ANG BILYONARYONG CEO NA WALANG MAKUHANG MESA SA RESTAURANT TUWING NEW YEAR’S EVE—AT ANG ISANG HAMAK NA MEKANIKO NA KUMAWAY SA KANYA PARA SABIHING “BOSS, DITO KA NA LANG SA TABI KO!”
Gabi ng Bagong Taon (New Year’s Eve). Ang buong lungsod ay nababalot ng makukulay na ilaw at ingay ng mga paputok. Ang lahat ay masaya, ang lahat ay may kasama.
Lahat, maliban kay Don Alfonso.
Si Don Alfonso ang CEO ng Prime Holdings, isang bilyonaryong nagmamay-ari ng mga hotel at malls. Pero sa kabila ng kanyang yaman, siya ay nag-iisa. Ang asawa niya ay matagal nang namayapa, at ang mga anak niya ay nasa Europe at masyadong busy para umuwi. Ang mga “kaibigan” niya ay mga business partners lang na gusto siyang utangan.
Nang gabing iyon, ayaw ni Alfonso na kumain mag-isa sa kanyang malaking mansyon na puno ng katulong pero walang pamilya. Gusto niyang maramdaman ang ingay ng tao. Gusto niyang maramdaman na parte siya ng mundo.
Nagsuot siya ng simpleng coat at nagmaneho mag-isa papunta sa “Casa Feliza”, isang sikat na restaurant na kilala sa masasarap na lutong-bahay. Hindi ito kasing-mahal ng mga fancy hotel na pag-aari niya, pero dito niya naramdaman ang saya noong buhay pa ang asawa niya.
Pagpasok niya, siksikan ang tao. Ang bango ng lechon at paella ay humahalimuyak. Ang ingay ng tawanan ay nakakabingi pero nakakatuwa.
Lumapit si Alfonso sa Receptionist.
“Good evening, Miss,” bati ni Alfonso. “Gusto ko sana ng table for one.”
Tinignan siya ng receptionist. Dahil hindi nakasuot ng mamahaling suit si Alfonso at mukhang pagod na matanda, hindi siya nakilala nito.
“Naku, Sir, fully booked po kami,” sagot ng receptionist nang hindi man lang tumitingin sa listahan. “New Year’s Eve po ngayon. Lahat ng mesa may nakaupo. Next year na po kayo bumalik o kaya mag-take out na lang kayo.”
“Miss, baka pwedeng gawan ng paraan?” pakiusap ni Alfonso. Dumukot siya ng pera sa bulsa. “Handa akong magbayad ng doble. Gusto ko lang kumain ng mainit na sabaw.”
“Sir, kahit bayaran niyo pa ako ng triple, wala pong upuan,” masungit na sagot ng babae. “Please step aside, nakaharang po kayo sa entrance.”
Napayuko si Don Alfonso. Ang lalaking kayang bilhin ang buong restaurant na ito ay itinataboy dahil lang wala siyang reservation. Naramdaman niya ang matinding lungkot. Aalis na sana siya para kumain na lang ng biscuit sa loob ng kotse niya.
Biglang may sumigaw mula sa dulo ng restaurant.
“BOSS! HOY BOSS! DITO!”
Lumingon si Alfonso.
Sa isang maliit na mesa malapit sa kusina, may isang lalaking nakatayo at kumakaway sa kanya.
Siya si Berting. Isang mekaniko. Itim ang kuko niya dahil sa grasa na hindi matanggal-tanggal. Ang damit niya ay kupas na polo shirt. Halatang hindi siya mayaman.
Lumapit si Alfonso, nagtataka. “Ako ba ang tinatawag mo?”
“Opo, Tay! Kayo nga!” nakangiting sabi ni Berting. Hinila niya ang bakanteng upuan sa harap niya. “Nakita ko kayong pinapaalis sa unahan. Kawawa naman kayo. Dito na kayo umupo, hati tayo sa mesa! Maluwag pa naman eh.”
Nahiya si Alfonso. “Naku, baka nakakaistorbo ako. Family dinner niyo yata?”
Tumawa si Berting, pero may halong lungkot ang tawa niya.
“Wala po akong pamilya dito, Tay. Ang asawa ko nasa probinsya, may sakit, hindi makaluwas. Ang mga anak ko naman, may sari-sariling pamilya na. Kaya heto, solo flight ako! Masarap ang pagkain dito, minsan lang ako makaipon para makakain dito. Sayang naman kung mag-isa lang ako. Upo na kayo!”
Umupo si Don Alfonso. Ito ang unang pagkakataon sa loob ng sampung taon na may nag-imbita sa kanya nang walang kapalit.
Tinawag ni Berting ang waiter.
“Waiter! Bigyan mo nga ng menu ang Tatay!” utos ni Berting. Humarap siya kay Alfonso. “Order lang kayo, Tay. Huwag kayong mahiya. Kung kulang ang pera niyo, sagot ko na ang kanin, kayo na sa ulam!” biro ni Berting.
Napangiti si Alfonso. Umorder siya ng Kare-Kare at Crispy Pata. Umorder din siya ng mamahaling alak.
Nagkwentuhan sila. Nalaman ni Alfonso na si Berting ay 20 years nang mekaniko sa isang talyer. Napakasipag nito, pero laging kinukulang sa sweldo dahil sa gamot ng asawa.
“Alam niyo Tay,” sabi ni Berting habang ngumunguya ng lechon kawali. “Kahit mahirap ang buhay, masaya pa rin ako. Buhay pa ako eh. Nakakakain pa ako ng masarap ngayong New Year. Ang mahalaga, marunong tayong magpasalamat. Kayo po ba? Bakit mag-isa kayo?”
“Wala na rin akong kasama sa buhay,” sagot ni Alfonso. “Mayaman ako sa pera, Berting. Pero sa totoo lang… mas mayaman ka sa akin. Dahil ikaw, marunong kang ngumiti. Ako, nakalimutan ko na kung paano.”
Natapos ang gabi nang puno ng tawanan. Naramdaman ni Alfonso na may kaibigan siya.
Nang dumating ang bill, naglabas si Berting ng luma at gusot-gusot na mga perang papel. Binibilang niya ang bawat piso.
“Teka lang Tay ha, sakto lang itong dala ko… pero huwag kayong mag-alala, ililibre ko pa rin kayo ng softdrinks,” sabi ni Berting na medyo kinakabahan.
Hinawakan ni Alfonso ang kamay ni Berting.
“Huwag na, Berting,” sabi ni Alfonso. “Ako na.”
Kinuha ni Alfonso ang kanyang Black Card at ibinigay sa waiter.
Nanlaki ang mata ng waiter. Kilala niya ang card na ‘yun. Tumingin siya kay Alfonso at namutla.
“S-Sir Alfonso?” gulat na tanong ng waiter. “Kayo po ba ang may-ari ng Prime Holdings?!”
Napanganga si Berting. Nalaglag ang hawak niyang tinidor.
“H-Ha? Bilyonaryo kayo, Tay?!” sigaw ni Berting. “Naku po! Pasensya na kayo! Tinawag ko pa kayong ‘Tay’ at inalok ng softdrinks! Nakakahiya!”
Tumayo si Berting at akmang aalis sa hiya, pero hinawakan siya ni Alfonso sa balikat.
“Berting, maupo ka,” utos ni Alfonso nang may ngiti. “Sa gabing ito, hindi ako CEO. Ako lang si Alfonso, ang kaibigan mo.”
Humarap si Alfonso sa Manager ng restaurant na tumatakbong lumapit para humingi ng paumanhin.
“Manager,” sabi ni Alfonso. “Ang lalaking ito…” turo kay Berting. “Siya lang ang nagbigay sa akin ng upuan noong tinalikuran ako ng staff niyo. Dahil sa kanya, naging masaya ang New Year ko.”
Naglabas si Alfonso ng calling card at inabot kay Berting.
“Berting, sabi mo mekaniko ka?”
“O-Opo, Sir…”
“Mula bukas, hindi ka na sa maliit na talyer magtatrabaho. Gusto kitang kunin bilang Fleet Manager ng lahat ng luxury cars ng kumpanya ko. Bibigyan kita ng sweldong sapat para mapagamot ang asawa mo at hindi mo na kailangang magbilang ng barya sa restaurant.”
Naluha si Berting. “S-Sir… totoo po ba?”
“Totoo. Dahil ang kabutihan mo, hindi nababayaran ng salapi. Pero hayaan mong suklian ko ang magandang loob mo.”
Nang hatinggabi na at nagputukan na ang fireworks, magkasabay na lumabas si Don Alfonso at si Berting. Hindi bilang mag-amo, kundi bilang magkaibigan.
Napatunayan ni Alfonso na minsan, ang tunay na swerte sa Bagong Taon ay hindi ang pera sa bulsa, kundi ang makatagpo ng taong may busilak na puso sa gitna ng mundong mapanghusga.
