Para bang sinampal si Karding ng katotohanan. Kaya pala hinihintay ng Donya ang Buy 1 Take 1 hindi para makatipid ng pera para sa sarili niya… kundi para dumoble ang dami ng tinapay na maibibigay niya sa parehong halaga. Mas maraming batang mapapakain.

Umuwi si Karding na mabigat ang loob sa panghuhusga ng mga kasama niya.

Kinabukasan sa bakery, nagtatawanan na naman sina Vicky.
“Pustahan tayo, darating na naman mamaya si Madam Kuripot! Ihanda niyo na ang mga panis na tinapay, gusto niya ’yun!” tawa ni Vicky.

Biglang ibinagsak ni Karding ang tray ng Pandecoco sa mesa.
BLAG!

Natahimik ang lahat.
“Tumigil na kayo,” seryosong sabi ni Karding.

“O, bakit galit ka Karding?” tanong ni Vicky.

“Sinundan ko siya kagabi,” kwento ni Karding. “Sinundan ko si Donya Remedios.”

“O tapos? Nakita mo yung mansyon niya na puno ng tinapay?” pang-aasar ni Vicky.

“Hindi,” sagot ni Karding. “Nakita ko siya sa ilalim ng tulay.”

Ikinuwento ni Karding ang lahat. Kung paano siya sinalubong ng mga batang gutom. Kung paano siya lumuhod sa dumi. At kung ano ang rason kung bakit siya naghihintay ng closing time.

“Kaya siya naghihintay ng Sale, Vicky… hindi dahil kuripot siya. Kundi dahil sa bawat pisong natitipid niya, may isang bata siyang nadudugtungan ang buhay. Tinitiis niyang tawagin ninyong ‘barat’ at pagtawanan gabi-gabi, para lang masigurado niyang busog ang mga batang lansangan.”

Namutla si Vicky. Natahimik ang buong bakery. Ang tawanan ay napalitan ng matinding hiya.

Nung gabing iyon, alas-nuwebe ng gabi, dumating ulit si Donya Remedios.
“Miss, sale na ba? Kukunin ko na lahat,” nakangiting sabi ng Donya, handa na sa pang-iirap ng mga tindera.

Pero sa pagkakataong ito, hindi umirap si Vicky. Sa halip, nangingilid ang luha niyang binalot ang mga tinapay.
“Ma’am…” sabi ni Vicky. “Lahat po ng display, naka-balot na po. Tapos… dinagdagan po namin ng dalawang supot pa. On the house na po. Sagot na po ng bakery.”

Nagulat si Donya Remedios. “Talaga? Salamat! Matutuwa ang mga apo ko!”

Inabot ni Vicky ang mga supot at hinawakan ang kamay ng Donya.
“Kami po ang dapat magpasalamat, Ma’am. Pasensya na po kayo sa amin… at salamat sa kabutihan niyo.”

Umalis si Donya Remedios na may malaking ngiti. At mula noon, tuwing gabi, hindi na “Madam Kuripot” ang tawag nila sa kanya, kundi ang “ANGHEL NG TINAPAY.”