NAGKABIT NG BABY MONITOR ANG BILYONARYO DAHIL ANG HINALA NIYA AY SINASAKTAN NG KATULONG ANG KANYANG KAMBAL—PERO NANG MARINIG NIYA ANG PAG-UUSAP NILA, NAPALUHOD SIYA NANG Malaman NIYA KUNG SINO ANG TUNAY NA KALABAN.
Si Don Rafael ay isang bilyonaryong biyudo. Matapos mamatay ang asawa niya sa panganganak, naiwan sa kanya ang kambal na sina Lucas at Liam (4 na taong gulang).
Dahil busy sa kumpanya, ipinaubaya niya ang pag-aalaga sa kanyang fiancée na si Bianca. Ang akala ni Rafael, swerte siya kay Bianca. Maganda ito, sopistikada, at sa harap niya, napakalambing nito sa mga bata.
Kamakailan, kumuha sila ng bagong yaya, si Inday. Probinsyana, medyo may edad na, at hindi masyadong nagsasalita.
Isang gabi, nagsumbong si Bianca kay Rafael.
“Hon, kailangan na nating paalisin si Inday,” sabi ni Bianca na may halong inis. “Nahuhuli ko siyang sinasaktan ang mga bata. Kanina, nakita kong pinalo niya si Lucas sa kamay. Tapos, nawawala ang diamond earrings ko. Sigurado ako, siya ang kumuha.”
Nagalit si Rafael. “Talaga? Ang kapal ng mukha niya! Sesesantehin ko siya bukas!”
“Wag muna, Hon,” pigil ni Bianca. “Hayaan mo munang ako ang bahala. Baka magwala ‘yan kapag kinumpronta mo agad.”
Pero hindi mapakali si Rafael. Gusto niyang makita ang ebidensya. Gusto niyang mahuli sa akto si Inday na sinasaktan ang mga anak niya bago niya ito ipakulong.
Kinabukasan, nag-iwan ng Baby Monitor si Rafael sa ilalim ng kama ng kambal. Konektado ito sa cellphone niya.
Pumasok siya sa opisina, pero ang atensyon niya ay nasa app ng baby monitor.
Bandang tanghali, habang nasa meeting, nakarinig siya ng kaluskos mula sa monitor. Nakita niyang pumasok si Inday sa kwarto dala ang tanghalian ng kambal.
Inaasahan ni Rafael na sigawan ni Inday ang mga bata.
Pero iba ang narinig niya.
“Kain na kayo, Lucas, Liam…” malambing na boses ni Inday. “Ubimin niyo ito ha? Kailangan niyong lumakas.”
“Yaya…” boses ni Lucas, umiiyak. “Ayaw naming kumain… masakit po ang tiyan ko.”
“Bakit masakit, anak?” tanong ni Inday.
“Kasi po… pinainom kami ni Tita Bianca ng ‘gamot’ kanina bago umalis si Daddy. Mapait po. Sabi niya pampatulog daw para hindi kami maingay.”
Nanlaki ang mata ni Rafael sa opisina. Napahawak siya sa mesa.
Nagsalita naman si Liam. “Yaya, huwag mo kaming iiwan ha? Sabi ni Tita Bianca, kapag naging asawa na daw siya ni Daddy, ipapadala niya kami sa ampunan. Sabi niya, istorbo daw kami sa kanila.”
“Oo nga po, Yaya,” dagdag ni Lucas. “Sabi ni Tita, kaya daw namatay si Mama dahil sa amin. Kasalanan daw namin. Kaya galit daw sa amin si Daddy.”
Narinig ni Rafael ang paghagulgol ni Inday.
“Shhh… tahan na…” iyak ni Inday habang yakap ang mga bata. “Huwag kayong maniwala doon. Mahal na mahal kayo ng Daddy niyo. At pangako, hindi ako aalis. Kahit na sinisiraan ako ni Tita Bianca niyo kay Sir Rafael, hindi ko kayo iiwan. Kahit na kurutin niya ako obintangan ng magnanakaw, titiisin ko, mabantayan ko lang kayo.”
“Takot kami kay Tita Bianca, Yaya… Kapag wala si Daddy, kinukulong niya kami sa madilim na banyo…”
Sa sandaling iyon, gumuho ang mundo ni Rafael.
Ang babaeng pakakasalan niya—ang babaeng akala niya ay anghel—ay demonyo pala na nagpapainom ng sleeping pills sa mga anak niya at nambu-bully sa kanila. At ang yayang pinagbintangan niyang magnanakaw, ay siya palang nagiging panangga ng mga anak niya.
Hindi tinapos ni Rafael ang meeting. Tumakbo siya palabas ng building, sumakay sa kotse, at humarurot pauwi.
Pagdating niya sa mansyon, naabutan niya si Bianca sa sala, nagbabasa ng magazine at umiinom ng wine.
“Oh, Hon? You’re early!” bati ni Bianca sabay halik sa pisngi niya. “Si Inday nga pala, pinagalitan ko kanina. Ang tamad kasi!”
Hindi sumagot si Rafael. Umakyat siya sa kwarto ng kambal.
Nakita niya si Inday na sinusubuan ang mga bata. Nang makita siya ng kambal, nagtago ang mga ito sa likod ng yaya dahil sa takot.
Lumapit si Rafael at lumuhod sa harap ng mga anak niya.
“Lucas… Liam…” garalgal ang boses ni Rafael. “Totoo ba? Kinukulong kayo ni Tita Bianca?”
Tumango ang mga bata.
Humarap si Rafael kay Inday. “At ikaw… alam mo ito?”
“Opo, Sir,” naiiyak na sagot ni Inday. “Pasensya na po kung hindi ako nagsalita. Natatakot po kasi akong baligtarin niya. Baka mawalan ako ng trabaho at wala nang magtanggol sa mga bata.”
Tumayo si Rafael. Ang lungkot sa mukha niya ay napalitan ng poot.
Bumaba siya sa sala.
“Bianca!” sigaw ni Rafael.
“Yes, Hon?”
Ipinarinig ni Rafael ang recording mula sa baby monitor. Rinig na rinig ang boses ng mga bata tungkol sa gamot, sa kulungan sa banyo, at sa banta ni Bianca.
Namutla si Bianca. Nabitawan niya ang baso ng wine.
“H-Hon… kids make up stories! Naniwala ka naman sa mga batang ‘yan?!”
“LUMAYAS KA,” mariing utos ni Rafael.
“Pero Rafael! Kasal na natin next month!”
“Walang kasalang magaganap. At pasalamat ka, pinapaalis lang kita. Dahil kung hindi ako makapagpigil, baka mapatay kita sa ginawa mo sa mga anak ko. Get out! Bago pa dumating ang mga pulis!”
Kinaladkad ng mga guard si Bianca palabas ng mansyon.
Bumalik si Rafael sa kwarto. Niyakap niya ang kanyang kambal at si Inday.
“Patawarin niyo si Daddy…” iyak ni Rafael. “Patawarin niyo ako dahil nabulag ako.”
Mula noon, si Inday na ang naging pinagkakatiwalaang mayordoma ng mansyon. Hindi na muling nagpapasok si Rafael ng ibang babae hangga’t hindi niya nasisigurong mahal talaga nito ang kanyang mga anak. At ang kambal? Bumalik ang sigla at tawa nila, dahil alam nilang ligtas na sila sa piling ng amang nagising sa katotohanan.
