BINALAK NILA AKONG ITAPON SA “HOME FOR THE AGED” KAYA UMALIS AKO NANG TAHIMIK. AKALA NILA PULUBI AKONG LOLA, HINDI NILA ALAM NA ANG $22 MILLION NA YAMAN NILA AY NAKAPANGALAN SA AKIN.
Naglalaro ng Lego ang apo kong si Joshua, 7 taong gulang, sa sala. Pero napansin kong hindi siya masaya. Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan, tumingin sa paligid kung may nakikinig, at bumulong.
“Lola,” nanginginig ang boses ni Joshua. “Kailangan niyo na pong umalis. Narinig ko po sina Mommy at Daddy kagabi. Dadalhin ka daw po nila sa Center (Home for the Aged) mamayang hapon. Sabi ni Mommy, pabigat ka daw po. At amoy gamot.”
Niyakap ko ang apo ko. Pinigilan ko ang luha ko.
“Salamat, apo. Huwag kang mag-alala kay Lola,” bulong ko.
Masakit. Sobrang sakit. Ang anak kong si Ramon, na pinalaki ko nang mag-isa matapos mamatay ang asawa ko, ay handa akong itapon na parang basurang luma. Ang asawa niyang si Sheila ay laging nagpaparinig na palamunin ako, kahit ako naman ang naglilinis ng bahay at nagluluto para sa kanila.
Bago pa sila dumating galing trabaho para kaladkarin ako, nagpasya ako.
Tumayo ako. Wala akong dinalang maleta. Wala akong binitbit na damit. Iniwan ko ang lahat ng gamit ko sa maliit na kwarto sa ilalim ng hagdan.
Lumabas ako ng bahay bitbit lang ang aking dignidad at ang isang lumang susi na nakasabit sa kwintas ko.
Pag-uwi nina Ramon at Sheila, narinig ko ang tuwa nila (dahil may hidden camera akong iniwan).
“Wala na ang matanda!” tuwang-tuwang sabi ni Sheila. “Mabuti naman at nagkusa siyang lumayas! Nakatipid tayo sa bayad sa Nursing Home!”
“Hayaan mo na siya,” sagot ni Ramon. “Matanda na ‘yun. Baka namamalimos na sa kanto.”
Hindi nila alam, sumakay ako sa isang itim na sedan na naghihintay sa kanto.
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO…
Nakatanggap ng tawag sina Ramon at Sheila mula sa bangko.
“Hello, Mr. Ramon,” sabi ng Bank Manager. “Tumatawag po kami tungkol sa inyong Mortgage. Ang bahay na tinitirhan niyo at ang kumpanyang pinapasukan niyo ay binili na ng isang Private Investor.”
“Binili?!” gulat na tanong ni Ramon. “Sino?! At bakit kami papaalisin?”
“Gusto kayong makausap ng bagong may-ari. Pumunta kayo sa Grand Hyatt Hotel ngayong gabi.”
Nagbihis nang maganda sina Ramon at Sheila. Akala nila, pagkakataon na ito para makipag-bolahan sa investor.
Pagdating nila sa VIP Function Room, namangha sila. Ang ganda. May buffet, may wine.
Sa gitna ng kwarto, may isang babaeng nakatalikod. Nakaupo sa isang velvet chair, nakasuot ng Silk Gown at puno ng dyamante.
“Excuse me, Ma’am?” bati ni Sheila, nagpapa-cute. “Kayo po ba ang Investor?”
Dahan-dahang humarap ang babae.
Nalaglag ang panga ni Ramon. Nabitawan ni Sheila ang bag niya.
Ako. Si Lola Soledad.
Hindi ako naka-duster. Naka-ayos ang buhok ko, makinis ang balat, at suot ko ang kwintas na may susing luma—na ngayon ay kumikinang na sa ginto.
“Ma… Mama?!” utal ni Ramon.
“Lola?!” sigaw ni Joshua na kasama nila. Tumakbo ang apo ko at niyakap ako. “Lola! Ang ganda mo!”
Niyakap ko si Joshua, pero tinignan ko nang malamig sina Ramon at Sheila.
“Gulat kayo?” tanong ko.
“P-Paano…?” tanong ni Sheila. “Wala kang pera! Palamunin ka lang!”
Tumawa ako nang mahina.
“Noong namatay ang Papa niyo,” paliwanag ko. “May iniwan siyang Trust Fund. Sa loob ng 40 years, lumago iyon sa Stock Market. Hindi ko ginalaw. Inipon ko. Ang halaga ngayon? $22 Million (Mahigit 1 Bilyong Piso).”
“Nagpanggap akong mahirap dahil gusto kong makita kung mamahalin niyo ako kahit wala akong maibigay. Gusto kong makita kung aalagaan niyo ako gaya ng pag-aalaga ko sa inyo nung mga bata pa kayo.”
Tumayo ako at lumapit sa kanila.
“Pero anong ginawa niyo? Pinatira niyo ako sa ilalim ng hagdan. Pinakain ng tira-tira. At binalak niyo akong itapon sa ampunan.”
“Ma! Sorry!” lumuhod si Ramon, umiiyak. “Hindi ko sinasadya! Na-stress lang ako! Patawarin mo kami! Bilyonaryo ka pala! Hayaan mo kaming bumawi!”
“Oo nga, Ma!” iyak ni Sheila. “Best friends tayo diba? Aalagaan ka namin!”
Inalis ko ang kamay nila sa gown ko.
“Huli na ang lahat,” sabi ko.
Naglabas ako ng dokumento.
“Binili ko ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo, Ramon. You are fired.”
“At ang bahay na tinitirhan niyo? Binili ko na rin sa bangko. At dahil gusto niyo akong ilagay sa Home for the Aged…”
Ngumiti ako.
“Donated na ang bahay na ‘yun. Gagawin kong orphanage. Kaya kayo… kailangan niyo nang lumayas bukas.”
“Ma! Saan kami pupunta?!” hagulgol nila.
Tumingin ako sa apo ko.
“Joshua,” sabi ko. “Ikaw lang ang may pusong dalisay. Ikaw lang ang nagmalasakit sa akin. Kaya ang $22 Million… ay nakapangalan na sa isang Trust Fund para sa’yo. Makukuha mo ito pagtanda mo.”
“At sina Mommy at Daddy mo?” tinignan ko ang mga magulang niyang mukhang pera. “Bahala na silang magtrabaho para mabuhay. Oras na para matuto silang tumayo sa sarili nilang paa, tutal pabigat lang naman ako sa kanila.”
Umalis ako sa hotel kasama ang apo ko para kumain ng ice cream, habang ang anak at manugang ko ay naiwang luhaan—nawalan ng trabaho, nawalan ng bahay, at nawalan ng ina na sana’y magbibigay sa kanila ng mundo kung naging mabuti lang silang tao.
