GINAWANG TAGA-HUGAS NG PINGGAN ANG INAAKALANG MAHIRAP NA KAMAG-ANAK SA BIRTHDAY NI LOLA — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG DUMATING ANG MAY-ARI NG KUMPANYA NILA AT YUMUKO SA KANYA
Isang mainit na tanghali sa Villa Verallo, ang ancestral house ng pamilya Verallo. Espesyal ang araw na ito dahil ika-80 kaarawan ng matriarch na si Lola Soledad.
Dumating ang lahat ng kamag-anak na naka-suot ng mamahaling puting damit. Ang theme ay “All White Elegance.” Naroon ang mga tito at tita na galing pa sa America, ang mga pinsan na mga doktor, abogado, at business owners.
Sa gitna ng kasiyahan, dumating si Maya.
Si Maya ang “black sheep” ng pamilya. Maagang nabuntis, hindi nakatapos ng college, at ngayon ay nagtitinda lang daw ng kakanin online. Suot niya ay isang simpleng puting dress na halatang nabili lang sa tiangge. Luma na ang sandals niya, at wala siyang dalang mamahaling regalo. Ang dala lang niya ay isang malaking bilao ng Sapin-Sapin na siya mismo ang nagluto.
Pagpasok niya sa gate, hinarang agad siya ng kanyang Tita Vina, ang pinaka-matapobre sa magkakapatid.
“Oh, Maya,” bati ni Tita Vina habang tinataas ang kilay. “Akala ko hindi ka makakapunta? At ano ‘yang dala mo? Pagkain? Diyos ko, ang dami na nating catered food galing sa Shangri-La. Magmumukhang cheap ang party ni Mama dahil diyan sa kakanin mo.”
“B-birthday po kasi ni Lola, Tita,” nakayukong sagot ni Maya. “Ito po ang paborito niya.”
“Sige, dalhin mo na lang sa kusina,” utos ni Tita Vina. “At doon ka na rin kumain kasama ng mga katulong, ha? Wala na kasing upuan sa table ng pamilya. Reserved lang ‘yun sa mga nag-ambag sa gastos.”
Masakit, pero sumunod si Maya. Habang ang buong pamilya ay nagtatawanan sa air-conditioned na dining hall, si Maya ay nasa mainit na dirty kitchen, kumakain ng tirang lechon kasama ang mga drivers at yaya.
Nagsimula ang bigayan ng regalo.
Nagbigay ang pinsan niyang si Bea (anak ni Tita Vina) ng susi ng kotse. “Lola, brand new SUV po para sa inyo! Galing ‘yan sa bonus ko bilang VP ng Marketing sa Imperial Holdings!”
Nagpalakpakan ang lahat. “Wow! Ang galing talaga ni Bea! Very successful!”
Sumunod naman si Tita Vina na nagbigay ng ticket sa Europe. “Mama, tour po ‘yan sa Paris! Kaming bahala ni Bea!”
Tuwang-tuwa si Lola Soledad. Pero hinanap ng matanda si Maya. “Nasaan si Maya? Ang paborito kong apo?”
“Naku Ma,” singit ni Tita Vina. “Nasa kusina. Nahihiya daw lumabas kasi wala siyang regalo. Alam niyo naman, hirap sa buhay.”
Pilit na pinatawag ni Lola si Maya. Lumabas si Maya mula sa kusina, pinupunasan ang pawis. May mantsa ng toyo ang damit niya dahil tumulong siya sa paghuhugas ng pinggan.
“Lola… Happy Birthday po,” bati ni Maya sabay abot ng isang maliit na card. “Wala po akong mamahaling regalo. Sulat lang po at pangako na aalagaan ko kayo.”
Tumawa nang malakas si Bea. “Sulat? Grabe naman ‘yan Maya! Ang tanda na natin, sulat pa rin? Sana nag-effort ka naman kahit konti. Nakakahiya ka.”
Dahil sa hiya, tumulo ang luha ni Maya. “Pasensya na po.”
“Alam mo Maya,” sabi ni Tita Vina sa harap ng lahat. “Kung nag-aral ka kasi ng mabuti, edi sana katulad ka ni Bea. Executive sa Imperial Holdings. Eh ikaw? Tindera ng kakanin? Sayang ang apelyido namin sa’yo.”
Sa gitna ng pang-aalipusta, biglang dumagundong ang tunog ng sirena sa labas.
May pumasok na convoy ng tatlong itim na luxury vans. Bumaba ang mga bodyguard na naka-barong.
Pumasok sa gate ang isang lalaking Hapon na naka-suit. Kilalang-kilala ni Bea ang lalaking ito.
“OMG!” sigaw ni Bea. “Si Mr. Kenji Sato! Siya ang CEO ng Imperial Holdings! Ang boss ng boss ko!”
Natarantang nag-ayos ng buhok si Bea at Tita Vina. “Bakit siya nandito? Siguro nalaman niyang nandito ang best employee niya! Bea, bilis! Batiin mo!”
Tumakbo si Bea palapit kay Mr. Sato. “Good afternoon, Sir Sato! What a surprise! I am Bea Verallo, your VP for Marketing. Did you come here to celebrate with us?”
Inabot ni Bea ang kamay niya para makipag-shake hands.
Pero nilampasan lang siya ni Mr. Sato. Hindi siya pinansin nito.
Dire-diretsong naglakad ang CEO papunta sa… kusina. Papunta kay Maya.
Nanlaki ang mata ng lahat nang makitang yumuko nang malalim (Japanese Bow) si Mr. Sato sa harap ng umiiyak at madungis na si Maya.
“Gomenasai (I’m sorry), Madame President,” sabi ni Mr. Sato nang malakas. “Na-late po kami. Dinala ko na po ang regalo niyo para sa Lola niyo.”
“M-Madame President?!” sabay-sabay na sigaw ng pamilya Verallo.
Tumayo si Maya nang tuwid. Pinunasan niya ang luha sa kanyang mata. Nagbago ang kanyang awra—mula sa pagiging api, naging punong-puno siya ng awtoridad.
“It’s okay, Kenji,” sagot ni Maya sa fluent na English. “Thank you for coming.”
Lumapit si Tita Vina, nanginginig. “Maya? Anong ibig sabihin nito? Anong Presidente?”
Humarap si Mr. Sato sa mga bisita. “Hindi niyo ba alam? Si Ms. Maya Verallo ang Silent Owner at Global President ng Imperial Holdings. Siya ang nag-umpisa ng kumpanya gamit ang maliit na puhunan sa pagtitinda ng pagkain, at pinalago niya ito sa stock market. Siya ang boss ng lahat ng boss namin.”
Namutla si Bea. Ang babaeng inalipusta niya kanina ay ang may-ari ng kumpanyang pinapasukan niya.
“So…” baling ni Maya kay Bea. “Ikaw pala ang VP for Marketing ko? I checked your records kanina. Marami kang discrepancies sa pondo. At narinig ko kung paano ka magsalita sa kapwa mo tao.”
“M-Ma’am Maya… Cousin… sorry, nagbibiro lang naman ako…” nauutal na sabi ni Bea.
“Sa kumpanya ko, bawal ang walang respeto,” malamig na sabi ni Maya. “Kenji, effective immediately, Bea is fired. And Tita Vina? Banned na kayo sa lahat ng hotels at restaurants na pag-aari ko.”
Lumingon si Maya sa Lola niya. Inabot ni Mr. Sato ang isang folder kay Maya.
“Lola,” sabi ni Maya nang nakangiti. “Huwag niyo na pong intindihin ang kotse o trip to Europe. Binili ko na po ang lupang ito at ang katabing farm. Sa inyo na po ito nakapangalan, at nag-deposit na rin ako ng 50 Million pesos para sa medical needs niyo.”
Niyakap ni Lola Soledad si Maya. “Salamat, apo. Alam kong ikaw ang may pinakamabuting puso sa lahat.”
Umalis si Tita Vina at Bea na luhaan at hiyang-hiya habang ang ibang kamag-anak ay isa-isang lumapit kay Maya para humingi ng tawad.
Napatunayan ni Maya sa araw na iyon na ang tunay na reyna, hindi kailangang magsuot ng korona o ipagsigawan ang yaman. Minsan, siya ‘yung tahimik lang sa sulok, pero hawak niya ang buong kaharian.
