GINASTUSAN KO NG 5 MILYON ANG KASAL NG KAPATID KO, PERO TINAWAG NIYA AKONG “LADY GUARD” AT “NAKAKAHIYA” SA HARAP NG 300 BISITA. TUMAWA ANG LAHAT HANGGANG SA TUMAYO ANG GROOM NA HENERAL, SUMALUDO SA AKIN, AT SINABING: “MAWALANG GALANG NA, PERO ANG BABAENG ‘YAN AY…”
Ako si Elena. Para sa pangarap na kasal ng bunso kong kapatid na si Trina, inubos ko ang lahat ng ipon ko. Limang milyon. Ibinigay ko ‘yun nang buong puso dahil mahal ko siya.
Gusto ni Trina ng fairytale wedding. Gusto niya ang mapangasawa niyang si General Marco—isang respetadong Heneral ng Hukbong Sandatahan—ay humanga sa kanya.
Dahil inuna ko ang gastos nila, ang suot ko lang sa reception ay isang simpleng navy blue suit na mukhang uniporme. Wala akong pambili ng gown.
Nasa kalagitnaan ng kasiyahan sa Manila Hotel. Tatlong daang bisita ang naroon—mga politiko, artista, at matataas na opisyal.
Tumayo si Trina para magsalita. Lasing na siya at may hawak na mikropono.
“Gusto kong magpasalamat sa lahat ng nandito!” sigaw ni Trina. Pagkatapos, tumingin siya sa akin na nakaupo sa dulong mesa. Ngumisi siya nang nakakaasar.
“At syempre, sa Ate Elena ko. Nasa dulo siya nakaupo. Alam niyo ba kung anong trabaho niya? Lady Guard! Hahaha!”
Nagulat ako. Napayuko ako sa hiya. Totoo, may security agency ako, pero hindi ako basta “guard” lang. Pero hindi ko ipinangangalandakan ang yaman ko.
Nagpatuloy si Trina. “Oo, guard lang siya! Kaya nga wala siyang asawa eh. Sino ba naman ang magkakagusto sa isang taga-bukas ng pinto? Ang baduy, di ba? Buti na lang ako ang maganda sa pamilya!”
Nagtawanan ang mga bisita. “Hahaha! Kawawa naman!”
Tumayo ang Nanay ko, si Mama Ising. Akala ko ipagtatanggol ako.
“Tama ka diyan, anak!” sigaw ni Mama gamit ang mikropono. “Kaya nga nahihiya kaming ipakilala siya eh. Siya ang ‘black sheep’ at kahihiyan ng pamilya. Tignan niyo ang suot, parang maglilinis ng banyo!”
Mas lalong lumakas ang tawanan. Parang pinupunit ang puso ko. Ang pamilyang tinulungan ko, ang pamilyang binuhat ko mula sa hirap, ay ginagawa akong katatawanan sa araw na ako mismo ang nagbayad.
Tumulo ang luha ko. Tatayo na sana ako para umalis at takasan ang kahihiyan.
Pero biglang… BLAG!
Isang malakas na hampas sa mesa ang nagpatahimik sa buong ballroom.
Tumayo ang Groom. Si General Marco.
Seryoso ang mukha niya. Madilim ang aura. Galit.
“Marco?” tanong ni Trina, nawala ang ngiti. “Babe? Why?”
Hindi pinansin ni Marco si Trina. Naglakad siya mula sa presidential table papunta sa kinaroroonan ko sa dulo.
Hinawi niya ang mga tao.
Pagdating niya sa harap ko, tumuwid siya ng tayo.
At sa harap ng 300 bisita… SUMALUDO ang Heneral sa akin.
Isang matikas at respetadong saludo.
Nanginig ang labi ni Trina. “Babe? Anong ginagawa mo? Guard lang ‘yan!”
Humarap si General Marco sa mikropono. Ang boses niya ay umaalingawngaw sa galit at awtoridad.
“Guard?” ulit ni Marco. Tinignan niya si Trina at ang Nanay nito nang matalim.
“Ang babaeng tinatawanan niyo… Siya si COLONEL ELENA SANCHEZ. Ang dating Commander ng Special Forces Unit kung saan ako nagsimula bilang tenyente.”
Napa-gasp ang lahat. Nanlaki ang mata ni Trina.
Nagpatuloy si Marco.
“Actually… Siya ang dahilan kung bakit ako buhay ngayon. Sampung taon na ang nakakaraan, sa isang gyera sa Mindanao, sinalo niya ang balang para sa akin. Binuhat niya ako ng limang kilometro habang sugatan siya para lang mailigtas ako. Siya ang pinakamatapang na sundalong nakilala ko.”
Napanganga si Mama Ising. Hindi nila alam ‘yun. Ang alam lang nila, nasa “probinsya” ako noon nagtatrabaho. Hindi nila alam na nasa gyera ako para ipadala sa kanila ang sweldo ko.
Lumapit si Marco sa akin at hinawakan ang kamay ko.
“Nagretiro siya para magtayo ng Security Agency na ngayon ay nagbabantay sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa. Hindi siya guard. Siya ang BOSS ng lahat ng guard na nakikita niyo sa labas.”
Humarap si Marco kay Trina na namumutla na at nanginginig.
“Trina, tinawag mong ‘kahihiyan’ ang babaeng ito? Kung wala siya, wala ako dito. Kung wala siya, wala kang kasal ngayon dahil siya ang nagbayad nito, di ba?”
Wala nang nakatawa. Tahimik ang lahat. Hiyang-hiya ang mga bisita na nakitawa kanina.
Tinanggal ni Marco ang kanyang boutonniere (bulaklak sa suit) at itinapon sa sahig.
“Hindi ko kayang pakasalan ang isang babaeng walang respeto sa sarili niyang kapatid, lalo na sa isang bayani,” mariing sabi ni Marco. “The wedding is over. I’m leaving.”
“Marco! Huwag!” sigaw ni Trina, humahagulgol habang hinahabol ang Heneral. “Sorry na! Hindi ko alam!”
Pero hindi lumingon si Marco. Inalalayan niya ako palabas ng ballroom.
“Tara na, Ma’am Elena,” sabi ni Marco sa akin nang may ngiti. “Ihatid na kita pauwi. Hindi ka bagay sa mga taong hindi marunong tumanaw ng utang na loob.”
Iniwan namin ang pamilya ko na luhaan, hiyang-hiya, at sirang-sira sa harap ng 300 tao na saksi sa kanilang kasamaan. Nalaman nila sa huli na ang “guard” na inalipusta nila, ay ang tunay na Heneral ng buhay nila.
