NAGPAKASAL ANG 70-ANYOS NA BILYONARYO SA ISANG 20-ANYOS NA BABAE DAHIL GUSTO NIYANG MAGKA-ANAK. SA GABI NG KASAL, IMBES NA HALIK, ISANG KATOTOHANAN ANG IBINIGAY NG BABAE: “HINDI TAYO PWEDENG MATULOG NA MAGKATABI… DAHIL LOLO KITA.”
Si Don Eduardo ay 70 anyos na. Siya ang may-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa. Nasa kanya na ang lahat ng yaman, pero may isang kulang: Wala siyang anak.
Ang una niyang asawa ay namatay nang hindi sila nabibiyayaan ng supling. Sa sobrang kagustuhan niyang magkaroon ng tagapagmana, nagpasya siyang mag-asawa muli.
Pinili niya si Elena, isang napakagandang babae na 20 anyos lang—kasing-edad ng dapat sana ay apo niya. Galing si Elena sa probinsya, mahirap, at pumayag sa kasal kapalit ng malaking halaga para sa pamilya niya.
Maraming nag-usap-usapan. “Ang tanda na ni Don Eduardo, bumili ng batang asawa!” “Mukhang pera ‘yung babae!”
Pero hindi ito pinansin ni Eduardo. Ang nasa isip niya lang: Kailangan ko ng anak bago ako mamatay.
Dumating ang gabi ng kasal.
Nasa Master Bedroom na si Eduardo. Nakasuot siya ng silk pajamas. Kinakabahan siya pero excited. Sa wakas, magsisimula na ang pamilyang pinangarap niya.
Pumasok si Elena sa kwarto. Suot niya ang isang white nightgown. Pero hindi siya mukhang masaya. Seryoso ang mukha niya. Puno ng lungkot at galit ang mga mata niya.
Lumapit si Eduardo para hawakan ang kamay ni Elena.
“Elena, hija,” malambing na sabi ni Eduardo. “Huwag kang matakot. Ibibigay ko sa’yo ang lahat. Basta bigyan mo lang ako ng anak.”
Biglang umiwas si Elena.
“Huwag mo akong hawakan,” mariing sabi ni Elena.
Nagulat si Eduardo. “Anong problema? Asawa mo na ako. Kasal na tayo.”
“Hindi totoo ‘yan,” sagot ni Elena. “Ang pinirmahan nating papel kanina? Peke ‘yun. Ang Judge na nagkasal sa atin? Bayaran ko siya. Hindi tayo tunay na kasal.”
Namutla si Eduardo. Nagalit siya. “Anong kalokohan ito?! Binayaran ko ang pamilya mo ng milyon! Manloloko ka ba?!”
Tumayo si Elena nang tuwid. Binuksan niya ang kanyang bag at naglabas ng isang lumang locket (kwintas na may picture sa loob) at isang lumang sulat na naninilaw na ang papel.
Inihagis niya ito sa kama, sa harap ni Eduardo.
“Hindi ako naparito para maging asawa mo, Don Eduardo,” nanginginig na sabi ni Elena. “Naparito ako para ipakilala sa’yo ang anak na matagal mo nang hinahanap.”
Kinuha ni Eduardo ang locket. Binuksan niya ito.
Nanlaki ang mga mata niya. Nanginginig ang kamay niya habang tinititigan ang litrato sa loob.
Litrato ito ni Isabel—ang kanyang first love sa probinsya 50 taon na ang nakakaraan. Ang babaeng iniwan niya noon dahil pinili niyang pakasalan ang isang mayaman para yumaman din siya.
“S-Saan mo nakuha ito…?” bulong ni Eduardo. “Patay na si Isabel…”
“Oo, patay na siya,” sagot ni Elena, tumutulo ang luha. “Namatay siya sa hirap habang nagpapalaki ng anak. ANG ANAK MO.”
Parang binagsakan ng langit si Eduardo. “A-Anak? Buntis siya nung iniwan ko siya?”
“Oo!” sigaw ni Elena. “Nagkaroon ka ng anak na lalaki! Si Ricardo. Lumaki siyang nagtatanong kung nasaan ang tatay niya. Ang sabi ni Lola Isabel, babalik ka daw. Pero hindi ka bumalik. Nagpakayaman ka habang sila, namamatay sa gutom!”
Lumapit si Elena sa matanda.
“Si Ricardo… ang tatay ko… ay namatay noong nakaraang buwan dahil sa sakit sa bato. Wala kaming pambili ng gamot. Lumapit siya sa opisina mo, Eduardo! Nagmakaawa siya sa mga guard mo na papasukin siya! Sabi niya, anak mo siya! Pero anong ginawa ng mga tao mo? Kinaladkad siya palabas parang aso!”
Napaupo si Eduardo sa kama, hawak ang dibdib niya. Hindi siya makahinga sa sobrang sakit ng katotohanan.
May anak siya. At namatay ito nang hindi niya nakikilala, habang siya ay naghahanap ng tagapagmana sa maling lugar.
“Ikaw…” turo ni Eduardo kay Elena. “Ikaw ay…”
“Ako si Elena,” umiiyak na sagot ng dalaga. “Anak ni Ricardo. Apo ni Isabel.
Tinitigan niya ang matanda sa mata.
“Ako ang apo mo, Lolo.”
“Kaya hindi tayo pwedeng ikasal. Kaya peke ang seremonya. Dahil kadugo kita. Ginawa ko lang ito para makapasok sa mansyon mo. Para ipamukha sa’yo na sa paghahanap mo ng bagong anak, pinabayaan mong mamatay ang tunay mong dugo.”
Humagulgol si Don Eduardo. Lumuhod siya sa harap ni Elena at niyakap ang mga paa nito.
“Patawarin mo ako… Diyos ko… Patawarin mo ako, apo…” iyak ng bilyonaryo. “Wala akong alam… akala ko baog ako… akala ko wala akong naiwan…”
“Huli na ang lahat para kay Papa,” malamig na sabi ni Elena.
“Hindi pa huli para sa’yo,” sagot ni Eduardo. “Kunin mo lahat. Ang kumpanya, ang pera, ang mansyon. Sa’yo lahat ito. Ikaw ang sole heir ko. Hayaan mong bumawi ako sa’yo.”
Sa gabing iyon, walang “honeymoon” na naganap. Sa halip, isang matandang nagsisisi ang umiyak buong gabi sa harap ng litrato ng kanyang first love at ng anak na hindi niya nakilala.
Si Elena ay hindi naging asawa, kundi naging tagapagmana. Kinilala siya ni Eduardo bilang tunay na apo sa harap ng publiko.
Nakuha ni Eduardo ang gusto niya—nagkaroon siya ng pamilya. Pero nakuha niya ito sa paraang puno ng sakit at pagsisisi. Napatunayan niya na ang kayamanan ay walang silbi kung ang kapalit naman nito ay ang pagtalikod sa mga taong tunay na nagmamahal sa’yo.
