APAT NA BUWAN MATAPOS ANG AMING QUIET DIVORCE, IMBITADO AKO SA KASAL NG EX-WIFE KO. SUOT ANG TUXEDO NAMIN NOON, UMASA AKO SA “SECOND CHANCE”—PERO NANG LUMINGON ANG GROOM, NAPALUHOD AKO: KAPATID KO PALA ANG PAKAKASALAN NIYA.
Ako si Lance. Apat na buwan pa lang ang nakakalipas nang pirmahan namin ni Celine ang divorce papers. Walang sigawan, walang away. Tahimik lang kaming naghiwalay dahil sabi niya, “Pagod na ako, Lance. Pagod na akong magmakaawa na mahalin mo ako.”
Hindi ko siya sineryoso noon. Akala ko, phase lang ‘yun. Akala ko babalik siya.
Kaya nang matanggap ko ang imbitasyon sa kasal niya, nagulat ako. Sobrang bilis. Apat na buwan? Agad-agad?
Pero imbes na magalit, nabuhayan ako ng loob. Baka kaya niya ako inimbita ay para makita kung ipaglalaban ko pa siya. Baka pagsubok lang ito.
Sa araw ng kasal, gumawa ako ng desisyon. Sinuot ko ang Gray Tuxedo—ang parehong suit na suot ko nung ikinasal kami ni Celine limang taon na ang nakakaraan. Gusto kong ipaalala sa kanya ang simula namin. Gusto kong makita niya ako at maalala niya na ako ang asawa niya.
Pagpasok ko sa simbahan, puno ng bulaklak ang paligid. Ang mga bisita ay nagbulungan nang makita ako. Alam nilang ex-husband ako. Pero taas-noo akong naglakad.
Umupo ako sa likod. Hinihintay ko ang groom. Wala pa siya sa altar.
Tumugtog ang musika. Bumukas ang pinto.
Naglakad si Celine. Napakaganda niya. Mas maganda siya ngayon kaysa noong ikinasal kami. Pero may iba sa mga mata niya. Wala na ‘yung lungkot na nakasanayan kong makita noong kami pa.
Habang papalapit siya sa altar, tumayo ang groom mula sa gilid para salubungin siya.
Nanlaki ang mga mata ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Parang huminto ang pagtibok ng puso ko.
Ang lalaking nakatayo sa altar… ang lalaking pakakasalan ng ex-wife ko…
Ay si Dave.
Ang sarili kong kapatid. Ang nakababata kong kapatid.
“D-Dave…?” bulong ko. Halos matumba ako sa kinatatayuan ko.
Paano? Kailan?
Si Dave, na laging nandiyan nung mga panahong nag-aaway kami ni Celine. Si Dave, na laging taga-payo. Si Dave, na akala ko ay kakampi ko.
Tinignan ko silang dalawa sa altar. At doon, nakita ko ang bagay na dumurog sa akin nang pino.
Hinawakan ni Dave ang kamay ni Celine. At si Celine… tumingin siya kay Dave.
Ang tingin na ‘yun.
Kumikirot ang dibdib ko habang pinapanood ko. Nakita ko sa mga mata ni Celine ang isang klase ng pagtingin na inis na inis ako noon kapag hinihingi niya sa akin.
Naalala ko ang mga gabi na umiiyak si Celine sa tabi ko. “Lance, tignan mo naman ako. Kausapin mo naman ako. Paramdam mo naman na mahalaga ako.”
At naalala ko ang sagot ko noon: “Pagod ako galing trabaho, Celine! Huwag kang clingy! Nandito naman ako sa bahay di ba? Ano pa bang gusto mo?”
Ngayon, nakikita ko na kung ano ang gusto niya.
Nakatingin siya kay Dave na parang si Dave ang buong mundo niya. At si Dave? Nakatingin siya kay Celine na parang siya ang pinakamahalagang kayamanan sa mundo—isang tingin na kailanman ay hindi ko ibinigay sa kanya.
Yung atensyon. Yung respeto. Yung pagmamahal na ramdam, hindi lang salita.
Sa harap ng altar, binibigay ng kapatid ko ang lahat ng ipinagkait ko sa kanya.
Nagpalitan sila ng vows.
“Pangako,” sabi ni Dave, habang pinupunasan ang luha ni Celine. “Hinding-hindi ka na mag-iisa. Hinding-hindi ka na magmamakaawa para sa oras ko. Didindigin ko ang bawat salita mo.”
Napayuko ako. Ang mga luhang kanina ko pa pinipigil ay bumagsak sa lapel ng luma kong tuxedo.
Ang sakit. Hindi dahil sa niloko nila ako (kung niloko man nila ako). Kundi dahil alam kong tama ang nangyayari.
Deserve ni Celine ang mahalin nang ganun. At masakit aminin… na ang kapatid ko ang lalaking hindi ko nagawang maging.
Habang nagpapalakpakan ang mga tao at naghahalikan ang bagong kasal, tumalikod ako. Dahan-dahan akong naglakad palabas ng simbahan.
Ang bigat ng tuxedo ko. Ang bigat ng bawat hakbang.
Umuwi ako nang mag-isa, bitbit ang reyalisasyon na habang busy ako sa pagbabalewala sa kanya, may ibang taong nakakita ng halaga niya—at sa kasamaang palad, ang taong ‘yun ay kadugo ko pa.
Nawalan ako ng asawa, nawalan ako ng kapatid. Pero ang pinakamasakit? Nawala ako sa sarili ko dahil sa pride ko. Huli na ang lahat para sa akin.
