SA GABI NG KASAL KO, INABUTAN AKO NG BIYENAN KO NG $1,000 AT BUMULONG: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, TUMAKBO KA NA.”
Ako si Elara. Masasabi kong ako na ang pinakamaswerteng babae sa mundo. Ikinasal ako kay Damian, ang tagapagmana ng isang napakayamang pamilya ng mga Wine Exporters. Gwapo siya, romantiko, at tinatrato ako bilang prinsesa.
Ang kasal ay ginanap sa kanilang Ancestral Mansion na nasa tuktok ng isang bundok, malayo sa kabihasnan. Napakaganda ng lugar. Libu-libong bulaklak, mamahaling pagkain, at mga bisitang nakasuot ng designer clothes.
Lahat ay perpekto… maliban sa isang tao.
Ang tatay ni Damian, si Don Augusto.
Mula noong una kaming magkita, hindi siya nagsasalita. Nakaupo lang siya sa kanyang wheelchair sa sulok, nakatitig sa akin ng matalim. Ang sabi ni Damian, na-stroke daw ang ama niya kaya hirap magsalita at medyo ulyanin na.
Natapos ang reception. Oras na para umakyat kami sa Bridal Suite.
Habang busy si Damian sa pakikipag-inuman sa mga kaibigan niya sa baba, umakyat muna ako para magbihis.
Sa hallway, biglang humarang ang wheelchair ni Don Augusto.
Nagulat ako. “D-Don Augusto? Okay lang po ba kayo?”
Tumingin siya sa paligid para siguraduhing walang nakatingin. Bigla niyang hinawakan ang kamay ko nang mahigpit. Ang kanyang mga mata na akala ko ay ulyanin, ay biglang naging malinaw at puno ng takot.
May inilagay siya sa palad ko.
Isang envelope.
Hinila niya ako palapit at bumulong sa garalgal na boses.
“Heto ang $1,000. ‘Yan lang ang naipuslit ko.”
“P-Po? Para saan ‘to?” nanginginig kong tanong.
“Makinig ka, hija,” bulong niya nang mabilis. “Hindi ka ligtas dito. Ang akala mong fairytale, impyerno pala. Tignan mo ang mga painting sa hallway… lahat ng babaeng nandoon… mga dating asawa ni Damian. Wala ni isa sa kanila ang umalis nang buhay.”
Nanlamig ako. “A-Ano?”
“Ritwal,” sagot ng matanda. “Tuwing gabi ng kasal, nag-aalay sila ng dugo para manatiling mayaman ang angkan. Ikaw ang susunod. Ang wine na ininom mo kanina… may pampatulog ‘yun. Kaya kung gusto mong mabuhay… tumakbo ka na. Ngayon din.”
Bago pa ako makasagot, narinig namin ang mga yapak sa hagdan.
“Nandiyan na siya!” tulak ni Don Augusto sa akin. “Dumaan ka sa servant’s passage sa likod! Bilisan mo!”
Dahil sa takot at adrenaline, hindi na ako nagdalawang-isip. Tumakbo ako.
Tinanggal ko ang aking heels. Hinubad ko ang mabigat na wedding gown at naiwan akong naka-panloob at robe na lang. Kinuha ko ang envelope at tumakbo sa likod ng mansyon.
Habang tumatakbo ako sa madilim na pasilyo, naramdaman ko na ang epekto ng wine. Nahihilo ako. Bumibigat ang talukap ng mata ko.
Totoo ang sinabi ni Don Augusto. Nilagyan nila ng gamot ang inumin ko.
Paglabas ko sa likod ng mansyon, pumasok ako sa masukal na gubat. Madilim. Malamig. Puro tinik at bato ang inaapakan ko.
Sa di kalayuan, narinig ko ang boses ni Damian. Hindi na ito malambing. Galit na ito.
“ELARA! BUMALIK KA DITO! HUWAG MONG SIRAIN ANG GABI NATIN!”
May mga kasama siyang aso. Naririnig ko ang kahol nila. Hinahabol nila ako na parang hayop.
Takbo. Takbo lang ako nang takbo kahit dumudugo na ang paa ko.
Nakarating ako sa main road. Walang dumadaang sasakyan.
Biglang may humintong isang delivery truck ng gulay.
“Miss! Anong nangyari sa’yo?!” tanong ng driver.
“Tulong! Parang awa niyo na!” iyak ko. Inabot ko ang $1,000 kay Manong. “Ilalayo niyo ako dito! Kahit saan! Please!”
Isinakay ako ng driver. Pagtago ko sa likod ng mga kahon ng repolyo, nakita ko ang mga ilaw ng flashlight mula sa gubat. Nandoon na sila Damian sa gilid ng kalsada.
Pero nakaalis na ang truck.
LIMANG TAON ANG NAKALIPAS…
Nasa ibang bansa na ako. Nagpalit ako ng pangalan. Nagpakulay ako ng buhok. Namuhay ako sa takot at pagtatago.
Isang umaga, habang umiinom ako ng kape, nakita ko ang balita sa TV.
“BREAKING NEWS: Ang bilyonaryong si Damian Dela Cuesta at ang kanyang ina, arestado matapos matuklasan ng mga otoridad ang mga labi ng limang babae sa basement ng kanilang mansyon.”
Nanlaki ang mata ko.
Nagpatuloy ang reporter.
“Ang sumbong ay nanggaling mismo sa ama ng suspek, si Don Augusto, bago ito pumanaw kahapon. Iniwan ni Don Augusto ang kanyang diary at mga ebidensya sa mga pulis bilang huling habilin.”
Napaluha ako.
Pinakita sa TV ang video ni Damian na pinoposasan, sumisigaw, at mukhang demonyo.
Ligtas na ako.
Naalala ko ang mukha ni Don Augusto noong gabing iyon. Ang matandang akala ko ay walang kwenta, ay siya palang naging anghel ko.
Kinuha ko ang lumang envelope na itinago ko sa loob ng limang taon. Sa loob nito, bukod sa pera, may maliit na note na hindi ko napansin noon dahil sa dilim.
Binasa ko ito:
“Patawarin mo ako dahil hindi ko nailigtas ang mga nauna sa’yo. Ikaw ang huli. Mabuhay ka nang malaya para sa kanila.”
Sa araw na iyon, uminom ako ng wine. Hindi para sa kasal, kundi para sa kalayaan. At para sa matandang nagbigay sa akin ng pangalawang buhay.
