UMUWI NANG MAAGA ANG BILYONARYO AT ANG EKSENANG NADATNAN NIYA SA LOOB NG KANYANG MANSYON AY NAGPALUHOD SA KANYA SA IYAK.
Ang katahimikan sa Herrera Mansion ay hindi kapayapaan. Ito ay isang nakabibinging kawalan na tumatalbog sa mga dingding na gawa sa imported marble at sa kisameng kasing-taas ng dalawang palapag.
Mula sa kalsada, ang malawak na estate sa pinaka-eksklusibong subdivision sa bansa ay mukhang “Golden Dream” ng kahit sino: ang damuhan ay pantay na pantay ang tabas, ang mga supercars ay kumikinang sa ilalim ng araw, at ang arkitektura ay sumisigaw ng tagumpay at kapangyarihan.
Pero para kay Don Julian Herrera, ang may-ari ng imperyong ito, ang bahay na ito ay parang isang museum—maganda, pero walang buhay.
Sa loob ng sampung taon, isinubsob ni Julian ang sarili sa trabaho. Morning meetings, business trips, late-night calls. Ang katwiran niya: “Para ito sa pamilya ko. Para hindi nila maranasan ang hirap na dinanas ko.”
Bihira siyang umuwi nang maliwanag pa ang araw. Madalas, tulog na ang mag-iina niya pagdating niya, at tulog pa ang mga ito pag-alis niya.
Pero ngayong araw, kinansela ang kanyang board meeting. Umuwi si Julian nang alas-tres ng hapon. Walang pasabi. Gusto niyang sorpresahin ang asawa niyang si Clara at ang dalawa nilang anak na sina Miguel (7 taong gulang) at Bella (4 na taong gulang).
Pagpasok niya sa malaking pinto, sinalubong siya ng lamig ng aircon. Walang sumalubong na katulong. Walang ingay.
“Clara?” tawag niya. Walang sumagot.
Naglakad siya papunta sa Formal Dining Room. Wala sila. Pumunta siya sa Grand Living Area. Wala rin sila.
Nasaan ang pamilya niya?
Habang naglalakad siya sa pasilyo papunta sa kusina, may narinig siyang mahinang tawanan. Hindi ito galing sa Main Kitchen, kundi sa Staff Quarters o sa likod-bahay kung saan naroon ang labahan.
Sinundan ni Julian ang tunog.
Pagbukas niya ng pinto papunta sa Service Area (lugar na bihira niyang puntahan), tumigil ang mundo niya.
Nakita niya ang asawa niyang si Clara, nakaupo sa sahig na semento. Walang suot na alahas, naka-pambahay lang. Kasama niya sina Miguel at Bella. At kasama rin nila ang matandang yaya na si Manang Ising.
Nasa gitna sila ng isang “Picnic.”
Pero hindi steak o caviar ang kinakain nila.
Nagsasalo-salo sila sa Lucky Me Pancit Canton, Mainit na Pandesal, at Scrambled Eggs.
Masaya silang nagkakamay. Ang mga bata ay tumatawa nang malakas—isang tawang hindi naririnig ni Julian kapag kumakain sila sa Formal Dining Table kung saan bawal magsalita at kailangang gumamit ng silverware.
Pero ang dumurog sa puso ni Julian ay ang nakita niya sa tabi ni Bella.
May isang Bakanteng Upuan (isang lumang bangkito). Sa ibabaw nito, may nakalagay na plato na may pancit at itlog. At sa sandalan ng upuan, may nakadikit na Litrato ni Julian na naka-print sa bond paper.
Nagsalita ang bunsong si Bella habang sinusubuan ng pandesal ang litrato.
“Kain ka na, Papa,” sabi ng bata sa litrato. “Di ba favorite mo ang pancit canton sabi ni Mama? Dati daw nung wala pa tayong pera, ito lang ang dinner niyo.”
Sumagot si Clara, habang hinahaplos ang buhok ng anak. “Oo, baby. Yan ang pinakamasarap na dinner namin ng Papa niyo. Nung nasa maliit na apartment pa lang kami. Masaya kami kahit walang aircon. Kasi palagi kaming sabay kumain.”
“Ma,” tanong ni Miguel. “Bakit hindi na po kumakain si Papa kasama natin? Ayaw na po ba niya sa atin?”
Napahinto si Clara. Pilit siyang ngumiti kahit nangingilid ang luha.
“Hindi totoo ‘yan, anak. Mahal na mahal kayo ni Papa. Kaya lang… busy siya kasi nagtratrabaho siya para mabili niya lahat ng toys niyo. Para sa bahay na ‘to.”
Yumuko si Miguel. “Pero Ma… ayoko naman po ng bagong toys eh. Gusto ko lang… turuan niya ako mag-basketball. Kahit sa kalsada lang. Kahit walang court.”
“Ako rin Ma,” sabi ni Bella. “Sabi ko kay Papa sa picture, uwi na siya. Kasi ang laki-laki ng bahay natin, pero ang lungkot-lungkot naman.”
Sa likod ng pinto, napaluhod si Julian.
Binitawan niya ang kanyang Louis Vuitton na briefcase.
Ang mga luhang matagal niyang pinigil ay bumuhos.
Sa loob ng maraming taon, akala niya ay binibigyan niya ng magandang buhay ang pamilya niya. Nagpatayo siya ng palasyo, pero naging kulungan pala ito ng kalungkutan. Ang mga bagay na akala niyang mahalaga—ang yaman, ang luho, ang kapangyarihan—ay wala palang kwenta kumpara sa isang platong pancit canton at sa presensya ng isang ama.
Nakita niya ang sarili niya sa litratong kinakausap ng anak niya—isang taong “patay” na sa loob ng sarili niyang tahanan.
Pinunasan ni Julian ang luha niya at binuksan nang tuluyan ang pinto.
“Papa?” gulat na sigaw ni Miguel.
Natigilan si Clara at Manang Ising. Akala nila ay magagalit si Julian dahil kumakain sila sa sahig at maingay.
“J-Julian…” napatayo si Clara. “Sorry… nagutom kasi ang mga bata… aalis na kami…”
Pero hindi sumigaw si Julian.
Sa halip, tinanggal niya ang kanyang mamahaling suit jacket. Tinanggal niya ang kanyang kurbata. Tinanggal niya ang kanyang sapatos.
Lumapit siya sa semento at umupo sa tabi ng mga anak niya.
Kinuha niya ang tinidor at sumubo ng pancit canton mula sa platong inilaan ni Bella para sa kanya.
“P-Papa?” tanong ni Bella, nanlalaki ang mata. “Kakain ka po?”
Tumingin si Julian sa kanyang pamilya, puno ng luha ang mga mata.
“Oo, anak,” garalgal na sagot ni Julian. “Ito ang pinakamasarap na pagkain sa buong mundo. At simula ngayon… hindi niyo na kailangang kausapin ang litrato ko. Dahil nandito na ako. Hindi na ako aalis.”
Nagyakapan ang mag-anak sa sahig ng service area. Sa araw na iyon, natutunan ng bilyonaryo na ang tunay na yaman ay hindi ang mansyong bato na tinitirhan nila, kundi ang pagmamahal na namumuo sa simpleng pagsasalo-salo.
Ang katahimikan sa Herrera Mansion ay nabasag—hindi ng sigaw ng galit, kundi ng halakhak ng isang pamilyang nabuo muli.
