UMIYAK MAG-ISA SA SULOK ANG ANAK NG BILYONARYO HABANG NAGYAYABANG ANG KANYANG AMA TUNGKOL SA GASTOS NG PARTY. PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG UMAKYAT ANG ISANG JANITRESS, INAGAW ANG MIKROPONO, AT SINAMPAL NG KATOTOHANAN ANG AMA SA HARAP NG LIBONG BISITA.
Ang Grand Ballroom ng Royal Palace Hotel ay kumikinang sa libu-libong Swarovski crystals. Ang hangin ay amoy mamahaling pabango at imported na Champagne. Ito ang gabi ng ika-18 kaarawan ni Isabella Mondragon, ang nag-iisang tagapagmana ng Mondragon Empire.
Lahat ng sikat na Business Tycoons, Politicians, at Celebrities ay naroon. Lahat sila ay nakasuot ng designer gowns at tuxedos.
Sa gitna ng entablado, nakatayo ang ama ni Isabella, si Don Augusto. Hawak niya ang mikropono at ang atensyon ng lahat.
“Magandang gabi sa inyong lahat!” malakas na bati ni Don Augusto. “Salamat sa pagdalo. Alam niyo ba, ang Catering pa lang ngayong gabi ay nagkakahalaga na ng 5 Milyong Piso! Ang Gown ng anak ko ay gawa sa Paris, worth 2 Million! Ganyan ko kamahal ang anak ko! Ibinibigay ko ang best!”
Nagpalakpakan ang mga bisita. “Grabe, ang yaman talaga ni Don Augusto!” bulungan nila.
Pero habang nagyayabang ang ama, nasaan ang may kaarawan?
Si Isabella ay nakaupo sa pinakadulong mesa, sa madilim na sulok malapit sa Kitchen Entrance. Nakayuko siya. Ang mamahaling makeup sa kanyang mukha ay sira na dahil sa walang tigil na pag-agos ng luha.
Wala kasing lumalapit sa kanya. Ang mga bisita ay lumalapit lang kay Don Augusto para makipag-business deal. Para kay Isabella, hindi ito Birthday Party. Isa itong Business Meeting ng tatay niya kung saan siya ang ginawang display.
Pakiramdam niya ay isa siyang mamahaling manyika sa estante—magandang tignan, pero walang may pakialam sa nararamdaman.
Sa gilid, tahimik na nagmomop ng natapong wine si Nanay Rosa. Siya ay 55-anyos na Janitress ng hotel. Sanay na siyang maging “invisible.” Wala naman kasing pumapansin sa tagalinis.
Pero sa gabing iyon, si Nanay Rosa lang ang nakakita sa lungkot ni Isabella.
Lumapit ang matanda sa dalaga. Kumuha siya ng malinis na tissue sa bulsa ng kanyang apron.
“Hija,” bulong ni Nanay Rosa. “Tahan na. Sayang ang ganda ng mga mata mo. Birthday mo pa naman.”
Nagulat si Isabella. Sa dinami-dami ng mayayaman sa paligid, ang janitress pa ang lumapit.
“Nay…” hikbi ni Isabella. “Ayoko na dito. Gusto ko nang umuwi. Parang wala naman akong tatay eh. Mas mahal niya pa yung Stock Market kaysa sa akin.”
Napatingin si Nanay Rosa sa stage. Tuloy pa rin ang dada ni Don Augusto tungkol sa Mergers at Acquisitions.
Nakaramdam ng init ng ulo si Nanay Rosa. Nanay din siya. Alam niya na hindi nabibili ng pera ang pagmamahal.
Tumingin siya kay Isabella na nanginginig sa iyak. Nagpasya si Nanay Rosa. Bahala na kung mawalan ako ng trabaho.
Binitawan ni Nanay Rosa ang kanyang mop at timba sa gitna ng marble floor. KLANG!
Naglakad siya papunta sa stage. Ang suot niyang kupas na kulay abong uniporme at gomang sapatos ay agaw-pansin sa gitna ng dagat ng mga diamonds.
Hinarang siya ng Security.
“Hoy! Manang! Bawal diyan! Sa likod ka!” sita ng guard.
“Tumabi ka,” mariing sabi ni Nanay Rosa. Ang tapang sa boses niya ay nagpatigil sa guard.
Dire-diretsong umakyat si Nanay Rosa sa hagdan ng stage.
Natigil si Don Augusto sa pagsasalita. Tinignan niya ang janitress nang may pandidiri.
“Excuse me? Ale? Anong ginagawa mo dito? Naliligaw ka yata. Staff Exit is that way!” turo ni Don Augusto sabay tawa. Nagtawanan din ang mga bisita.
Pero hindi tumawa si Nanay Rosa.
Sa gulat ng lahat, mabilis niyang INAGAW ang mikropono mula sa kamay ng bilyonaryo.
SCREEEEEECH! (Umalingawngaw ang feedback ng sound system).
Tumahimik ang buong ballroom. 500 na tao ang nakanganga.
Huminga nang malalim si Nanay Rosa. Humarap siya kay Don Augusto, mata sa mata.
“Sir Augusto,” panimula ni Nanay Rosa. Ang boses niya ay nanginginig pero puno ng emosyon. “Pasensya na po. Tagalinis lang ako dito. Ang trabaho ko ay linisin ang dumi na iniiwan niyo.”
“Pero Sir, hindi ko kayang linisin ang duming nakikita ko ngayon.”
“Dumi?” galit na tanong ni Don Augusto. “Anong pinagsasabi mo?!”
“Ang dumi ng pag-uugali niyo,” sagot ni Nanay Rosa.
Napasinghap ang lahat.
“Kanina pa kayo dada nang dada diyan,” patuloy ni Nanay Rosa. “10 Million para sa pagkain? 2 Million para sa gown? Ipinagmamalaki niyo ang presyo ng lahat ng bagay dito.”
Itinuro ni Nanay Rosa ang madilim na sulok kung saan nakatayo si Isabella.
“Pero Sir… nakalimutan niyo ang pinakamahalagang tao sa gabing ito. Tignan niyo ang anak niyo!”
Lumingon si Don Augusto. Nakita niya si Isabella, nakatayo sa dilim, luhaan, at nakatingin sa kanya.
“Kanina pa siya umiiyak mag-isa doon!” sigaw ni Nanay Rosa. “Habang kayo, abala sa pagpapasikat sa mga business partners niyo, ang anak niyo ay nalulunod sa lungkot! Ni hindi niyo siya nilapitan! Ni hindi niyo siya niyakap!”
“Sir, mahirap lang ako,” garalgal na iyak ni Nanay Rosa. “Wala akong milyones. Pero kapag birthday ng anak ko, hindi ko kailangan ng hotel. Yakap lang at pagmamahal, masaya na siya.”
“Kayo? Nasa inyo na ang lahat ng pera sa mundo, pero napaka-poor niyo pagdating sa pagiging ama!”
“Hindi kailangan ng anak niyo ang pera niyo. Ang kailangan niya ay ang TATAY NIYA!”
Ibinagsak ni Nanay Rosa ang mikropono sa podium. THUD.
Ang katahimikan sa Grand Ballroom ay nakakabingi. Walang gumagalaw.
Namutla si Don Augusto. Ang mga salita ng janitress ay parang punyal na tumarak sa puso niya.
Tumingin siya kay Isabella. Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, hindi niya nakita ang “tagapagmana” o ang “tropeo.” Nakita niya ang kanyang maliit na batang babae… na nasasaktan.
Nalaglag ang kayabangan ni Don Augusto.
Mabilis siyang bumaba ng stage. Muntik pa siyang madapa sa pagmamadali.
“Isabella!” sigaw niya.
Hinawi ni Don Augusto ang mga tao. Tumakbo siya papunta sa sulok.
Sinalubong siya ni Isabella.
“Papa…” iyak ng dalaga.
Lumuhod si Don Augusto sa harap ng anak niya at niyakap ito nang mahigpit sa bewang. Ibinabaon niya ang mukha niya sa gown ng anak.
“I’m sorry…” hagulgol ng bilyonaryong ama. “Patawarin mo ako, anak… Tanga ako… Nabulag ako ng pera… Sorry… Happy Birthday, my princess… Sorry…”
Umiyak din si Isabella at niyakap ang ama. “I love you, Papa. Ikaw lang ang gift na gusto ko.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Hindi pilit na palakpak, kundi palakpak ng totoong emosyon. Maraming bisita ang napaluha.
Humarap si Don Augusto kay Nanay Rosa na akmang aalis na bitbit ang timba.
“Wait!” tawag ni Don Augusto.
Lumapit ang bilyonaryo sa janitress. Hinawakan niya ang magaspang na kamay ni Nanay Rosa.
“Salamat,” seryosong sabi ni Don Augusto. “Binuksan mo ang mata ko. Kung hindi dahil sa’yo, baka tuluyan nang lumayo ang loob ng anak ko.”
Sa gabing iyon, nagbago ang lahat. Hindi na tungkol sa presyo ang usapan, kundi tungkol sa halaga. At ang bida ng gabi ay hindi ang bilyonaryo, kundi ang matapang na tagalinis na nagturo sa kanila na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa bangko, kundi sa pamilyang nagmamahalan.
