UPANG MAKATAKAS SA HIRAP, NAGPAKASAL AKO SA ISANG MAMAMATAY NA BILYONARYO. SA GABI NG KASAL NAMIN, TINANGGAL NIYA ANG KANYANG MASKARA… PERO ANG NAKITA KO AY HINDI MUKHA, KUNDI ISANG BABALA.

Ako si Mira. Lumaki ako sa amoy ng basurahan at ingay ng mga squatter. Sawa na ako. Sawa na akong maging mahirap. Kaya nang dumating ang alok, hindi na ako nagdalawang-isip.

Si Don Severino ay isang bilyonaryo na nagmamay-ari ng kalahati ng lungsod. Pero may misteryo sa kanya: Wala pang nakakakita ng mukha niya. Lagi siyang nakasuot ng isang Porcelain Mask na may disenyong ginto. Ang balita, may malubha siyang sakit sa balat at taning na ang buhay. Tatlong buwan na lang.

Kailangan niya ng asawa para maipasa ang yaman. Walang pre-nup. Kapag namatay siya, sa akin ang lahat.

“Yes, I do,” sabi ko sa harap ng huwes, habang nakatingin sa maskara ng lalaking hindi ko mahal. Ang nakikita ko lang ay ang bilyung-bilyong piso na magiging akin.

Dumating ang gabi ng aming kasal.

Dinala ako sa kanyang Master Suite. Napakalaki ng kwarto, puno ng antique na kagamitan, pero napakalamig. Amoy gamot at lumang bulaklak.

Nakaupo si Don Severino sa gilid ng kama. Hinihingal siya. Mahina na ang katawan niya.

“Mira…” tawag niya. Ang boses niya ay parang galing sa ilalim ng lupa. “Alam kong pera lang ang habol mo sa akin.”

Hindi ako sumagot. Alam niyang totoo ‘yon.

“Hindi kita masisisi,” patuloy niya. “Ganyan din ako noon. Bata, gutom, at handang gawin ang lahat para sa ginto. Pero may presyo ang lahat, Mira. May presyo ang kasakiman.”

Lumapit ako sa kanya. “Magpahinga na kayo, Don Severino. Masyado na kayong pagod.”

Hinawakan niya ang kamay ko. Napakalamig ng balat niya, parang yelo.

“Bago ako mamatay ngayong gabi…” bulong niya. “Gusto kong makita mo ang totoo. Gusto kong makita mo kung ano ang pinakasalan mo.”

Dahan-dahang iniangat ni Severino ang kanyang mga kamay papunta sa kanyang maskara.

Kinabahan ako. Handa na akong makakita ng sunog na mukha, o nagnanaknak na sugat, o ketong. Handa na ang sikmura ko.

Click.

Natanggal ang lock ng maskara.

Dahan-dahan niyang inalis ang porselana sa kanyang mukha.

Napasinghap ako. Napaatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa pader.

“Diyos ko…”

Wala siyang mukha.

Hindi dahil sa sunog o sakit.

Wala siyang mata. Wala siyang ilong. Wala siyang bibig.

Ang harap ng ulo niya ay isang makinis na laman lamang. Walang butas. Walang feature.

Pero sa gitna ng makinis na balat na ‘yun, may nakaukit. Hindi gamit ang tinta, kundi hiwa ng kutsilyo na naghilom na naging peklat.

Isang mensahe. Isang babala.

Nakaukit sa mukha niya ang mga salitang:

“NEXT VESSEL: READY” (SUNOD NA LALAGYAN: HANDA NA)

Biglang nagsalita si Severino—pero hindi galing sa bibig (dahil wala siya nun), kundi galing sa isip ko. Isang boses na hindi tao.

“Ang yaman na ito ay hindi pag-aari ng tao, Mira. Ito ay pag-aari ng isang Sumpa. Kailangan nito ng katawan para mabuhay. At dahil pinakasalan mo ako… tinanggap mo ang kontrata.”

Biglang gumalaw ang mga anino sa kwarto. Ang mga gintong alahas sa tokador ay natunaw at naging likido, gumapang papunta kay Severino at… papunta sa akin.

Nakita kong bumagsak ang katawan ni Severino. Patay na siya.

Pero naramdaman ko ang hapdi sa mukha ko.

Tumakbo ako sa salamin.

Nagsimulang mawala ang ilong ko. Ang bibig ko ay unti-unting nagsasara at nagiging balat. Ang mga mata ko ay dumidilim.

Sumigaw ako, pero walang boses na lumabas dahil nagdikit na ang mga labi ko.

Sa huling sandali bago ako mabulag nang tuluyan, nakita ko ang maskara ni Don Severino sa sahig.

Ngayon, alam ko na. Ang maskara ay hindi para itago ang kapangitan. Ang maskara ay para bigyan ng mukha ang isang bagay na kinuha na ng demonyo.

Ako na ang bagong Don Severino. Ako na ang mayaman. Ako na ang bilyonaryo.

At hihintayin ko ang susunod na pobreng magpapakasal sa akin para makatakas sa hirap… para maipasa ko naman ang impyernong ito.