DINALA SA EMERGENCY ROOM ANG ISANG PULUBING AMOY-BASURA AT PUNO NG SUGAT. NANDIDIRI ANG MGA NURSE, PERO NANG MAKITA NG CHIEF SURGEON ANG MUKHA NITO, NAPALUHOD SIYA AT HUMAGULGOL: “SIR? KAYO PO BA YAN?!”
Si Dr. Carlos Ibarra ay kilala bilang “The God Hand” sa St. Luke’s Medical Center. Siya ang pinakamagaling na Neurosurgeon sa bansa. Mayaman, respetado, at tinitingala. Lahat ng pasyente niya ay mga bilyonaryo, politiko, at artista. Sanay siya sa karangyaan at kalinisan.
Isang maulan na gabi ng Biyernes, habang naghahanda na si Carlos na umuwi para magpahinga, tumawag ang Head Nurse ng Emergency Room.
“Doc Carlos! Emergency po!” taranta ng nurse sa telepono. “May hit-and-run victim na dinala dito. John Doe (walang pagkakakilanlan). Pero Doc… severe head trauma. Kayo lang po ang makakasagip sa kanya. Pero…”
“Pero ano?” tanong ni Carlos habang sinusuot ang kanyang puting coat.
“Doc… pulubi po siya. Homeless. Mabaho po at puno ng uod ang mga sugat sa paa. Wala po siyang pambayad. Ililipat na po ba namin sa public hospital?”
Napakunot ang noo ni Carlos. “Hindi. Ihanda ang O.R. (Operating Room). Walang mamamatay sa shift ko nang hindi ko sinusubukan, mayaman man o mahirap.”
Pagbaba ni Carlos sa E.R., sinalubong siya ng masangsang na amoy. Amoy ihi, lumang basura, at nabubulok na laman. Nakahiga sa stretcher ang isang matandang lalaki. Ang buhok nito ay mahaba at buhol-buhol, puno ng grasa at putik. Ang damit niya ay parang basahan na kulay itim sa dumi. Buto’t balat siya.
Nandidiri ang mga nurse. Nakatakip sila ng ilong habang ginugupit ang damit ng matanda.
Lumapit si Carlos. “Vital signs?”
“Mababa na Doc. 80/50 BP. Kailangan nang operahan sa ulo.”
Kumuha si Carlos ng wet wipes. Dahan-dahan niyang pinunasan ang mukha ng matanda na natatakpan ng putik at dugo para makita kung saan ang incision point.
Nang mahawi ang madungis na buhok at malinis ang noo… natigilan si Carlos.
Nakita niya ang isang pamilyar na peklat sa itaas ng kanang kilay ng matanda. At ang hugis ng ilong nito… pati ang nunal sa pisngi…
Bumilis ang tibok ng puso ni Carlos. Parang huminto ang mundo.
Naalala niya ang peklat na iyon. Nakuha iyon ng High School Teacher niya noong inaawat nito ang dalawang estudyanteng nag-aaway para protektahan ang klase.
Nanginginig ang kamay ni Carlos. Tinitigan niya ang ID bracelet na kakalagay lang ng nurse na may nakasulat na UNKNOWN MALE.
“S-Sir… Romualdo?” bulong ni Carlos.
Ang mga nurse ay nagtaka. “Doc? Kilala niyo po ang taong-grasa na ‘to?”
Hindi sumagot si Carlos. Sa halip, tumulo ang luha niya.
Si Mr. Efren Romualdo. Ang Math Teacher niya noong high school sa probinsya. Ang guro na pinakakinatatakutan ng lahat dahil strikto, pero siya ring guro na palihim na nag-abot ng P500 kay Carlos nung muntik na siyang hindi makakuha ng College Entrance Exam dahil wala siyang pambayad.
Naalala ni Carlos ang sinabi ni Sir Romualdo noon: “Carlos, matalino kang bata. Huwag mong hayaang diktahan ng kahirapan ang kinabukasan mo. Mag-aral ka. Maging doktor ka. At kapag nasa taas ka na… huwag mong kakalimutang lumingon sa baba.”
At ngayon… ang taong naging hagdan niya para maabot ang pangarap… ay narito.
Nakadapa sa putikan. Walang pangalan. Itinataboy ng mundo.
“ANONG NANGYARI SA INYO, SIR?!” hagulgol ni Carlos, niyayakap ang madungis na pasyente nang walang pakialam sa dumi.
“Doc! Madudumihan ang scrub suit niyo!” awat ng nurse.
“WALA AKONG PAKIALAM!” sigaw ni Carlos na dumagundong sa E.R. “Ihanda ang pinakamagandang kwarto sa ospital na ito! Tawagin ang lahat ng espesyalista! Ako ang oopera sa kanya!”
“Pero Doc… ang bill…”
“AKO ANG MAGBABAYAD!” mariing sabi ni Carlos. “Kahit maubos ang ipon ko! Utang ko sa lalaking ito ang buhay ko!”
Si Carlos mismo ang nag-ahit ng buhok at balbas ng matanda. Siya ang naglinis ng mga sugat nito habang umiiyak.
Matapos ang 10 oras na operasyon, nailigtas ni Carlos ang kanyang guro.
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO…
Nagising si Sir Romualdo sa Presidential Suite ng ospital. Malambot ang kama, malamig ang aircon, at amoy lavender.
Natakot siya. Akala niya nasa langit na siya. O baka nakulong siya sa isang lugar na hindi niya kayang bayaran.
Bumukas ang pinto. Pumasok ang isang lalaking gwapo, naka-coat at tie.
“Gising na po kayo,” nakangiting bati ni Carlos.
“Sino ka…?” mahinang tanong ng matanda. “Wala akong pera… palabasin niyo na ako… sa ilalim lang ako ng tulay…”
Lumapit si Carlos at hinawakan ang kamay ng matanda. Nagmanong siya.
“Sir Romualdo… ako po ito. Si Carlos.”
Kumunot ang noo ng matanda. Malabo na ang mata niya. “Carlos? Yung… yung estudyante kong laging walang baon? Yung anak ng labandera?”
“Opo, Sir,” iyak ni Carlos. “Yung batang binigyan niyo ng sapatos nung graduation kasi sira-sira na ang tsinelas ko.”
Nanlaki ang mata ni Sir Romualdo. Nagsimulang manginig ang labi niya.
“Carlos…? Ikaw na ‘yan? Doktor ka na?”
“Opo, Sir. Ako na po ang Chief Neurosurgeon dito.”
Humagulgol ang matanda. Ikinuwento niya ang nangyari. Pagka-retiro niya, nagkasakit ang asawa niya at naubos ang lahat ng ipon niya sa pagpapagamot, pero namatay din ito. Ang nag-iisang anak niya ay niloko siya at ibinenta ang bahay nila bago lumayas papuntang abroad. Naiwan siyang walang-wala, palaboy-laboy sa Maynila, namamalimos para mabuhay.
“Patawarin mo ako, Carlos,” iyak ni Sir Romualdo, tinatakpan ang mukha sa hiya. “Nakakahiya… nakita mo akong ganito. Isa na lang akong basura.”
Umiling si Carlos. Niyakap niya ang matanda.
“Sir, hinding-hindi kayo magiging basura sa paningin ko. Kayo po ang ginto sa buhay ko. Kung hindi dahil sa tulong niyo noon, wala ako dito ngayon.”
Tumayo si Carlos at inayos ang kumot ng guro.
“Bayad na po ang bill niyo, Sir. Noon pa. Binayaran niyo na ito gamit ang kabutihan niyo 20 years ago.”
“At huwag kayong mag-alala. Hindi na kayo babalik sa kalsada. May malaki akong bahay, pero mag-isa lang ako. Kailangan ko ng kasama. Kailangan ko ng tatay.”
“Umuwi na tayo, Sir.”
Simula noon, tumira si Sir Romualdo sa mansyon ni Dr. Carlos. Hindi bilang pasyente, kundi bilang pamilya. Napatunayan ni Carlos na ang tunay na tagumpay ng isang doktor ay hindi lang sa paggaling ng sakit, kundi sa paghilom ng sugat ng nakaraan sa pamamagitan ng pagmamahal at utang na loob.
