“ANG BARYA NA ITINAPON MO SA LATA NG ISANG BATANG LANSANGAN AY MAAARING MAGING GINTONG SUSI NA MAGBUBUKAS NG PINTO NG IYONG SARILING KALIGTASAN PAGKALIPAS NG MARAMING TAON.”
Noong dekada ’90, sa tapat ng isang simbahan sa Quiapo, kilala si Aling Nena sa kanyang masarap na puto at kutsinta. Isang gabi, habang nag-aayos siya ng kanyang paninda sa ilalim ng ulan, lumapit ang isang batang lalaki—marumi ang mukha, butas-butas ang damit, at nangangatog sa ginaw. Ito si Totoy.
“Lola, pahingi po ng barya… hindi pa po ako kumakain simula kahapon,” pakiusap ng bata.
Kinuha ni Aling Nena ang kanyang huling bente pesos—ang perang sana ay pambili niya ng sariling gamot sa rayuma—at iniabot ito kasama ang isang supot ng mainit na pandesal. “Heto, irog. Mag-aral ka nang mabuti ha? Huwag kang mawawalan ng pag-asa sa Diyos,” mabilin na sabi ng matanda.
Lumipas ang dalawampung taon. Nagbago ang hitsura ng Manila. Ang mga lumang tindahan ay napalitan ng mga mall. Si Aling Nena, na ngayon ay matanda na at sakitin, ay nahaharap sa pinakamalaking krisis ng kanyang buhay. Ang kanyang maliit na bahay ay nakatakdang idemolish para sa isang bagong condominium project. Wala siyang pera para lumaban sa korte.
Sa araw ng demolisyon, habang umiiyak si Aling Nena sa harap ng kanyang pintuan, isang mamahaling itim na sasakyan ang huminto sa kanyang tapat. Lumabas ang isang lalaking naka-amerikana, matikas, at may awtoridad. Siya si Mr. Antonio “Totoy” Cruz, ang CEO ng pinakamalaking real estate company sa bansa.
Aling Nena: “Naku, sir, huwag niyo po kaming paalisin… wala na po kaming mapupuntahan.”
Mr. Antonio: (Dahan-dahang lumuhod sa harap ng matanda at hinawakan ang kanyang mga kamay) “Lola Nena, hindi niyo na po ba ako namumukhaan? Ako po si Totoy. Ang batang binigyan niyo ng pandesal at bente pesos noong umuulan sa Quiapo.”
Aling Nena: (Nabigla) “Totoy? Ang batang payat na laging nasa tapat ng simbahan?”
Mr. Antonio: “Opo. Ang bente pesos niyo ang naging puhunan ko para bumili ng mga diyaryo na ibinenta ko sa kalsada hanggang sa makapag-aral ako. Ngayon, ako na po ang may-ari ng lupang ito. At hindi ko hahayaang mawala ang bahay ng taong nagligtas sa akin noong wala akong kahit ano.”
Hindi lang pinatigil ni Antonio ang demolisyon. Binili niya ang buong lote at ipinangalan ito kay Aling Nena. Nagtayo rin siya ng isang foundation para sa mga batang lansangan, at ipinangalan niya itong “Nena’s Bread of Hope.”
Sa huling bahagi ng kuwento, makikita si Aling Nena na nakaupo sa isang komportableng silya sa kanyang bagong bahay, habang si Antonio ay nakasandal sa kanyang tabi, kumakain ng puto na gawa ng matanda.
Napatunayan ng kanilang pagkakaibigan na sa Pilipinas, ang pinakamalaking puhunan ay hindi pera, kundi ang malasakit sa kapwa. Ang bawat sentimong ibinibigay nang may pagmamahal ay bumabalik nang sandaang ulit, sa tamang panahon, at sa paraang hindi natin inaasahan.
