ANG “WALANG KWENTANG” GUBAT NA IPINAMANA NG AMA SA BUNSO, PINAGTAWANAN NG MGA KUYA—PERO NANG MAGSIMULANG MAGHUKAY ANG BUNSO, SILA ANG LUMUHOD SA PAGSISISI.
Si Don Fernan ay may tatlong anak na lalaki. Bago siya mamatay, alam niya ang ugali ng bawat isa. Ang panganay na si Rico at ang pangalawa na si Dave ay parehong maluho, tamad, at mahilig sa party. Ang bunso naman na si Elmo ay simple, masipag, at mahilig magtanim sa hardin.
Nang basahin ang Last Will and Testament ni Don Fernan, nagtipon ang magkakapatid.
“Para kay Rico,” basa ng abogado. “Ipinapamana ko ang aking tatlong Mansyon sa Forbes Park at ang lahat ng aking Sports Cars.”
Tuwang-tuwa si Rico. “Yes! Jackpot!”
“Para kay Dave,” tuloy ng abogado. “Sa’yo ang aking Construction Company at ang 500 Milyong Piso sa bangko.”
Nagdiwang si Dave. “Ayos! Bilyonaryo na ako!”
“At para sa bunso kong si Elmo…”
Tumahimik ang lahat.
“Sa’yo ko ibinibigay ang ‘Lupang Gubat’ sa probinsya. Ang 50 ektaryang lupain na puno ng damo, bato, at matatandang puno.”
Naghalakhakan sina Rico at Dave.
“Hahaha! Kawawang Elmo!” asar ni Rico. “Gubat?! Ano ‘yun, gagawin kang Tarzan? Puro lamok at ahas lang nandoon!”
“Oo nga,” dagdag ni Dave. “Walang value ang lupa na ‘yun. Malayo sa sibilisasyon. Puro damo. Good luck sa pagiging magsasaka mo!”
Tinanggap ni Elmo ang pamana nang walang reklamo. “Salamat pa rin kay Tatay. Mahal ko ang lupang ‘yun dahil doon kami madalas mag-camping noon.”
LUMIPAS ANG ISANG TAON…
Mabilis na naubos ang pera nina Rico at Dave. Dahil sa sugal, bisyo, at maling desisyon sa negosyo, nalugi ang kumpanya ni Dave. Ang mga mansyon naman ni Rico ay naibenta pambayad sa utang.
Samantala, si Elmo ay namuhay sa gitna ng gubat. Wala siyang pera pang-hire ng tao, kaya siya mismo ang nagtrabaho.
Araw-araw, hawak ang pala at piko, naghukay si Elmo. Gusto niyang linisin ang lupa para tamnan ng prutas at gulay.
Mainit. Nakakapagod. Sugat-sugat na ang kanyang mga kamay.
Isang hapon, habang naghuhukay siya sa gitna ng gubat para gumawa ng irigasyon, tumama ang piko niya sa isang matigas na bagay.
KLANG!
Akala ni Elmo ay malaking bato lang ito. Hinukay pa niya nang malalim.
Pero hindi ito bato. Isa itong Kalawanging Bakal na Pinto sa ilalim ng lupa.
Kinabahan si Elmo. Pinilit niyang buksan ang bakal na pinto gamit ang bareta. Nang mabuksan ito, tumambad sa kanya ang isang hagdan pababa—isang underground bunker.
Bumaba si Elmo dala ang flashlight.
Sa loob ng bunker, wala siyang nakitang ginto. Ang nakita niya ay daan-daang drum at mga makinarya na may tatak ng lumang kumpanya ng Tatay niya.
At sa gitna, may isang mesa na may sulat.
Binasa ni Elmo ang sulat ng Tatay niya:
“Sa aking anak na makakatuklas nito,
Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay ikaw ang anak na hindi takot magpawis at maghukay. Ikaw ang anak na nagtiyaga sa lupang ito.
Ang lupang ito ay hindi lang basta gubat. Ito ang kaisa-isang Lithium Deposit sa rehiyon na nadiskubre ko 20 years ago. Hindi ko ito ginalaw dahil hinihintay ko ang tamang panahon at ang tamang tao na magpapahalaga dito.
Ang lupa sa ibabaw ay damo, pero ang lupa sa ilalim ay nagkakahalaga ng Bilyun-bilyong dolyar. Sa’yo na ito.”
Hindi makapaniwala si Elmo. Ipinatawag niya ang mga geologist.
Nakumpirma ang balita. Ang “walang kwentang gubat” ni Elmo ay isa palang minahan ng Lithium—ang pangunahing sangkap sa paggawa ng baterya ng mga electric cars at gadgets. Ang halaga ng lupa? Mas higit pa sa pinagsama-samang yaman ng mga kapatid niya noong una.
Kumalat ang balita.
Dumating sina Rico at Dave sa gubat. Lulan sila ng tricycle dahil wala na silang kotse. Gusgusin, payat, at mukhang kawawa.
Nakita nila si Elmo na kausap ang mga foreign investors.
“Elmo! Kapatid!” sigaw ni Rico, takbo palapit. “Balita namin bilyonaryo ka na! Hati-hati tayo di ba? Tatay naman natin ang nagpamana nito eh!”
“Oo nga Elmo,” sabi ni Dave. “Pamilya tayo. Huwag mo kaming kalimutan.”
Tinitigan ni Elmo ang mga kapatid niya. Naalala niya kung paano siya pinagtawanan.
“Noong ibinigay sa inyo ang mansyon at pera, hinati niyo ba sa akin?” tanong ni Elmo. “Hindi. Pinagtawanan niyo pa ako.”
“Ang pamana ni Tatay sa akin ay lupa,” dagdag ni Elmo. “Ang yaman na nasa ilalim nito ay hindi kasama sa pamana—ito ay Gantimpala sa naghirap maghukay. Kayo, takot kayong madumihan ang kamay niyo. Kaya wala kayong nakuha.”
“Pero dahil kapatid ko kayo…” nag-abot si Elmo ng dalawang pala (shovels).
“Bibigyan ko kayo ng trabaho. Maghukay kayo. Ang sweldo niyo ay minimum wage. Kung masipag kayo, baka may mahanap din kayong yaman sa pawis niyo.”
Walang nagawa ang mga kuya kundi tanggapin ang pala. Habang pinapanood nila si Elmo na pumipirma ng kontrata, nagsisi sila. Narealize nila na ang tunay na yaman ay hindi ang nakikita ng mata, kundi ang nasa ilalim ng lupa na makukuha lamang ng taong marunong magpursige.
