NAGPANGGAP NA HARDINERO ANG BILYONARYO PARA SUBUKAN ANG KANYANG FIANCÉE—PERO NAGULAT SIYA NANG MAKITA NIYANG ANG HAMAK NA KATULONG ANG NAGLIGTAS SA KANYANG MGA ANAK MULA SA KALUPITAN NITO.
Si Don Rafael ay isang biyudo at isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa. Ang pinakamahalaga sa kanya ay ang kanyang dalawang maliliit na anak na sina Sam (6 na taong gulang) at Sophie (8 taong gulang).
Nakatakda na siyang ikasal kay Isabelle, isang sikat na fashion model. Sa harap ni Rafael, napakabait ni Isabelle. Laging may dalang regalo para sa mga bata, laging nakangiti, at laging malambing.
“Mahal na mahal ko ang mga anak mo, Rafael. Parang tunay ko na silang dugo,” madalas na sabi ni Isabelle.
Pero may kutob si Rafael. Napapansin niyang tuwing uuwi siya, tahimik ang mga bata at parang takot lumapit kay Isabelle. Kaya bago ang kasal, nagpasya siyang gawin ang “Ultimate Test.”
Nagpaalam si Rafael kay Isabelle.
“Honey, kailangan kong pumunta sa Switzerland para sa isang business deal. Mawawala ako ng tatlong araw,” sabi ni Rafael habang hinihila ang maleta. “Ikaw muna ang bahala sa mansyon at sa mga bata. I trust you.”
“Don’t worry, Babe! Ako ang bahala! We will have so much fun!” sagot ni Isabelle sabay halik sa pisngi nito.
Umalis ang sasakyan ni Rafael. Pero hindi alam ni Isabelle, bumaba lang si Rafael sa kabilang kanto. Bumalik siya sa mansyon sa likod na bahagi, nagpalit ng suot, at naglagay ng pekeng balbas, lumang sombrero, at maduming damit.
Nagpanggap siya bilang si “Mang Temyong,” ang bagong hardinero na kinuha ng mayordoma (na kasabwat niya sa plano).
Nagsimula ang pagmamasid ni Rafael habang nagpuputol ng damo sa ilalim ng matinding sikat ng araw.
Pagkaalis na pagkaalis ng “sasakyan” ni Rafael, agad na nagbago ang anyo ni Isabelle.
“Finally! Umalis din ang matanda!” sigaw ni Isabelle. Tinawag niya ang mga bata na naglalaro sa sala.
“Hoy! Kayong dalawang paslit!” bulyaw ni Isabelle. “Lumabas kayo diyan! Ang kakalat niyo! Bawal maglaro sa sala kapag wala ang Daddy niyo! Doon kayo sa labas! Sa garden!”
“Pero Tita Isabelle… mainit po sa labas…” iyak ni Sam. “Gusto po naming manood ng TV.”
“Wala akong pakialam! Sinisira niyo ang ayos ng sofa! Labas!”
Kinaladkad ni Isabelle ang dalawang bata palabas ng sliding door papunta sa garden. Mainit ang sikat ng araw dahil tanghaling tapat. Wala silang sapin sa paa.
“Diyan lang kayo! Bawal kayong pumasok hangga’t hindi ako tapos mag-pa-spa sa loob! At huwag kayong maingay!”
Sinaraduhan ni Isabelle ang glass door at nilock ito. Nakita ni Rafael (Mang Temyong) ang lahat habang nagtatago sa likod ng mga halaman. Gusto niyang sumugod, pero gusto niyang makita kung may tutulong sa mga anak niya.
Lumipas ang isang oras. Pawisan na ang mga bata, uhaw na uhaw, at umiiyak sa init.
“Tita… water please…” katok ni Sophie sa salamin.
Hindi sila pinapansin ni Isabelle. Nasa loob ito, kumakain ng chocolates at kausap ang mga kaibigan sa video call, tinatawanan ang mga bata na parang mga hayop sa labas.
Doon lumabas ang isang katulong—si Yaya Elena.
Si Elena ay baguhan pa lang, mahirap, at takot mawalan ng trabaho dahil siya ang bumubuhay sa pamilya niya. Pero nang makita niya ang kalagayan ng mga bata, hindi siya nagdalawang-isip.
Kumuha si Elena ng pitsel ng malamig na tubig at payong. Binuksan niya ang service door at tumakbo papunta sa mga bata.
“Diyos ko, mga anak!” nag-aalalang sabi ni Elena. Pinayungan niya ang dalawa at pinainom. “Inom kayo dali. Halikayo, pumasok tayo sa kwarto ko, may electric fan doon.”
Akay-akay ni Elena ang mga bata nang biglang bumukas ang main door. Lumabas si Isabelle, galit na galit.
“HOY KATULONG!” sigaw ni Isabelle. “Sino ang nagsabing pwede mong painumin ang mga ‘yan?! Diba sabi ko parusa nila ‘yan dahil makukulit sila?!”
Hinarang ni Elena ang sarili niya para protektahan ang mga bata.
“Ma’am Isabelle, maawa naman po kayo,” nanginginig na sagot ni Elena. “Mga bata po ito. Baka ma-dehydrate sila sa init. Kung gusto niyo po, ako na lang ang parusahan niyo, huwag lang po sila.”
“Aba’t sumasagot ka pa!”
Lumapit si Isabelle at sinampal si Elena nang malakas. Natapon ang tubig sa damuhan.
“Wala kang karapatang desisyunan ako!” sigaw ni Isabelle. “Sa oras na makasal kami ni Rafael, ikaw ang uunahin kong tanggalin! At kayong dalawang bata, dahil suwail kayo, ngayong gabi, sa bodega kayo matutulog! Walang kakain ng dinner!”
Niyakap ni Elena ang mga bata nang mahigpit habang umiiyak sina Sam at Sophie.
“Hindi po, Ma’am,” matapang na sabi ni Elena, kahit umiiyak na rin siya sa sakit ng sampal. “Isusumbong ko po kayo kay Sir Rafael. Hindi po siya papayag na ginaganito niyo ang mga anak niya.”
Tumawa si Isabelle nang nakakakilabot.
“Magsumbong ka! Sino ang paniniwalaan niya? Ako na future wife niya, o ikaw na hamak na katulong lang? Kaya kong baligtarin ang kwento! Sasabihin kong sinaktan mo ang mga bata kaya kita pinalayas!”
Akmang sasabunutan na sana ni Isabelle si Elena nang biglang may humawak sa braso niya. Isang kamay na magaspang at puno ng lupa.
“BITAWAN MO SILA,” utos ng isang boses na malalim at pamilyar.
Humarap si Isabelle at nakita ang “hardinero” na si Mang Temyong.
“Yuck! Don’t touch me!” sigaw ni Isabelle. “Bitawan mo ako, maduming hardinero! Ang baho mo! Guards! Palabasin ang matandang ‘to!”
Hindi binitawan ni Rafael ang kamay ni Isabelle. Sa halip, dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang sombrero. Tinanggal niya ang pekeng balbas. At tinanggal niya ang salamin.
Tumambad ang mukha ni Don Rafael—puno ng pawis, pero mas puno ng galit.
Nanlaki ang mga mata ni Isabelle. Nalaglag ang panga niya.
“R-Rafael?!” gulat na sigaw ni Isabelle. “B-Babe?! You’re… you’re the gardener?!”
Binitawan ni Rafael si Isabelle nang padabog.
“Oo, Isabelle. Ako ang hardinero na nasa likod mo kanina pa,” malamig na sabi ni Rafael. “Nakita ko lahat. Nakita ko kung paano mo ibilad sa araw ang mga anak ko. Nakita ko kung paano mo sila pagtawanan habang uhaw na uhaw sila. At narinig ko ang plano mong gutumin sila ngayong gabi.”
Lumapit si Rafael kay Elena at sa mga bata. Binuhat niya sina Sam at Sophie at niyakap. Tumingin siya kay Elena nang may respeto.
“Elena,” sabi ni Rafael. “Ayos ka lang ba?”
“S-Sir Rafael… opo… sorry po kung nakialam ako…” iyak ni Elena.
“Huwag kang humingi ng tawad,” sabi ni Rafael. “Ikaw ang nagligtas sa mga anak ko noong wala ako. Hinarang mo ang sarili mo kahit na sinampal ka ng babaeng ito.”
Humarap ulit si Rafael kay Isabelle na ngayon ay lumuluhod at nagmamakaawa.
“Babe! Please! I was just teaching them discipline! Nagbibiro lang ako! Mahal ko sila!”
“Mahal?” asik ni Rafael. “Kung ang pagpapabilad sa araw at pagpapakain ng gutom ang definisyon mo ng pagmamahal, hindi ka bagay maging ina. Hindi ka bagay maging asawa.”
“Guards!” sigaw ni Rafael.
Naglabasan ang mga security guards.
“Ilabas niyo ang babaeng ito. Ngayon din. I-cancel ang kasal. Sunugin ang lahat ng gamit na iniwan niya dito. At siguraduhin niyong naka-ban siya sa lahat ng properties ko.”
Habang kinakaladkad si Isabelle palabas, nagsisigaw ito sa pagsisisi, pero wala nang nakinig sa kanya.
Bumaling si Rafael kay Elena.
“Elena, dahil sa ipinakita mong tapang at pagmamahal sa mga anak ko… mula ngayon, hindi ka na katulong.”
Nagulat si Elena. “Po? Tatanggalin niyo po ako?”
“Hindi,” ngumiti si Rafael. “Ikaw na ang magiging Head Governess ng mga anak ko. Sagot ko ang pag-aaral ng mga kapatid mo, at bibigyan kita ng sweldong hindi mo kikitain kahit saan pa man. Kailangan ng mga anak ko ng isang tunay na nagmamahal sa kanila, at nakita ko ‘yun sa’yo.”
Simula sa araw na iyon, naging payapa ang buhay nina Rafael at ng mga bata. Natutunan ni Rafael na hindi sa yaman o ganda nasusukat ang pagkatao, kundi sa kung sino ang handang magbigay ng tubig at lilim sa oras ng matinding init. Ang hardinero ay nagtanggal ng damo sa kanyang buhay, at ang katulong ang naging bulaklak na nagpaganda sa kanilang tahanan.
