NAHULI NG SECURITY GUARD ANG ISANG BATANG PULUBI NA NAGNAKAW NG LECHON SA KASAL. “BABALIIN KO ANG BUTO MO!” SIGAW NG GWARDYA. PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG LUMAPIT ANG GROOM AT NAGSABI: “TEKA… KILALA KITA.”
Ang Grand Hotel Ballroom ay amoy lavender at mamahaling steak. Para sa daan-daang bisita, ito ay amoy ng yaman. Pero para kay Naomi, isang 10-taong gulang na batang kalye, isa lang ang amoy nito: Pagkain.
Tatlong araw nang hindi kumakain si Naomi. Ang tiyan niya ay parang pinipiga. Nakalusot siya sa security entrance habang nagkakagulo ang mga waiter. Ang suot niyang damit ay galing sa basurahan—isang oversized na t-shirt na punit-punit at maitim na sa dumi. Wala siyang tsinelas.
Nagtago si Naomi sa ilalim ng mahabang tablecloth ng buffet table. Nakita niya ang mga sapatos ng mayayaman na dumadaan. Click-clack, click-clack.
Nang medyo humina ang tugtog at nag-focus ang lahat sa Stage para sa First Dance ng bagong kasal, gumalaw si Naomi.
Mabilis pa sa daga, inabot ng madungis niyang kamay ang isang malaking hita ng Lechon. Mainit pa ito at malutong ang balat.
Huli. Hawak na niya.
Akmang kakagatin na sana niya ito nang biglang may humablot sa braso niya.
“Huli ka! Pesteng bata ‘to!”
Isang malaking Security Guard ang nakahuli sa kanya. Hinila siya nito palabas mula sa ilalim ng mesa.
Ang mahigpit na hawak ng gwardya sa manipis na pulso ni Naomi ay napakasakit. Ramdam niya ang pagbaon ng mga daliri nito sa buto niya. Parang mababali ang braso niya sa sobrang diin.
Pero si Naomi? Hindi siya umiyak.
Hindi siya sumigaw.
Sanay na siya sa sakit. Sanay na siya sa gutom. Para sa kanya, ang luha ay para lang sa mga mahihina. Ang tanging iniisip niya ay ang lechon na nahulog sa sahig. Sayang, isip niya.
“Bitawan mo ako!” matapang na sabi ni Naomi, kahit nanginginig ang tuhod niya.
“Anong bitawan?! Magnanakaw ka!” sigaw ng gwardya. Kinaladkad siya nito sa gitna ng ballroom.
Nagulat ang mga bisita. Napatigil ang pagsasayaw ng Groom na si Adrian at ng Bride na si Stacy.
“Oh my God!” sigaw ni Stacy, diring-diri. “Guard! Why is there a beggar here?! Ang baho niya! Ilabas niyo ‘yan bago pa mahawa ang mga bisita ko ng sakit!”
“Opo Ma’am! Pasensya na po!” sagot ng gwardya. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak kay Naomi. “Dadalin ko ‘to sa prisinto! Tuturuan ko ‘to ng leksyon!”
Akmang kakaladkarin na siya palabas nang magsalita ang Groom.
“Sandali!” sigaw ni Adrian.
Tumigil ang gwardya. Lumapit si Adrian. Ang suot niyang white tuxedo ay napakalinis kumpara sa putik sa balat ni Naomi.
Tinignan ni Adrian si Naomi. Tinitigan niya ang mga mata ng bata—mga matang walang takot, walang luha, pero puno ng galit at lungkot.
Napatingin si Adrian sa isang peklat sa noo ni Naomi. Isang peklat na hugis buwan.
Nanlaki ang mata ni Adrian. Ang baso ng Champagne na hawak niya ay nabitawan niya.
BASAG!
“Hon? What’s wrong?” tanong ni Stacy.
Hindi pinansin ni Adrian ang asawa niya. Lumapit siya kay Naomi. Lumuhod siya sa makintab na sahig, hindi alintana kung madumihan ang pantalon niya.
“Teka…” nanginginig na boses ni Adrian. “Kilala kita…”
Tumingin siya sa gwardya. “Bitawan mo siya. NGAYON DIN.”
Natakot ang gwardya at binitawan si Naomi. Nakita ng lahat ang pasa sa braso ng bata, kulay ube na agad.
Hinawakan ni Adrian ang mukha ni Naomi.
“Ikaw ‘yan… diba?” bulong ni Adrian, tumutulo ang luha. “Ikaw si Bunso?”
Kumunot ang noo ni Naomi. “Bakit mo alam ang tawag sa akin ni Kuya Ian?”
Doon na humagulgol si Adrian. Niyakap niya nang mahigpit ang madungis na bata. Niyakap niya ito na parang ito ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
“Ako ‘to, Bunso… Ako si Kuya Ian mo.”
Napasinghap ang buong ballroom. Si Stacy ay napa-atras.
“Adrian?! Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Stacy. “Kapatid mo ang pulubing ‘yan?! Sabi mo, wala ka nang pamilya! Sabi mo, orphan ka!”
Tumayo si Adrian, akay-akay si Naomi. Humarap siya sa asawa niya at sa mga bisita.
“Oo, orphan ako,” paliwanag ni Adrian. “Sampung taon na ang nakakaraan, nasa ampunan kami ng kapatid ko. Pero nung nagkaroon ng sunog, nagkahiwalay kami. Akala ko… akala ko patay na siya.”
Tumingin si Adrian kay Naomi.
“Ang peklat sa noo niya… nakuha niya ‘yan nung iligtas niya ako sa bumabagsak na kisame. Siya ang sumalo ng kahoy para hindi ako matamaan. Siya ang nagligtas sa akin.”
“Tapos ngayon…” tinignan ni Adrian ang pasa sa braso ni Naomi at ang gutom sa katawan nito. “Ngayon, nakikita ko ang kapatid ko na nagnanakaw ng pagkain sa kasal ko habang ako, nagpapakasasa sa yaman?”
“Adrian, nakakahiya!” bulong ni Stacy. “Ang baho niya! Bigyan mo na lang ng pera at paalisin mo na!”
Doon nagdilim ang paningin ni Adrian.
Binitawan niya ang kamay ni Stacy.
“Nakakahiya?” tanong ni Adrian. “Ang kapatid ko, hindi umiyak nung saktan siya ng gwardya. Hindi siya umiyak sa gutom. Pero ikaw, Stacy, nag-iiyak ka nung masira ang kuko mo kahapon?”
“Huwag mong insultuhin ang dugo at laman ko.”
Humarap si Adrian sa Catering Manager.
“Bigyan niyo ng plato ang kapatid ko. Ang pinakamalaking plato. At ilabas niyo ang lahat ng pagkain. Lechon, hipon, steak. Lahat!”
Inupo ni Adrian si Naomi sa Presidential Table—sa pwesto na dapat ay para sa tatay ni Stacy.
“Pero Adrian! Upuan ‘yan ni Daddy!” reklamo ni Stacy.
“Wala akong pakialam,” sagot ni Adrian habang hinihiwa ang karne para kay Naomi. “Ang gabing ito ay hindi tungkol sa kasal natin. Tungkol ito sa pagbabalik ng kapatid ko.”
Habang kumakain si Naomi nang mabilis, napansin ni Adrian na hindi pa rin ito umiiyak.
“Bunso,” malumanay na sabi ni Adrian. “Sorry ha? Sorry kung natagalan si Kuya. Sorry kung hinayaan kitang magutom. Pangako, hindi ka na muling magugutom. Hindi ka na muling masasaktan.”
Doon lang… sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon… nangilid ang luha sa mga mata ni Naomi.
Hindi dahil sa sakit ng braso niya. Kundi dahil sa wakas, naramdaman niya ang init ng pagmamahal na akala niya ay naglaho na.
“Kuya Ian…” hikbi ni Naomi. “Akala ko, iniwan mo na ako.”
Niyakap ulit siya ni Adrian. “Hinding-hindi na kita iiwan.”
Sa gabing iyon, hindi natapos ang reception ayon sa plano ni Stacy. Maraming bisita ang umalis dahil sa “iskandalo.” Pero para kay Adrian, iyon ang pinakamatagumpay na gabi ng buhay niya. Dahil natagpuan niya ang nawawalang piraso ng kanyang puso—ang kapatid niyang matapang na hindi marunong umiyak, pero ngayon ay natuto nang ngumiti.
