PINAHIYA SIYA NG SARILI NIYANG AMA SA KASAL NG KAPATID NIYA DAHIL “WALANG NARATING”—PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG DUMATING ANG SECRETARY OF NATIONAL DEFENSE AT DUMIRETSO SA KANYA.
Si Leo ang “Black Sheep” ng pamilya Montenegro. Habang ang kuya niyang si Rico ay isang sikat na CEO na nagpapatakbo ng negosyo ng pamilya, si Leo ay nawala ng sampung taon. Walang nakakaalam kung saan siya nagpunta. Nang bumalik siya, tahimik lang siya, laging naka-jacket, at walang trabahong maipagmalaki.
Araw ng kasal ni Rico. Engrande. Nandoon ang mga senador, business tycoons, at celebrities.
Nakaupo si Leo sa pinakasulok na mesa, malapit sa kusina. Utos ito ng tatay niyang si Don Arturo.
“Diyan ka lang,” sabi ni Don Arturo kanina. “Huwag kang didikit sa mga VIP. Nakakahiya ‘yang suot mo. Baka isipin nila, driver ka lang namin.”
Nagsimula ang toast. Tumayo si Don Arturo sa stage, hawak ang mikropono.
“Para sa aking panganay na si Rico,” madamdaming sabi ng ama. “Ikaw ang pride and joy ko. Matalino, mayaman, matagumpay. Hindi katulad ng iba diyan…”
Tumingin si Don Arturo sa direksyon ni Leo. Nag-zoom in ang camera at spotlight kay Leo na tahimik na kumakain.
“Si Leo,” turo ng ama. “Ang bunsong walang silbi. Sampung taong nawala, tapos babalik na parang basang sisiw? Walang trabaho. Walang pera. Isang palamunin! Buti na lang, Rico, ikaw ang nagmana ng galing ko. Kung si Leo lang ang anak ko, matagal na akong namatay sa kahihiyan!”
Nagtawanan ang mga bisita.
“Hahaha! Kawawa naman!” “Oo nga, sayang ang apelyido.”
Yumuko si Leo. Sanay na siya. Gusto niyang sumagot, pero nangako siya sa sarili niya na mananahimik lang.
Biglang…
WANG! WANG! WANG!
Narinig ang malalakas na sirena sa labas ng hotel.
Bumukas ang pinto ng ballroom. Pumasok ang Dalawampung Elite Soldiers na naka-full battle gear at high-powered firearms.
Natakot ang mga bisita. “May kudeta ba?! Anong nangyayari?!”
Pumasok ang isang matandang lalaki na nakasuot ng Barong Tagalog, napapalibutan ng General at Security Detail.
Napasinghap ang lahat.
Siya si Secretary Valeriano Corpus. Ang Secretary of National Defense. Ang pangalawa sa pinakamakapangyarihang tao sa militar.
Nanlaki ang mata ni Don Arturo. Ito na ang chance niya! Matagal na niyang gustong makakuha ng kontrata sa gobyerno.
Mabilis na bumaba si Don Arturo sa stage. Inayos niya ang coat niya. Sinalubong niya ang Secretary.
“Secretary Corpus!” bati ni Don Arturo, abot-tenga ang ngiti. “Isang karangalan! Salamat sa pagpunta sa kasal ng anak ko! Dito po tayo sa VIP table!”
Inabot ni Don Arturo ang kamay niya para makipag-shake hands.
Pero… nilampasan lang siya ni Secretary Corpus.
Hindi siya tinignan. Hindi siya kinamayan. Parang hangin lang si Don Arturo.
Naglakad ang Secretary papasok sa gitna ng ballroom. Nadaanan niya ang mga Senador na tumatayo para bumati, pero hindi rin niya pinansin ang mga ito.
Ang mata ng Secretary ay nakatuon sa pinakasulok ng kwarto.
Doon sa madilim na mesa malapit sa kusina.
Dire-diretsong naglakad ang Secretary papunta kay Leo.
Natulala ang mga tao. Bakit lalapit ang Defense Secretary sa “walang kwentang” anak?
Paglapit ni Secretary Corpus kay Leo, biglang tumayo nang tuwid si Leo.
At ang Secretary of National Defense… ang taong tinitingala ng lahat… ay SUMALUDO kay Leo. Isang matikas at marespetong saludo.
“Commander,” bati ng Secretary.
Dahan-dahang sumaludo pabalik si Leo. “Sir.”
Nabitawan ni Don Arturo ang wine glass na hawak niya. Basag!
“C-Commander…?” bulong ni Rico.
Humarap si Secretary Corpus sa mga tao, lalo na kay Don Arturo na nakanganga.
“Don Arturo,” seryosong sabi ng Secretary. “Narinig ko ang sinabi mo kanina. Tinawag mong ‘walang silbi’ ang lalaking ito?”
Lumapit ang Secretary kay Leo at tinapik ang balikat nito.
“Ang anak mong si Leo… o mas kilala namin sa tawag na Commander ‘Ghost’… ay ang pinuno ng Black Ops Unit ng Pilipinas.”
“Sa loob ng sampung taong akala niyo ay nagbubulakbol siya… siya ay nasa Mindanao, nasa West Philippine Sea, at nasa ibang bansa. Inililigtas niya ang bansang ito mula sa mga terorista nang hindi niyo alam. Ilang beses niyang isinugal ang buhay niya para sa kalayaan natin.”
Itinuro ng Secretary ang peklat sa leeg ni Leo.
“Ang peklat na ‘yan? Nakuha niya ‘yan nung sinalag niya ang bala na para sa akin. Utang ko ang buhay ko sa anak mo.”
“Siya ang pinakamatapang na sundalong nakilala ko. Tumanggi siya sa mga medalya at parangal dahil gusto niyang manatiling anonymous para sa kaligtasan ng pamilya niyo. Para sa kaligtasan MO, Arturo.”
Namutla si Don Arturo. Ang tuhod niya ay nanghina.
Ang anak na tinawag niyang “palamunin” ay siya palang dahilan kung bakit ligtas silang natutulog sa gabi. Ang anak na kinahiya niya ay isang Bayani.
“Sir Leo,” sabi ng Secretary. “Kailangan ka na namin sa Headquarters. May Red Alert mission.”
Tumango si Leo. Tinignan niya ang tatay niya at ang kuya niya. Wala siyang sinabing masama. Ngumiti lang siya nang malungkot.
“Aalis na ako, Pa. Pasensya na kung wala akong narating sa paningin niyo. Happy Wedding, Kuya.”
Naglakad palabas si Leo, kasabay ang Secretary of Defense at ang mga sundalo.
Habang naglalakad siya, ang mga bisitang kanina ay tumatawa sa kanya ay isa-isang tumayo at pumalakpak—isang palakpak ng paghanga at respeto.
Naiwan si Don Arturo sa gitna ng ballroom—mayaman, pero pakiramdam niya ay siya ang pinakamahirap at pinakamaliit na tao sa mundo.
