Gabi na at closing time na sa sikat na fast food chain. Pagod na ang lahat ng crew, pero may pumasok pang isang babae na mukhang matapobre. Siya si Mrs. Altamirano. Naka-gown pa ito galing sa isang party, gutom na gutom, at mainit ang ulo.

Umorder siya ng 1-pc Chicken with Rice.

Nang i-serve sa kanya ang order, bigla niyang hinampas ang mesa.

BLAG!

“EXCUSE ME?!” sigaw ni Mrs. Altamirano. “Ano ’to?! Manok ba ’to o KALAPATI?!”

Nagulat ang lahat ng customer. Lumapit ang manager.

“Ma’am, ano pong problema?”

“Bulag ka ba?!” duro ng babae sa plato. “Tingnan mo ’yang sinerve niyo! Ang liit-liit! Part ba ’yan ng manok o leeg lang na pinalaki ng breading?! Nagbabayad ako ng tama, tapos ito ibibigay niyo? Sisiw?!”

“Ma’am, pasensya na po,” paliwanag ng manager. “Standard size po ’yan ng supplier namin—”

“I DON’T CARE!” sigaw ni Mrs. Altamirano. “Palitan niyo ’to! Gusto ko malaki! ’Yung sulit sa binayad ko! Mga wala kayong kuwenta! Kaya hanggang diyan na lang kayo sa fast food eh!”

Nahiya ang mga crew. Ang iba, yumuko na lang.

Sa kusina, nanginginig na si Carlo, isang working student. Siya ang dining crew na nag-serve. Alam niyang sold out na ang manok. Wala nang stock sa freezer. Ang tanging natira ay ang staff meal na nakatabi para sa kanya.

Dahil ayaw niyang mapagalitan ang manager at gusto niyang tumigil na ang sigaw ng babae, kinuha ni Carlo ang kanyang sariling pagkain. Isang medyo malaking chicken breast na tinago niya sana para sa hapunan niya.

Lumabas si Carlo at pinalitan ang plato ng babae.

“Ma’am… eto po,” mahinang sabi ni Carlo. “Pinalitan na po namin. Malaki na po ’yan.”

Tiningnan ni Mrs. Altamirano ang bagong manok. Mas malaki nga. Pero dahil mainit pa rin ang ulo niya, hindi pa rin siya nakuntento.

“Ayan! Kaya naman pala eh!” bulyaw niya. “Kailangan pa magalit para ayusin niyo! Pero nawalan na ako ng gana! Ang bagal niyo!”

Tinulak ni Mrs. Altamirano ang plato. Muntik nang mahulog ang manok sa sahig.

“Sa inyo na ’yan! Ipakain niyo sa aso! Nakakasira kayo ng gabi!”

Sa puntong iyon, hindi na nakayanan ni Carlo. Pagod sa school, pagod sa trabaho, at gutom na gutom.

Tumulo ang luha niya. Humagulgol siya sa harap ng customer.

“H-Hoy? Bakit ka umiiyak diyan?” taray ni Mrs. Altamirano. “Ikaw pa ang may ganang umiyak?”

Pinunasan ni Carlo ang luha gamit ang apron.

“Ma’am… pasensya na po… masakit lang po sa loob ko na tinulak niyo ’yung pagkain…”

“Bakit? Manok lang ’yan!”

Tumingin si Carlo sa mata ng babae.

“Ma’am, hindi lang po ’yan basta manok. ’Yan po ang dinner ko sana. Staff meal ko po ’yan. Ibinigay ko na po sa inyo kasi ubos na ang stock sa kusina. Wala na po kaming maibibigay.”

Natigilan si Mrs. Altamirano. Nanlaki ang mata ng manager at ng ibang customer.

Patuloy sa pag-iyak si Carlo.

“Kaninang umaga pa po ako walang kain kasi nag-exam ako sa school. Gutom na gutom na po ako, Ma’am. Pero nung narinig kong nagagalit kayo, ibinigay ko na lang po sa inyo ’yung pagkain ko para hindi na kayo magalit. Tapos… tapos sasabihan niyo lang po na ipakain sa aso…”

Bumigat ang katahimikan sa buong restaurant.

Parang sinampal si Mrs. Altamirano. Napatingin siya sa manok na tinulak niya. Napatingin siya sa payat na estudyanteng crew na nagsakripisyo ng sariling gutom para lang pagsilbihan siya.

Nawala ang tapang ng babae. Napalitan ito ng matinding hiya.

Dahan-dahan siyang umupo. Kinuha niya ang plato.

“Ijo…” nanginginig ang boses. “P-pagkain mo ’to?”

Tumango si Carlo habang nagpupunas ng luha.

Tumayo si Mrs. Altamirano. Hindi para magalit, kundi para gawin ang tama.

Inabot niya ang plato kay Carlo.

“Kainin mo ’to,” sabi niya, malambing na. “Sa’yo ’to. Sorry… sorry kung naging masama ang ugali ko. Gutom lang ako, pero hindi ’yon rason para apakan ko ang pagkatao mo.”

Naglabas siya ng pera sa bag — isang libo.

“Manager,” tawag niya. “Bumili kayo ng pagkain sa kabilang restaurant na bukas pa. Para sa buong crew niyo. My treat. At sa batang ito…”

Hinawakan niya ang balikat ni Carlo.

“…Huwag mo nang ibibigay ang pagkain mo sa mga taong hindi marunong magpasalamat. You are a good boy. Mag-aral kang mabuti.”

Sa gabing iyon, natutunan ni Mrs. Altamirano na sa likod ng bawat uniporme ay isang taong may sariling kwento, pagod, at gutom — na dapat igalang higit pa sa binabayarang pagkain.