INIWAN NG WAITRESS ANG KANYANG TRABAHO SA GITNA NG SHIFT PARA SAGIPIN ANG ISANG BATANG SUGATAN. TATLONG ORAS ANG NAKALIPAS, DUMATING ANG BILYONARYONG AMA NANG NAKA-HELICOPTER.
Ako si Mia. Matagal kong pinangarap na makapasok sa Le Grand, ang pinakasikat at pinakamahal na French Restaurant sa lungsod. Ang sweldo dito ay triple kumpara sa ibang trabaho. Kailangan ko ito dahil may sakit ang Nanay ko at kailangan niya ng operasyon.
Sa aking unang linggo, mahigpit ang bilin ng Manager na si Mr. Torres.
“Mia,” sabi niya na nakaduro ang daliri. “Ngayong gabi ang Grand Gala. Maraming VIP. Bawal kang umalis sa pwesto mo kahit anong mangyari. Kapag iniwan mo ang mga mesa mo kahit isang minuto lang, tanggal ka na. Malinaw?”
“Opo, Sir. Malinaw po,” sagot ko.
Nagsimula ang gabi. Punong-puno ang restaurant. Abala ako sa pagse-serve ng wine at steak. Bawat galaw ko ay kailangang perpekto.
Habang nagpupunas ako ng baso malapit sa bintana, napatingin ako sa labas. Malakas ang ulan at bumabaha na sa kalsada.
Sa gitna ng dilim at ulan, may nakita akong isang maliit na bata—mga limang taong gulang—na naglalakad sa gitna ng kalsada. Umiiyak siya, walang payong, at basang-basa.
Biglang may humarurot na truck.
Nanlaki ang mata ko. “YUNG BATA!”
Hindi na ako nag-isip. Binitawan ko ang tray ng mamahaling Champagne.
CRASH!
Nabasag ang mga baso sa sahig. Nagulat ang mga VIP guests.
Tumakbo ako palabas ng restaurant. Hindi ko ininda ang ulan. Hindi ko ininda ang sigaw ni Mr. Torres.
“MIA! BUMALIK KA DITO!”
Tumakbo ako sa gitna ng kalsada at niyakap ang bata sabay talon sa gilid bago pa siya mahagip ng truck.
BEEP!
Ligtas kami. Pero pareho kaming sugatan. Gasgas ang siko ko at nanginginig ang bata sa lamig at takot.
Binuhat ko ang bata at tumakbo pabalik sa silong ng restaurant entrance.
Hinarang ako ni Mr. Torres sa pinto.
“Anong ginawa mo?!” sigaw ni Mr. Torres. “Nabasag mo ang mga baso! Iniwan mo ang mga customer! At ngayon magpapasok ka ng basang-basa na pulubi sa restaurant ko?!”
“Sir, muntik na siyang mamatay,” iyak ko, habang yakap ang bata na nilalamig. “Kailangan niya ng towel at tubig.”
“Wala akong pakialam!” bulyaw ni Mr. Torres. “You are FIRED! Umalis ka na! Huwag na huwag ka nang babalik dito! Sinira mo ang gabi!”
“Pero Sir… ang lakas ng ulan… saan kami pupunta?”
“Problema mo na ‘yan! Layas!”
Isinarado ni Mr. Torres ang pinto sa mukha namin.
Naiwan kami sa labas. Umiiyak ako habang yakap ang bata. Nawalan ako ng trabaho. Paano na ang operasyon ni Nanay?
Dinala ko ang bata sa malapit na Police Station. Binilhan ko siya ng mainit na sopas gamit ang huling pera ko sa bulsa.
“Anong pangalan mo, baby?” tanong ko habang pinupunasan ang putik sa mukha niya.
“S-Sophie po…” nanginginig niyang sagot. “Nawawala po ako… hinahanap ko si Daddy…”
“Huwag kang mag-alala, Sophie. Hahanapin natin ang Daddy mo. Hindi kita iiwan.”
TATLONG ORAS ANG NAKALIPAS…
Nasa loob pa rin kami ng presinto. Nakatulog na si Sophie sa hita ko.
Biglang dumagundong ang ingay ng isang Helicopter na lumapag sa kalsada malapit sa presinto. Kasunod nito ang limang itim na SUV.
Nagkagulo ang mga pulis. “Sino ‘yan? Presidente ba ‘yan?”
Bumaba mula sa helicopter ang isang lalaking naka-suit, mukhang makapangyarihan, pero bakas sa mukha ang matinding pag-aalala.
Si Don Alexander, ang may-ari ng pinakamalaking Airline Company sa Asya.
Pumasok siya sa presinto, sumisigaw. “NASAAN ANG ANAK KO?!”
Nagising si Sophie.
“DADDY!”
Tumakbo si Sophie at niyakap ang ama. Napaluhod si Don Alexander at humagulgol sa iyak.
“Diyos ko… akala ko nawala na kita… akala ko hindi na kita makikita…”
Humarap si Don Alexander sa hepe ng pulis. “Sino? Sino ang nakakita sa kanya?”
Tinuro ako ng pulis. “Siya po, Sir. Si Mia. Dinala niya po ang bata dito kahit basang-basa sila.”
Lumapit sa akin si Don Alexander. Tinignan niya ang suot ko—ang waitress uniform ng Le Grand na puno ng putik at dugo mula sa mga gasgas.
“Ikaw ba ang nagligtas sa kanya?” tanong niya.
“Opo, Sir,” mahina kong sagot. “Muntik na po siyang mahagip ng truck.”
“Daddy,” singit ni Sophie. “She was crying earlier. Kasi po pinaalis siya ng boss niya dahil tinulungan niya ako. Wala na daw po siyang work.”
Nanigas ang panga ni Don Alexander. “Ano? Sinisante ka dahil niligtas mo ang buhay ng anak ko?”
Tumango ako at yumuko. “Kailangan ko po sana ‘yung trabaho para sa Nanay ko… pero hindi ko naman po kayang pabayaan si Sophie.”
Hinawakan ni Don Alexander ang kamay ko.
“Halika,” sabi niya. “Babalik tayo sa restaurant na ‘yon.”
“P-Pero Sir… bawal na po ako dun…”
“Bawal ka… bilang empleyado. Pero bilang panauhin ko? Walang makakapigil sa’yo.”
Sumakay kami sa Limousine ni Don Alexander.
Pagdating sa Le Grand, pumasok kami. Natahimik ang lahat. Kilala ng lahat si Don Alexander.
Lumapit si Mr. Torres, na namumutla at nanginginig.
“D-Don Alexander! Welcome po! Isang karangalan!” bati ni Torres. “Teka… bakit kasama niyo ang babaeng ‘yan? Mia! Di ba sabi ko umalis ka na?! Huwag mong istorbohin ang Don!”
“YOU’RE FIRED,” malamig na sabi ni Don Alexander kay Torres.
“P-Po?”
“Narinig mo ako. Tanggal ka na,” sagot ng Bilyonaryo. “Tinawagan ko na ang may-ari ng building na ito. Binili ko na ang restaurant na ito limang minuto lang ang nakalipas. AKIN NA ITO.”
Napasinghap ang mga tao.
“Sinisante mo ang babaeng ito dahil iniwan niya ang trabaho para iligtas ang anak ko,” paliwanag ni Alexander sa lahat ng diners. “Mas pinili niyang mawalan ng sweldo kaysa hayaang mamatay ang isang bata. Iyan ang empleyadong kailangan ko. Hindi katulad mong walang puso.”
Humarap si Don Alexander sa akin.
“Mia, mula ngayon, hindi ka na waitress.”
Naglabas siya ng tseke.
“Ito ay 5 Milyong Piso para sa operasyon ng Nanay mo at pambili ng bahay niyo.”
“At simula bukas,” dagdag niya. “Ikaw na ang bagong Operations Manager ng lahat ng restaurant ko sa lungsod. Gusto ko ng isang leader na marunong magmalasakit sa kapwa.”
Napaupo si Mr. Torres sa sahig, nagsisisi. Ako naman ay napaiyak sa tuwa habang yakap-yakap ako ni Sophie.
Sa gabing iyon, natutunan ko na ang trabaho ay mapapalitan, pero ang buhay ay hindi. At kapag pinili mong maging mabuti, ang tadhana na mismo ang gagawa ng paraan para suklian ka nang higit pa sa iyong inaakala.
