NILALAGPASAN AT INIINSULTO NG MGA MAYAYAMAN ANG BATANG NAGTITINDA NG SAMPAGUITA SA ULAN—PERO HUMINTO ANG ISANG BILYONARYO, BINILI ANG LAHAT NG TINDA NIYA, AT SINABING: “HINDI NA BULAKLAK ANG HAWAK MO BUKAS, KUNDI ANG FUTURO MO.”
Gabi na at bumubuhos ang malakas na ulan sa tapat ng isang luxury hotel sa Makati. Ang mga ilaw ng Christmas lights ay kumikinang, pero para kay Nena, 10 taong gulang, ang gabi ay madilim at malamig.
Basang-basa na si Nena. Suot niya ang isang manipis na t-shirt na may butas at tsinelas na magkaiba ang kulay. Sa leeg niya, nakasabit ang isang tray na puno ng Sampaguita.
“Bili na po kayo… pang-ulam lang po,” tawag ni Nena sa mga taong lumalabas ng hotel.
Lumabas ang isang grupo ng mga sosyal na babae, amoy mamahaling pabango.
“Ale, bili na po kayo. Sampung piso lang,” alok ni Nena.
Tinabig ng isang babae ang kamay ni Nena. “Ew! Don’t touch me! Ang dumi-dumi mo! Baka may sakit ka!”
“Guard!” sigaw ng kasama nito. “Paalisin niyo nga ‘tong batang kalye na ‘to! Nakakasira ng mood!”
Lumapit ang guard at tinulak si Nena palayo. “Alis sabi! Bawal dito!”
Nadapa si Nena sa basang semento. Nahulog ang ilang sampaguita sa putikan. Tumulo ang luha niya. Kailangan niyang makabenta. Ang Nanay niya ay nasa ospital, may sakit sa baga, at kailangan nila ng gamot. Kung uuwi siyang walang benta, walang kakain at walang gamot ang Nanay niya.
Sa di kalayuan, sa loob ng isang Rolls-Royce Phantom na nakaparada, nakatingin ang isang matandang lalaki. Si Don Arthur. Siya ang may-ari ng hotel at ng kalahati ng mga building sa lungsod. Kilala siya bilang strikto at walang emosyon.
Pero nang makita niya si Nena na pinulot ang maruruming sampaguita at pinunasan ito sa kanyang damit para ibenta ulit, kumirot ang puso ni Don Arthur.
Naalala niya ang sarili niya 50 taon na ang nakakaraan. Ganoon din siya—nagbebenta ng dyaryo sa ulan, gutom, at inaapi.
“Sir?” tanong ng driver niya. “Aalis na po ba tayo?”
“Hindi,” sagot ni Don Arthur. “Ibigay mo sa akin ang payong.”
Bumaba si Don Arthur sa kanyang napakamahal na sasakyan. Naglakad siya sa ulan papunta kay Nena na nakaupo sa gilid ng gutter, umiiyak.
Napansin ng mga tao si Don Arthur. Nagbulungan sila. Bakit ang bilyonaryo ay lalapit sa isang pulubi?
Lumuhod si Don Arthur sa basang semento. Hindi niya ininda kung madumihan ang kanyang suit. Pinayungan niya ang bata.
“Hija,” malambing na tawag ni Don Arthur.
Nag-angat ng tingin si Nena. Takot na takot siya. “Sorry po, Sir! Aalis na po ako! Huwag niyo po akong ipakulong!”
Ngumiti si Don Arthur. “Hindi kita papalayasin. Gusto kong bumili.”
Nanlaki ang mata ni Nena. “Talaga po? Ilan po? Lima? Sampu?”
Tumingin si Don Arthur sa tray ni Nena.
“Lahat,” sagot ng Don. “Bibilhin ko lahat. Pati ‘yang mga nahulog sa putik.”
“P-Pero Sir… marumi na po ‘yung iba…”
“Walang marumi sa isang bagay na pinaghirapan ng marangal,” sagot ni Don Arthur.
Kinuha ni Don Arthur ang lahat ng sampaguita. Pagkatapos, naglabas siya ng isang makapal na bundle ng pera—Isang Daang Libong Piso (₱100,000).
Inilagay niya ito sa nanginginig na kamay ni Nena.
“S-Sir?! Sobra po ito! Bente pesos lang po ang isa!” iyak ni Nena, akmang ibabalik ang pera.
Hinawakan ni Don Arthur ang kamay ng bata at isinara ito.
“Hindi ‘yan bayad sa bulaklak,” seryosong sabi ni Don Arthur. “Bayad ‘yan sa dignidad mo. Bayad ‘yan sa tapang mo na harapin ang ulan para sa pamilya mo.”
Naglabas si Don Arthur ng isang Calling Card.
“Ano ang pangalan mo?”
“Nena po… Nena Santos.”
“Nena, umuwi ka na. Gamutin mo ang Nanay mo. Bukas, pumunta ka sa address na ito. Hanapin mo ako. Mula sa araw na ito, hindi ka na magtitinda sa kalsada. Pag-aaralin kita. Bibigyan ko ng trabaho ang Nanay mo kapag gumaling siya. At balang araw, ikaw naman ang magpapayong sa iba.”
Umiiyak na yumakap si Nena sa binti ni Don Arthur. Ang mga taong nang-api sa kanya kanina ay nakayuko sa hiya habang pinapanood sila.
DALAWAMPUNG TAON ANG LUMIPAS…
Isang malaking Flower Expo ang ginaganap sa Maynila. Ang pinakasikat na kumpanya ng bulaklak sa Asya, ang “Bella Flora”, ay naglulunsad ng kanilang bagong collection.
Ang CEO ng Bella Flora ay umakyat sa stage. Isa siyang napakagandang babae, matalino, at respetado sa buong mundo.
Si Nena Santos.
Sa harap ng libu-libong tao, nagsalita siya.
“Maraming nagtatanong kung bakit ang logo ng kumpanya ko ay isang simpleng Sampaguita na may patak ng ulan,” panimula ni Nena.
Tumahimik ang lahat.
“Dalawampung taon na ang nakakaraan, ako ay isang batang walang halaga sa paningin ng iba. Basahan. Kalat. Pero may isang lalaking huminto, bumili ng paninda ko, at pinalitan ang kapalaran ko.”
Tumingin si Nena sa front row. Doon, nakaupo ang isang matandang lalaki na naka-wheelchair, mahina na, pero nakangiti nang may pagmamalaki. Si Don Arthur.
Bumaba si Nena sa stage at lumapit kay Don Arthur. Inabot niya ang isang espesyal na bouquet ng gintong Sampaguita.
Lumuhod si Nena sa harap ng wheelchair—gaya ng pagluhod ni Don Arthur sa kanya sa ulan noon.
“Pa,” tawag ni Nena (dahil itinuring na niya itong pangalawang ama). “Salamat sa payong. Salamat sa pagtitiwala. Ang tagumpay na ito ay para sa’yo.”
Napaiyak si Don Arthur at niyakap si Nena.
Nagpalakpakan ang mga tao. Napatunayan nila na ang isang maliit na kabutihan—ang pagpansin sa isang taong hindi pinapansin ng mundo—ay pwedeng magbunga ng isang hardin ng pag-asa.
Minsan, ang kailangan lang ng isang tao para magbago ang buhay ay hindi limpak na salapi, kundi ang maramdaman niyang may halaga siya.
