TAMBAY SA PARKE ANG ISANG BILYONARYONG NAKA-WHEELCHAIR AT NAGBASA NG LUMANG SULAT PARA SA ISANG BATANG PALABOY—PERO NANGIGINIG ANG BUONG KATAWAN NIYA NANG MAKILALA ANG SULAT-KAMAY SA PAPEL.
Si Don Julian ay isang bilyonaryo, pero siya rin ang pinakamalungkot na tao sa mundo. Matapos ang isang aksidente limang taon na ang nakararaan, naging paralisado siya at nakaratay sa wheelchair.
Wala siyang pamilya. Ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Maricar ay pinalayas niya sampung taon na ang nakalipas dahil sumama ito sa isang lalaking mahirap. Simula noon, hindi na niya nakita ang anak. Ang tanging kasama niya ay ang kanyang mga bodyguard at kayamanan na hindi naman siya mapapasaya.
Tuwing hapon, nagpapatulak si Don Julian sa parke. Doon, pinapanood niya ang ibang pamilya habang siya ay nag-iisa.
Isang hapon, lumapit sa kanya ang isang batang lalaki, mga 7 taong gulang. Madungis, punit ang damit, at walang tsinelas. Ang pangalan niya ay Buboy.
Hinarang ng bodyguard ang bata. “Hoy, bata! Layas! Bawal lumapit kay Don Julian!”
“Hayaan mo siya,” matamlay na utos ni Julian. “Ano kailangan mo, totoy? Pera?”
Umiling si Buboy. Ngumiti ito nang totoo, kahit na ang dumi ng mukha niya.
“Hindi po, Lolo,” sabi ni Buboy. “Magpapatulong lang po sana ako magbasa. Hindi po kasi ako marunong bumasa eh.”
Natawa nang mahina si Julian. Sa dinami-dami ng hihingiin, pagbabasa pa.
“Akin na,” sabi ni Julian.
Inilabas ni Buboy mula sa kanyang bulsa ang isang lukot-lukot at naninilaw na sobre. Ingat na ingat niya ito.
“Sabi po ni Nanay bago siya nawala, ibigay ko daw po ito sa Tatay niya kapag nakita ko. Kaso hindi ko po alam ang pangalan ng Tatay niya kasi hindi ko mabasa ang sulat sa labas.”
Kinuha ni Julian ang sobre.
Tinignan niya ang sulat-kamay sa labas ng sobre.
To: Papa.
Natigilan si Julian. Pamilyar ang stroke ng panulat. Pamilyar ang kurba ng letrang ‘P’. Bumilis ang tibok ng puso niya.
Binuksan niya ang sulat. Nanginginig ang kamay niya.
Binasa niya nang malakas ang unang linya para marinig ng bata… pero naging bulong na lang ito nang marealize niya ang nilalaman.
“Pa… Kung nababasa mo ito, siguro wala na ako. Pasensya na kung hindi ako nakauwi. Nahihiya ako sa’yo dahil tama ka. Iniwan ako ng asawa ko at naghirap kami.”
Nanlaki ang mata ni Don Julian. Tumingin siya kay Buboy.
“A-Anong pangalan ng Nanay mo?” tanong ni Julian, nanginginig ang boses.
“Maricar po,” sagot ni Buboy.
Parang huminto ang mundo ni Don Julian.
Ipinagpatuloy niya ang pagbasa sa isip niya habang tumutulo ang luha.
“Pa, may sakit na ako at baka hindi na ako magtagal. Ang tanging hiling ko lang, sana matanggap mo ang anak ko. Ang pangalan niya ay Julian, kapangalan mo. Siya ang apo mo. Siya lang ang yaman na maipapamana ko sa kanya—ang dugo mo.”
“Tinuro ko sa kanya ang mukha mo sa lumang litrato na tinago ko. Sabi ko, ikaw ang pinakamabait na tao, kahit na nagalit ka sa akin noon. Pa, parang awa mo na, huwag mong hayaang lumaki siya sa kalye tulad ko. Mahal na mahal kita.”
Napahagulgol si Don Julian sa gitna ng parke. Ang iyak niya ay puno ng sakit at pangungulila.
“Lolo? Bakit po kayo umiiyak?” nag-aalalang tanong ni Buboy. “Masama po ba ang nakasulat?”
Hinawakan ni Julian ang madungis na kamay ng bata. Tinignan niya ang mukha nito. Ngayon niya lang napansin—ang mata ng bata ay katulad na katulad ng mata ng anak niyang si Maricar.
Ang batang palaboy na humihingi ng tulong sa kanya… ay ang apo niyang matagal na niyang hinihintay.
“Hindi, apo…” iyak ni Julian. “Hindi masama ang nakasulat. Ito ang pinakamagandang sulat na natanggap ko.”
“Talaga po? Nahanap niyo na po ba ang Tatay ni Nanay?” tanong ni Buboy.
Niyakap ni Don Julian ang bata nang mahigpit. Binalewala niya ang dumi at amoy nito. Niyakap niya ito bilang isang lolo na nagsisisi.
“Oo, apo. Nahanap mo na ako. Ako ang Lolo mo. Ako ang Tatay ng Nanay mo.”
“Kayo po?!” gulat na tanong ni Buboy. “Kayo po si Lolo?”
“Oo! At simula ngayon, hindi ka na magugutom. Hindi ka na matutulog sa kalye. Uuwi na tayo. Babawi si Lolo sa’yo.”
Simula sa araw na iyon, nagbago ang buhay sa mansyon ni Don Julian. Nawala ang lungkot. Napalitan ito ng tawanan ng isang bata. Ang bilyonaryo na akala niya ay mamamatay nang mag-isa, ay binigyan ng pangalawang pagkakataon ng tadhana—sa pamamagitan ng isang lukot na sulat at ng isang batang hindi marunong bumasa, pero marunong magmahal.
