SINIGAWAN NG BILYONARYO ANG KANYANG KATULONG: “TANGA KA BA?! MAGNANAKAW KA!” PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG HUMARANG ANG MALIIT NA ANAK NG KATULONG AT SUMIGAW NG: “HUWAG MONG KAUSAPIN ANG NANAY KO NANG GANYAN!”
Si Don Alessandro ay kilala bilang “The Iron CEO.” Siya ang may-ari ng pinakamalaking chain of malls sa bansa. Bilyonaryo, makapangyarihan, pero mainitin ang ulo. Para sa kanya, ang mga empleyado ay parang makina—kapag nagkamali, papalitan agad.
Isang araw, nawawala ang kanyang Gintong Relo (isang Patek Philippe na nagkakahalaga ng 5 Milyong Piso). Ito ang pinakamahalagang relo niya dahil regalo ito ng yumaong ama niya.
Ang huling pumasok sa opisina niya ay ang cleaner na si Aling Teresa.
Agad ipinatawag ni Alessandro si Teresa. Kasama ni Teresa ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Maya. (Walang pasok sa school kaya napilitang isama ni Teresa ang bata sa trabaho at pinaupo lang sa isang sulok).
“Nasaan ang relo ko?!” bulyaw ni Alessandro pagpasok pa lang ni Teresa.
“S-Sir? Hindi ko po alam…” nanginginig na sagot ni Teresa. “Naglinis lang po ako ng mesa…”
“Sinungaling!” sigaw ni Alessandro. Hinampas niya ang mesa. “Ikaw lang ang pumasok dito! Siguro itinago mo sa bag mo! Alam kong mahirap ka, pero huwag mong nakawin ang alaala ng ama ko!”
“Sir, parang awa niyo na! Hindi po ako magnanakaw!” lumuhod si Teresa, umiiyak. “Halughugin niyo po ang gamit ko! Kahit kailan hindi ako kumuha ng hindi akin!”
“Tumigil ka sa iyak mo! Ang galing mong umarte!” panduduro ni Alessandro. “Tanga ka ba? Sa tingin mo makakalusot ka sa akin? Ipakukulong kita! Ikaw at ang buong pamilya mo ay mabubulok sa kulungan!”
Akmang hahawakan ni Alessandro ang braso ni Teresa para kaladkarin ito palabas.
Biglang may maliit na kamay na tumulak sa binti ni Alessandro.
“HUWAG!”
Isang matinis na boses ang umalingawngaw sa opisina.
Humarang si Maya sa pagitan ng bilyonaryo at ng kanyang ina. Ang maliit na bata, na hanggang bewang lang ni Alessandro, ay nakatayo nang tuwid. Ang mga mata niya ay puno ng luha pero nanlilisik sa tapang.
“HUWAG MONG KAUSAPIN ANG NANAY KO NANG GANYAN!” sigaw ni Maya.
Natigilan ang mga bodyguards. Nanlaki ang mata ng secretary. Walang sinuman ang naglakas-loob na sigawan si Don Alessandro.
“Maya! Anak, huwag!” awat ni Teresa, takot na takot.
Pero hindi umalis si Maya. Tinitigan niya si Alessandro sa mata.
“Hindi magnanakaw ang Nanay ko!” sigaw ng bata. “Pagod na pagod siya araw-araw para linisin ang opisina mo! Umuuwi siya na masakit ang likod! Tapos tatawagin mo siyang tanga?! Ikaw ang masama! Ikaw ang bully!”
Gulat na gulat si Alessandro. Hinihintay ng lahat na sumabog siya sa galit. Hinihintay nilang ipakaladkad din ang bata.
Tinaas ni Alessandro ang kamay niya. Napapikit si Teresa, akalang sasampalin ang anak niya.
Pero… hindi bumaba ang kamay ni Alessandro.
Nanigas siya sa ere.
Nakita niya ang mga mata ni Maya. Ang apoy sa mga mata nito. Ang tapang ng pagprotekta sa ina nito.
Biglang bumalik ang isang alaala kay Alessandro.
40 years ago…
Nakita niya ang sarili niya. Batang Alessandro, 7 taong gulang. Nakatayo sa harap ng isang Haciendero. Ang Nanay niya (isang labandera) ay sinisigawan ng amo dahil nasunog ang isang mamahaling barong.
Naalala ni Alessandro kung paano siya humarang noon. “Huwag niyong sigawan ang Nanay ko!” iyon din ang sinigaw niya. Ipinangako niya sa sarili niya noon: “Balang araw, magiging mayaman ako para wala nang aapi sa Nanay ko.”
Naging mayaman nga siya. Pero sa paglipas ng panahon, nakalimutan niya ang batang iyon. Siya na pala ang naging Haciendero na kinasusuklaman niya noon.
Dahan-dahang ibinaba ni Alessandro ang kamay niya. Nanghina ang tuhod niya. Napaupo siya sa kanyang swivel chair.
Ang galit sa mukha niya ay napalitan ng hiya.
Sa sandaling iyon, pumasok ang Maintenance Guy na hingal na hingal.
“Sir Alessandro! Sir!”
“Ano?!” mahinang sagot ni Alessandro.
“Yung… yung relo niyo po. Nahanap ko po sa Ventilation Shaft ng aircon. Mukhang nahulog po ito mula sa mesa niyo at gumulong papasok sa butas ng aircon nung binuksan ko ang vent kanina para linisin. Eto po, Sir.”
Inabot ng maintenance guy ang gintong relo.
Natahimik ang buong kwarto. Dead silence.
Hawak ni Alessandro ang relo. Tumingin siya kay Teresa na nakaluhod pa rin, at kay Maya na nakadipa pa rin para protektahan ang ina.
Ang relo ay nasa kamay na niya, pero pakiramdam niya ay nawala sa kanya ang isang mas mahalagang bagay—ang kanyang dignidad.
Dahan-dahang tumayo si Alessandro. Lumapit siya kay Teresa at Maya.
Lumuhod ang bilyonaryo sa harap ng bata.
“Sir…?” gulat na bulong ni Teresa.
Hinawakan ni Alessandro ang balikat ni Maya.
“Tama ka,” garalgal na sabi ni Alessandro. “Masama ako. Naging bully ako.”
Tumulo ang luha ng bilyonaryo.
“Patawarin mo ako, Maya. Patawarin mo ako, Teresa. Nakalimutan ko na kung paano maging tao. Nakalimutan ko na galing din ako sa hirap. Ang tapang mo, bata… ipinaalala mo sa akin kung sino ako dati.”
Humarap si Alessandro kay Teresa.
“Teresa, hindi sapat ang sorry. Maling-mali ako.”
Kinuha ni Alessandro ang checkbook niya. Nagsulat siya ng halaga.
“Ito ay ₱500,000,” sabi ni Alessandro sabay abot ng tseke. “Hindi ito bayad para tumahimik ka. Ito ay Scholarship Fund para kay Maya. Gusto kong mag-aral siya sa pinakamagandang eskwelahan. Dahil ang batang may ganyang tapang at pagmamahal sa magulang… siya ang magiging pag-asa ng kinabukasan.”
“At Teresa… promoted ka. Simula bukas, ikaw na ang Head Supervisor ng Housekeeping Department. Hindi mo na kailangang yumuko sa akin o kahit kanino.”
Nagyakapan ang mag-ina habang umiiyak. Ang mga empleyado sa labas na nakikinig ay napaluha rin.
Sa araw na iyon, natagpuan ni Don Alessandro ang kanyang relo, pero mas mahalaga, natagpuan niya muli ang kanyang puso—sa tulong ng isang matapang na batang babae na hindi natakot ipaglaban ang kanyang ina.
