NABUNTIS AKO NOONG 19 ANYOS AT PINALAYAS AKO NG MGA MAGULANG KO DAHIL AYAW KONG IPALAGLAG ANG BATA. “KAPAG PINALAYAS NIYO AKO, KAYO ANG MAGSISISI,” BABALA KO. TINAWANAN NILA AKO. SAMPUNG TAON ANG LUMIPAS, BUMALIK AKO KASAMA ANG ANAK KO, AT ANG KATOTOHANAN TUNGKOL SA BATA AY NAGPANGINIG SA MGA KAMAY NILA.
Ako si Clarissa. Lumaki ako sa pamilyang Dela Cuesta, isang angkan na sobrang taas ng tingin sa sarili. Para sa mga magulang ko, ang image at reputasyon ay mas mahalaga pa sa buhay ng tao.
Noong 19 anyos ako, nagkamali ako. Umibig ako sa isang lalaking “walang pangalan”—si Javier. Isa siyang working student na scholar sa unibersidad namin. Nabuntis ako.
Nang malaman ito ng Mommy at Daddy ko, parang sumabog ang bulkan sa bahay.
“Ipatanggal mo ‘yan!” sigaw ni Daddy habang dinuduro ako. “Isang malaking kahihiyan! Buntis ka sa isang hampaslupa?! Paano na ang pangalan natin sa lipunan?!”
“Ma, Pa, apo niyo ito,” iyak ko habang nakaluhod. “Dugo niyo rin ito. Hindi ko kayang patayin ang anak ko.”
“Kung ganun, lumayas ka!” bulyaw ni Mommy. “Wala kaming anak na disgrasyada! Pumili ka: Ang kinabukasan mo sa pamilyang ito, o ang bastardong ‘yan?”
Tumayo ako. Pinunasan ko ang luha ko. Tinitigan ko sila sa mata.
“Sige, aalis ako,” sabi ko nang may diin. “Pero tandaan niyo ito… Kapag pinalayas niyo ako ngayon, darating ang araw na magsisisi kayo. Ang batang ito na tinataboy niyo… baka siya pa ang tanging pag-asa niyo balang araw.”
Tumawa lang sila nang malakas. Isang tawang puno ng pang-aalipusta.
“Pag-asa? Ang batang walang ama? Hahaha! Huwag ka nang babalik, Clarissa. Patay ka na para sa amin.”
Umalis ako sa gabing iyon bitbit lang ang isang maleta.
SAMPUNG TAON ANG LUMIPAS…
Bumagsak ang negosyo ng mga Dela Cuesta. Dahil sa sugal ni Daddy at maluhong pamumuhay ni Mommy, naubos ang yaman nila. Baon sila sa utang at ang kanilang mansyon ay nakasangla sa bangko. Ang tanging pag-asa nila ay ang makuha ang investment ng “Helios Group,” isang international conglomerate na naghahanap ng partner sa Pilipinas.
Dumating ang araw ng meeting. Suot ang kanilang huling disenteng damit, pumunta sila sa opisina ng Helios Group. Nanginginig sila sa kaba.
Pumasok sila sa Boardroom. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa ang CEO. Nakatalikod ang upuan nito.
“Good morning, Mr. CEO,” bati ni Daddy, nanginginig ang boses. “Nandito po kami para magmakaawa sa investment…”
Dahan-dahang umikot ang upuan.
Hindi lalaki ang nakaupo. Isang babae.
Maganda. Sopistikada. Nakasuot ng puting suit na nagkakahalaga ng libu-libong dolyar.
Nanlaki ang mata ng mga magulang ko.
“C-Clarissa…?” bulong ni Mommy. “Anak?”
Ngumiti ako. Hindi ngiting pamilya, kundi ngiting negosyo.
“Good morning, Mr. and Mrs. Dela Cuesta. Welcome to Helios Group. Ako ang Regional Director.”
“I-Ikaw?!” gulat na sabi ni Daddy. “Paano?! Akala namin naghihirap ka na!”
“Naghirap ako,” sagot ko. “Pero nagsumikap ako. At tinulungan ako ng ama ng anak ko.”
Bago pa sila makapagsalita, bumukas ang pinto. Pumasok ang isang batang lalaki na 10 taong gulang. Gwapo, matalino ang tindig, at naka-suit din. Si Leo, ang anak ko.
Sumunod sa kanya ang isang lalaki. Si Javier. Pero hindi na siya ang working student noon. Isa na siyang sikat na Tech Tycoon sa Silicon Valley.
“Mom,” sabi ni Leo, lumapit sa akin. “Sila po ba ‘yun?”
Tumango ako. Humarap ako sa mga magulang ko.
“Ma, Pa… ito si Leo. Ang apo na gusto niyong ipalaglag noon.”
Lumapit si Daddy, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Nakita niya ang yaman. Nakita niya ang pag-asa.
“Apo!” sigaw ni Daddy, akmang yayakapin ang bata. “Ang gwapo mo! Manang-mana sa Lolo! Clarissa, anak, patawarin mo kami! Pamilya tayo! Alam naming hindi mo kami matitiis!”
“Oo nga!” dagdag ni Mommy. “Dugo ay mas malapot sa tubig! Leo, apo, give Lola a hug!”
Umatras si Leo. Tumingin siya sa akin, tapos tumingin sa kanila nang malamig.
“Kayo po ba ang nagpalayas kay Mommy nung nasa tiyan pa lang ako?” tanong ng bata.
Natigilan sila.
Naglabas si Leo ng isang folder at inilapag sa mesa.
“Nabasa ko po sa history ng pamilya niyo na kailangan niyo ng Blood Match para sa Rare Genetic Condition ni Lolo, tama po ba?”
Namutla si Daddy. May sakit siya sa bato na namamana, at kailangan niya ng transplant. Walang match sa mga kamag-anak nila.
“O-Oo, apo,” sagot ni Daddy. “Kailangan ko ng donor. At dahil kadugo kita, sigurado akong match tayo! Ikaw ang magliligtas sa Lolo, di ba?”
Ngumiti si Leo nang malungkot.
“Sayang po,” sabi ng bata.
“Anong sayang?”
Humarap ako at nagsalita. Ito na ang katotohanang yayanig sa kanila.
“Ma, Pa,” sabi ko. “Naalala niyo ba ang babala ko noon? Sabi ko, ‘Kung pinalayas niyo ako, magkakaproblema kayo.’“
“Ang problema niyo ngayon ay hindi lang pera. Kundi buhay.”
Huminga ako nang malalim.
“Si Leo… hindi niyo siya kadugo.”
Nanginig ang mga kamay ni Daddy. “A-Ano? Imposible! Anak mo siya! Anak ko!”
“Ampon si Leo,” pagbubunyag ko.
Parang binagsakan ng langit ang mga magulang ko.
“Yung batang ipinagbuntis ko noon…” tumulo ang luha ko. “Nalaglag siya, Mommy. Isang linggo matapos niyo akong palayasin. Dahil sa stress, gutom, at pagod sa kalsada, nakunan ako. Namatay ang tunay niyong apo.”
Napahawak si Mommy sa bibig niya at humagulgol. Napaupo si Daddy sa silya, tulala.
“Nung panahong pinalayas niyo ako, pinatay niyo rin ang nag-iisang pag-asa niyo,” mariing sabi ko. “Si Leo ay inampon namin ni Javier nung naging successful na kami. Kaya kahit ibigay niya ang lahat ng yaman niya, hindi niya maibibigay ang kidney na kailangan mo, Dad. Dahil hindi kami magkadugo.”
“Ang tunay na kadugo niyo… pinatay ng pride niyo sampung taon na ang nakakaraan.”
Nanigas ang mga magulang ko. Ang kamay nila ay nanginginig sa takot, pagsisisi, at horror. Narealize nila na noong gabing tumawa sila at nagtaboy sa akin, tinapon nila ang kaisa-isang bagay na pwedeng sumagip sa buhay nila ngayon.
Tumayo ako at inakbayan si Leo at Javier.
“Wala kaming deal na pipirmahan,” sabi ko. “Umalis na kayo sa building ko.”
Iniwan namin sila sa loob ng boardroom—mga matatandang mayaman sa pride pero pulubi sa pagmamahal, at ngayon ay haharapin ang kamatayan nang nag-iisa.
