PINAHIYA AT TINAWAG NA “BASURA” NG BIYENAN KO ANG TATAY KO SA HARAP NG 500 BISITA SA KASAL NAMIN. TUMAWA PA ANG FIANCÉE KO. KAYA KINANSEL KO ANG KASAL—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG MAGSALITA SI TATAY: “ANAK… PANAHON NA PARA MALAMAN MONG BILYONARYO AKO.”
Ako si Mark. Lumaki ako sa hirap. Ang tatay kong si Mang Carding ay isang simpleng magsasaka sa probinsya. Maitim ang balat niya sa araw, magaspang ang mga kamay, at laging luma ang damit. Pero siya ang pinakamabuting tao na kilala ko. Mag-isa niya akong itinaguyod nung mamatay ang Nanay ko.
Naka-jackpot ako sa pag-ibig—o iyon ang akala ko. Ang fiancée kong si Vanessa ay galing sa isang mayamang pamilya. Ang tatay niya, si Don Rogelio, ay isang Political Tycoon.
Mula sa simula, ayaw sa akin ni Don Rogelio. “Hampaslupa” ang tawag niya sa akin. Pero dahil mahal ako ni Vanessa, pumayag silang magpakasal kami, sa kondisyon na sila ang masusunod sa lahat.
Dumating ang araw ng kasal. Ginanap ito sa Grand Ballroom ng pinakamahal na hotel sa Maynila. Puno ito ng 500 bisita—mga senador, negosyante, at artista.
Nakasuot ako ng mamahaling tuxedo na binili nila para sa akin. Sa isang sulok, nakaupo si Tatay Carding. Suot niya ang isang lumang Barong Tagalog na naninilaw na sa kalumaan at medyo maluwag sa kanya. Halatang hindi siya komportable sa karangyaan.
Nagsimula ang reception. Oras na para sa Father of the Bride Speech.
Kinuha ni Don Rogelio ang mikropono. Lasing na siya.
“Ladies and Gentlemen,” panimula ni Don Rogelio. “Ngayong gabi, ibinigay ko ang anak ko sa isang lalaking… well, pwede na.”
Nagtawanan ang mga bisita.
“Pero alam niyo kung ano ang pinakamasakit?” Tinuro ni Don Rogelio si Tatay Carding sa sulok. “Ang makita ang bagay na ‘yan sa party ko.”
Tumahimik ang lahat.
“Tignan niyo siya,” pangungutya ni Don Rogelio. “Amoy lupa. Yung Barong, parang galing sa basahan. Nakakasira ng view. Mark, sabihin mo nga sa akin, paano pinalaki ng isang basura ang isang taong papakasalan ng anak ko?”
Napasinghap ang mga tao.
“That is not a father,” sigaw ni Don Rogelio. “That is TRASH! Security, paki-alis nga ang matandang ‘yan! Nawawalan ako ng gana kumain!”
Nag-init ang tenga ko. Kumulo ang dugo ko. Tumingin ako kay Vanessa. Inaasahan kong ipagtatanggol niya si Tatay. Inaasahan kong sasabihin niyang, “Dad, stop it!”
Pero laking gulat ko… TUMAWA SI VANESSA.
Tinakpan niya ang bibig niya gamit ang napkin at humagikgik kasama ng mga kaibigan niya.
“Sorry Babe,” bulong ni Vanessa sa akin. “Totoo naman kasi eh. Ang baduy ng Daddy mo. Sana hindi mo na lang siya inimbita.”
Sa sandaling iyon, namatay ang pagmamahal ko kay Vanessa. Ang babaeng akala ko ay mahal ako, ay isa rin palang demonyo na ikinakahiya ang pinagmulan ko.
Kinuha ko ang mikropono mula sa kamay ni Don Rogelio.
“TAMA NA!” sigaw ko. Dumagundong ang boses ko sa speakers.
“Don Rogelio,” mariing sabi ko. “Ang tinatawag mong basura, ay ang lalaking nagkandakuba sa pagtatrabaho para makapagtapos ako. Ang mga kamay niyang magaspang ang nagpakain sa akin. Wala kang karapatang insultuhin siya.”
Humarap ako kay Vanessa.
“At ikaw, Vanessa. Tumawa ka? Nakakatawa ba na ipahiya ang ama ko?”
“Mark, relax! Joke lang naman ni Daddy ‘yun!” sagot ni Vanessa.
“Joke?” Tumawa ako nang mapait. “Kung kaya niyong bastusin ang ama ko sa harap ng 500 tao, paano pa kaya kapag kasal na tayo? Ayokong maging parte ng pamilyang walang puso.”
Tinapon ko ang corsage ko sa sahig.
“Tapos na ang kasal na ‘to. Cancelled na. Magsama kayo ng pera niyo.”
Hinawakan ko ang kamay ni Tatay Carding. “Tay, tara na. Umuwi na tayo. Hindi natin kailangan ang mga taong ‘to.”
Yumuko si Tatay, parang hiyang-hiya. “Anak… pasensya na… nasira ko ang kasal mo…”
“Hindi, Tay. Sinagip mo ako,” sagot ko.
Aalis na sana kami nang humarang si Don Rogelio.
“Aba! Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ni Don Rogelio. “Sino ka para mag-walk out?! Wala kang pera! Ako ang nagbayad ng hotel na ito! Ako ang nagbayad ng pagkain niyo! Magbayad ka muna bago ka umalis, hampaslupa!”
Sa puntong iyon, tumigil si Tatay Carding.
Dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya. Ang mukha niyang kanina ay maamo, ngayon ay naging seryoso at puno ng awtoridad.
Tinanggal ni Tatay ang kanyang salamin. Tinitigan niya si Don Rogelio sa mata.
“Magbayad?” tanong ni Tatay Carding. Ang boses niya ay nagbago. Hindi na ito boses ng probinsyano. Boses ito ng isang edukadong tao. “Ikaw ang dapat magbayad, Rogelio.”
“Anong pinagsasabi mo, tanda?!”
Naglabas si Tatay ng isang Black Card at isang telepono. May tinawagan siya.
“General Manager. Pumunta ka dito sa Ballroom. Ngayon din.”
Ilang segundo lang, tumakbo ang General Manager ng hotel papunta sa stage, hingal na hingal.
Pagkakita ng Manager kay Tatay Carding, YUMUKO ito nang 90-degrees.
“G-Good evening, Sir Ricardo! Hindi ko po alam na nandito kayo!” nanginginig na bati ng Manager.
Nagulat ang lahat. Sir Ricardo?
Humarap si Tatay sa akin.
“Anak… Mark,” sabi ni Tatay. “Patawarin mo ako kung naglihim ako sa’yo buong buhay mo. Pinalaki kitang simple dahil gusto kong lumaki kang may respeto at hindi nasisilaw sa pera. Gusto kong makahanap ka ng babaeng mamahalin ka kahit wala kang yaman.”
Hinawakan niya ang balikat ko.
“Ako si Ricardo Carding… ang may-ari ng Royal Crown Hotel Group. Ang hotel na ito? Akin ito. At hindi lang ito… ako ang may-ari ng pinakamalaking Agricultural Export Company sa Asya.”
“Anak… Bilyonaryo ako.”
Nalaglag ang panga ko. Nalaglag ang panga ni Don Rogelio. Si Vanessa ay napaupo sa sahig.
Ang “magsasaka” na tinawag nilang basura… ay isa sa pinakamayamang tao sa Pilipinas?!
“Manager,” utos ni Tatay. “Ilabas ang bill ng kasal na ito.”
“Opo, Sir.”
Humarap si Tatay kay Don Rogelio na ngayon ay namumutla at nanginginig na.
“Rogelio,” malamig na sabi ni Tatay. “Sabi mo kanina, ikaw ang nagbayad ng hotel na ito? Well, refunded na ang bayad mo. Dahil ayokong tanggapin ang pera ng isang taong walang modo.”
“Pero,” dagdag ni Tatay. “Ban na kayong lahat dito. Kayo ng pamilya mo at ng mga kaibigan mo. Blacklisted kayo sa lahat ng hotels ko sa buong mundo.”
“At Mark,” baling ni Tatay sa akin. “Ang Wedding Gift ko sana sa inyo ay 1 Bilyong Piso at isang isla sa Palawan. Pero dahil walang kasal… sa’yo na lang lahat ‘yun.”
Lumapit si Vanessa kay Mark, umiiyak at lumuluhod.
“Mark! Babe! Sorry na! Alam mo namang mahal kita di ba? Joke lang ‘yun kanina! Tayo na lang ulit! Tito Carding! Sorry po!”
Tinignan ko si Vanessa. Wala na akong nararamdaman kundi awa.
“Sorry, Vanessa,” sabi ko. “Pero tama ang Daddy mo. Ayaw niya sa basura. Kaya iiwan na kita, dahil ang ugali mo ang tunay na basura dito.”
“Tara na, Dad.”
Sa harap ng 500 tao, dumating ang isang Helicopter sa helipad ng hotel para sunduin kami. Sumakay ako kasama ang Tatay ko.
Iniwan namin sila Don Rogelio at Vanessa na hiyang-hiya, nagsisisihan, at wasak ang reputasyon.
Sa araw na iyon, hindi ako ikinasal. Pero nakuha ko ang mas malaking regalo: Ang malaman na ang Tatay ko—mayaman man o mahirap—ay ang nag-iisang tao na hinding-hindi ako iiwan, at ang pagmamahal niya ang tunay na kayamanan na hindi kayang tapatan ng sinuman.
