PINAHIYA NG BIYENAN KO ANG TATAY KO SA HARAP NG 500 BISITA AT TINAWAG ITONG “BASURA.” TUMAWA PA ANG FIANCÉE KO. KINANSEL KO ANG KASAL—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAGSALITA SI TATAY: “ANAK… SA TOTOO LANG, AKO AY…”
Ako si Mateo. Lumaki ako sa isang liblib na probinsya. Ang tatay kong si Tatay Berto ay isang magsasaka. Ang balat niya ay sunog sa araw, ang mga kuko ay laging may itim na lupa, at ang mga kamay niya ay magaspang na parang papel de liha. Pero ang mga kamay na iyon ang nagpakain, nagbihis, at nagpa-aral sa akin hanggang sa maging isa akong matagumpay na Engineer sa Maynila.
Doon ko nakilala si Clarissa. Galing siya sa pamilyang Altamirano—mga mayayamang socialite na nagmamay-ari ng mga malls at condominiums.
Mahal ko si Clarissa. At akala ko, mahal niya ako nang buo, pati ang pinagmulan ko. Pero mali pala ako.
Dumating ang araw ng aming kasal. Ginanap ito sa The Grand Royal Hotel, ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong hotel sa bansa. Puno ang ballroom ng 500 bisita—mga senador, artista, at mga business tycoons. Lahat sila ay nakasuot ng kumikinang na gown at tuxedo.
Sa isang sulok, nakaupo si Tatay Berto.
Nakasuot siya ng isang Barong Tagalog na luma na. Medyo naninilaw na ang tela at maluwag sa kanya. Ang sapatos niya ay leather shoes na halatang luma na rin at may gasgas. Napapansin kong hindi siya komportable. Ang mga bisita sa paligid niya ay lumalayo, parang nandidiri sa kanya.
Lumapit ako kay Tatay bago magsimula ang reception.
“Tay, ayos lang po ba kayo?” tanong ko.
Ngumiti siya, kita ang mga kulubot sa mata. “Oo naman, anak. Masayang-masaya ako para sa’yo. Ang ganda ng asawa mo.”
Nagsimula ang programa. Masaya ang lahat, hanggang sa tumayo ang tatay ni Clarissa, si Don Fernando Altamirano, para magbigay ng speech. Lasing na siya at hawak ang isang baso ng Scotch.
“Ladies and Gentlemen,” sigaw ni Don Fernando sa mikropono. “Ngayong gabi, ipinagdiriwang natin ang pagsasama ng anak ko at ni… Mateo.”
Sinabi niya ang pangalan ko na parang may pait sa dila niya.
“Alam niyo, tutol talaga ako sa kasal na ‘to. Kasi naman, tignan niyo ang pamilya namin… Royal Blood.” Nagtawanan ang mga bisita.
“Tapos tignan niyo ang pamilya ng groom.”
Itinuro ni Don Fernando si Tatay Berto sa sulok. Tumutok ang spotlight sa aking ama. Yumuko si Tatay sa hiya.
“Tignan niyo ‘yan,” pangungutya ni Don Fernando. “Amoy lupa. Ang barong, parang basahan. Nakakasira ng aesthetic ng party ko. Hindi ko alam kung paano nakapasok ‘yan dito.”
Tumahimik ang buong ballroom.
Nagpatuloy si Don Fernando. “Sabi ni Mateo, ama daw niya ‘yan. Pero sa tingin ko? That is not a father. That is TRASH. Basura na napadpad sa palasyo ko.”
“Guard! Paki-labas nga ang matandang ‘yan! Nawawalan ako ng ganang uminom!”
Kumulo ang dugo ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit. Tumingin ako kay Clarissa. Inaasahan kong tatayo siya. Inaasahan kong ipagtatanggol niya ang Tatay ko.
“Clarissa…” tawag ko.
Tumingin si Clarissa kay Don Fernando, tapos kay Tatay Berto.
At sa halip na magalit… TUMAWA SI CLARISSA.
Nagtakip siya ng bibig at humagikgik kasama ng mga amiga niya.
“Sorry Babe,” bulong ni Clarissa sa akin. “Totoo naman kasi eh. Ang baduy ng Daddy mo. Nakakahiya sa mga friends ko. Sana pina-stay mo na lang siya sa probinsya.”
Sa sandaling iyon, parang may nabasag sa loob ko. Ang pagmamahal ko kay Clarissa ay naging abo.
Hinablot ko ang mikropono mula sa kamay ni Don Fernando.
“TAMA NA!” sigaw ko. Dumagundong ang boses ko sa buong hall.
“Don Fernando,” nanginginig kong sabi. “Ang tinatawag mong basura… ay ang lalaking nagkandakuba sa bukid para lang makatapos ako. Ang mga kamay niyang puno ng putik ang nagpakain sa akin nung mga panahong wala kaming makain. Mas marangal pa ang dumi sa kuko ng Tatay ko kaysa sa buong pagkatao niyo!”
Humarap ako kay Clarissa.
“At ikaw, Clarissa. Tumawa ka? Nakakatawa ba na alipustahin ang ama ko?”
“Mark, relax! It’s just a joke!” sagot ni Clarissa.
“Joke?” Tumawa ako nang mapait. “Kung kaya niyong tapakan ang ama ko sa harap ng 500 tao ngayon, paano pa kaya kapag kasal na tayo? Hinding-hindi ko hahayaang tratuhin niyo kaming parang hayop.”
Hinubad ko ang wedding ring ko at itinapon sa paanan ni Clarissa.
“Cancelled ang kasal. Tapos na tayo.”
Bumaba ako sa stage at pinuntahan si Tatay Berto. Inalalayan ko siya.
“Tay, tara na. Umuwi na tayo. Hindi natin kailangan ang mga taong ‘to.”
Yumuko si Tatay, may luha sa mata. “Anak… pasensya na… nasira ko ang pangarap mong kasal…”
“Hindi, Tay. Iniligtas mo ako sa maling tao,” sagot ko.
Aalis na sana kami nang harangan kami ng mga Security Guards sa utos ni Don Fernando.
“HOY!” sigaw ni Don Fernando. “Ang kapal ng mukha mong mag-walk out! Wala kang pera! Ako ang nagbayad ng downpayment ng hotel na ito! Pero may balanse pa kayong 5 Milyong Piso! Magbayad muna kayo bago kayo umalis, mga hampaslupa!”
Sa puntong iyon, huminto si Tatay Berto sa paglalakad.
Dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya. Pinunasan niya ang luha sa pisngi niya. Tinanggal niya ang salamin niya at inayos ang kanyang tindig.
Biglang nag-iba ang aura ni Tatay. Nawala ang pagiging mahiyain. Ang nakatayo ngayon ay isang lalaking may matinding awtoridad.
“Anak…” sabi ni Tatay Berto nang malakas at seryoso. “Sa tingin ko, panahon na para malaman mo ang totoo.”
“Ang totoo? Na ano po, Tay?” naguguluhan kong tanong.
Humarap si Tatay kay Don Fernando at sa 500 bisita.
“Anak… sa totoo lang… AKO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG HOTEL NA ITO.”
Natahimik ang lahat. Dead silence.
“Hahaha!” tawa ni Don Fernando. “Nababaliw na ang matanda! May-ari? Eh sapatos mo nga butas!”
Naglabas si Tatay Berto ng isang lumang telepono at may tinawagan.
“General Manager Santiago. Pumunta ka dito sa Ballroom. Ngayon din.”
Wala pang isang minuto, bumukas ang pinto at tumakbo ang General Manager ng hotel papunta sa stage, hingal na hingal at namumutla.
Pagkakita ng Manager kay Tatay Berto, LUMUHOD ito sa harap niya.
“S-Sir Roberto!” nanginginig na bati ng Manager. “Good evening po! Hindi po namin alam na dadalo kayo! Ang akala po namin nasa Europe kayo!”
“Sir Roberto?!” bulong ng mga bisita. “Si Roberto Mondragon? Ang Silent Billionaire na may-ari ng Mondragon Chain of Hotels?!”
Humarap si Tatay sa akin at hinawakan ang kamay ko.
“Mateo, anak. Patawarin mo ako kung naglihim ako. Oo, magsasaka ako noon. Pero nung bata ka pa, tumama ako sa isang investment sa lupa na lumago nang lumago. Naging bilyonaryo ako. Pero itinago ko sa’yo ang yaman ko at pinalaki kitang simple.”
“Bakit, Tay?” tanong ko, tulala.
“Dahil gusto kong lumaki kang may respeto sa tao, mayaman man o mahirap. Gusto kong makahanap ka ng babaeng mamahalin ka hindi dahil sa pera, kundi dahil sa puso mo. Sinubok ko si Clarissa at ang pamilya niya. At ngayong gabi… bumagsak sila sa pagsusulit.”
Humarap si Tatay kay Don Fernando na ngayon ay parang hihimatayin na sa takot.
“Fernando,” malamig na sabi ni Tatay. “Sabi mo kanina, may utang kaming 5 Milyon sa hotel KO?”
“S-Sir Roberto… Sir Berto… Pare… Nagbibiro lang ako…” nauutal na sabi ni Don Fernando.
“Wala kayong babayaran,” sabi ni Tatay. “Dahil BANNED na kayo dito. Ikaw, ang pamilya mo, at ang kumpanya mo. Blacklisted na kayo sa lahat ng properties ko sa buong mundo.”
“Manager,” utos ni Tatay. “Palabasin ang pamilya Altamirano. At siguraduhin mong wala silang dadalhin kahit isang tinidor.”
“Mateo,” baling ni Tatay sa akin. “Yung Wedding Gift ko sana sa inyo na Isang Isla sa Caribbean at Private Jet… sa’yo na lang lahat ‘yun. Gamitin natin para magbakasyon tayong mag-ama. Iwan na natin ang mga basurang tao dito.”
Lumapit si Clarissa sa akin, umiiyak, lumuluhod, at kumakapit sa binti ko.
“Mateo! Babe! Mahal na mahal kita! Di ba sabi ko sa’yo for richer or for poorer? Patawarin mo na si Daddy! Tayo na lang ulit!”
Tinignan ko si Clarissa. Ang ganda niya, pero sa paningin ko ngayon, napakapangit ng ugali niya.
“Sorry, Clarissa,” sabi ko. “Pero tama ang Daddy mo. Ayaw niya sa basura. At sa gabing ito, napatunayan kong ang ugali niyo ang tunay na basura na kailangang itapon.”
“Let’s go, Dad.”
Sa gabing iyon, sumakay kami ni Tatay sa Presidential Helicopter na lumapag sa rooftop ng hotel. Iniwan namin si Clarissa na umiiyak sa gitna ng ballroom habang pinapaalis ng mga guard ang tatay niyang mapang-api.
Hindi ako ikinasal nung araw na iyon, pero nakuha ko ang pinakamagandang regalo: Ang malaman na ang tatay ko—ang bayani ko—ay ginawa ang lahat para protektahan ako sa mga taong hindi marunong magmahal nang totoo. At iyon ang yaman na hinding-hindi mananakaw ninuman.
