INIWAN KAMI NG ASAWA KO SA GITNA NG BAGYO AT NIYEBE PARA MAMATAY SA LAMIG—ANIM NA LINGGO ANG NAKALIPAS, PUMASOK AKO SA KASAL NIYA HAWAK ANG ISANG BAGAY NA HINDI NIYA INAKALANG NASA AKIN: ANG SUSI NG KANYANG FINAL JUDGMENT.
Anim na linggo na ang nakalilipas. Pero sariwa pa rin sa isip ko ang gabing iyon.
Hindi sa simbahan nagsimula ang kwentong ito. Nagsimula ito sa isang liblib na cabin sa probinsya, sa kalagitnaan ng Enero, habang humahagupit ang isang napakalakas na bagyo ng yelo (snowstorm).
Nasa abroad kami noon. Ang akala ko, nagbakasyon kami ng asawa kong si Mark para ayusin ang aming pagsasama at para sa first trip ng aming bagong silang na sanggol, si Baby Leo.
Gabi noon. Napakalamig. -10 degrees ang temperatura sa labas.
Biglang nag-impake si Mark.
“Aalis na ako, Clara,” sabi ni Mark habang isinasara ang kanyang maleta. Ni hindi siya makatingin sa akin.
“M-Mark? Saan ka pupunta? Ang lakas ng bagyo sa labas! At paano kami ni Baby Leo? Wala tayong heater, paubos na ang kahoy!” mangiyak-ngiyak kong tanong habang karga ang umiiyak naming sanggol.
Humarap si Mark. Ang mga mata niya ay walang emosyon. Walang pagmamahal.
“Pagod na ako, Clara. Pagod na ako sa pagiging ama. Pagod na ako sa’yo. Pabigat lang kayo sa pangarap ko. Nakahanap na ako ng iba—si Veronica. Mayaman siya, walang anak, at kayang ibigay ang buhay na gusto ko.”
“Mark! Hindi mo pwedeng gawin ito! Mamamatay kami sa lamig dito!” sigaw ko, humaharang sa pinto.
Tinulak ako ni Mark. Bumagsak ako sa sahig habang yakap si Leo.
“Edi mamatay kayo. Tutal, wala naman kayong silbi,” malamig niyang sabi.
Lumabas siya ng pinto. Narinig ko ang ugong ng sasakyan na papalayo. Iniwan niya kami sa gitna ng snowstorm. Walang kuryente. Walang telepono. Walang pagkain. At paubos na ang panggatong sa fireplace.
Sa gabing iyon, habang nanginginig si Baby Leo sa lamig, hinalungkat ko ang buong cabin para maghanap ng kahit anong pwedeng sunugin para mainitan kami. Sinunog ko ang mga lumang libro, mga upuan, at mga papel na nakatago sa lumang cabinet ng cabin na pag-aari ng pamilya ni Mark.
Habang nagsusunog ako ng mga lumang dokumento, may napansin akong isang Makapal na Brown Envelope na naka-tape sa likod ng isang painting na tinanggal ko para igatong.
Binuksan ko ito.
At sa liwanag ng apoy na bumubuhay sa amin ng anak ko, nabasa ko ang katotohanan. Ang dokumentong iyon ang nagbigay sa akin ng lakas para mabuhay. Hindi ako pwedeng sumuko. Kailangan kong makaligtas para sa araw ng paniningil.
ANIM NA LINGGO ANG NAKALIPAS…
Araw ng kasal ni Mark at Veronica.
Ginanap ito sa isang napakagarang Cathedral sa lungsod. Ang mga bisita ay puro elite. Nakasuot si Mark ng mamahaling puting tuxedo, nakangiti, at mukhang walang bahid ng konsensya. Ang alam ng lahat, namatay na ako at ang anak ko sa aksidente o sakit. Hindi nila alam ang ginawa niyang pag-iwan sa amin.
Nasa kalagitnaan ng seremonya.
“If anyone sees any reason why these two should not be wed, speak now or forever hold your peace,” sabi ng Pari.
Bumukas nang malakas ang malaking pinto ng simbahan.
“ITIGIL ANG KASAL!”
Naglingunan ang lahat ng 300 bisita.
Naglakad ako sa gitna ng aisle. Hindi ako mukhang kaawa-awa. Nakasuot ako ng itim na bestida na parang nagluluksa, pero taas-noo.
Namutla si Mark. Parang nakakita siya ng multo. Nalaglag ang bulaklak na hawak ni Veronica.
“C-Clara?!” bulong ni Mark. “Buhay ka?!”
Lumapit ang mga security guards para pigilan ako, pero itinaas ko ang kamay ko.
“Subukan niyo akong hawakan,” banta ko. “May dala akong mga pulis sa labas.”
Naglakad ako hanggang sa makarating ako sa harap ng altar. Humarap ako kay Mark.
“Gulat ka ba, Mark?” tanong ko nang may diin. “Inakala mong magiging frozen statues kami ng anak mo sa cabin na ‘yun. Pero sorry, masyadong mainit ang galit ko sa’yo para lamigin ako.”
“Clara, umalis ka dito!” sigaw ni Mark, pinapawisan ng malapot. “Baliw ang babaeng ‘yan! Ex-wife ko lang ‘yan na humihingi ng pera!”
“Pera?” tumawa ako nang mapait. “Mark, nandito ako para ibigay sa’yo ang iniwan mo.”
Inilabas ko ang bagay na hawak ko—ang Brown Envelope na nahanap ko noong gabing ‘yun.
“Naalala mo ba ang cabin na ‘yun, Mark? Ang cabin ng yumaong Lolo mo?” tanong ko. “Iniwan mo kami doon dahil akala mo ay wala ‘yung halaga. Pero habang nagsusunog ako ng gamit para mabuhay ang anak natin, nakita ko ito.”
Binuksan ko ang envelope at inilabas ang isang Last Will and Testament.
“Ito ang Huling Habilin ng Lolo mo na matagal nang nawawala. Ang akala mo, ikaw ang tagapagmana ng bilyun-bilyong yaman ng pamilya niyo dahil ikaw ang nag-iisang apo, di ba?”
Tumahimik ang simbahan. Nakinig si Veronica, na halatang pera lang din ang habol.
“Basahin mo, Mark,” sigaw ko, sabay hagis ng dokumento sa mukha niya.
Pinulot ito ni Mark. Binasa niya ang highlighted portion. Nanghina ang tuhod niya.
“Nakasaad diyan,” paliwanag ko sa lahat, “Na ang Lolo mo ay galit sa’yo dahil sa pagiging waldas at masama mong ugali. Kaya sa huling habilin niya, INALISAN KA NIYA NG MANA.”
Napasinghap ang mga bisita.
“At nakasulat din diyan… na ang LAHAT ng kayamanan, lupain, at kumpanya ng pamilya… ay mapupunta sa UNANG MAGIGING ANAK MO—sa Great Grandson niya. Kay BABY LEO.”
Napatingin si Veronica kay Mark. “Mark?! Totoo ba?! Wala kang pera?!”
“At may isa pa,” dagdag ko. Naglabas ako ng isa pang papel—ang Trustee Appointment.
“Dahil menor de edad pa si Baby Leo… ang itinalagang Sole Executor at tagapamahala ng lahat ng pera hangga’t hindi pa siya 18 years old… ay ang INA ng bata. AKO.”
Lumapit ako sa mukha ni Mark.
“Kaya sa madaling salita, Mark… ang mansyon na tinitirhan mo? Sa akin ‘yan. Ang kotseng minamaneho mo? Sa akin ‘yan. Ang perang panggastos mo sa kasal na ‘to? Pera ng anak ko ‘yan.”
Humarap ako sa Pari at sa mga bisita.
“At dahil kasal pa tayo sa papel, Mark, at may ebidensya ako ng Attempted Murder dahil sa pag-iwan mo sa amin sa bagyo… Sisiguraduhin kong sa kulungan ang bagsak mo, hindi sa honeymoon.”
Pumasok ang mga pulis sa simbahan.
“Mr. Mark David, you are under arrest for frustrated parricide and child abandonment.”
“Hindi! Veronica! Tulungan mo ako! Mayaman ka di ba?!” sigaw ni Mark habang pinoposasan.
Pero si Veronica? Umatras ito at tinapon ang singsing. “Yuck! Wala ka palang pera! At criminal ka pa! It’s over!”
Habang kinakaladkad si Mark palabas ng simbahan, nagtatatalak ito at nagsisisi.
“Clara! Asawa mo ako! Patawarin mo ako! Para sa anak natin!”
Tinignan ko siya sa huling pagkakataon.
“Ang ama ng anak ko ay namatay na noong gabing iniwan mo kami sa lamig. Ang nasa harap ko ngayon ay isang estranghero na lang.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng simbahan. Ang bagyo sa buhay ko ay tapos na. Hawak ko ang kinabukasan ng anak ko, at ang hustisyang matagal ko nang ipinagdasal sa gitna ng nagyeyelong gabi.
