Espesyal ang gabing ito para kay Lorna. 25th Wedding Anniversary nila ng mister niyang si Berto. Silver Anniversary.

Kaya naman, all-out si Lorna. Nagsuot siya ng kumikinang na red gown na hiniram pa niya sa kumare niya. Naka-full makeup, naka-heels na limang pulgada, at nagpa-salon pa. Inaasahan niyang dadalhin siya ni Berto sa isang Fine Dining Restaurant o kaya sa Hotel Buffet.

“Happy Anniversary, Mahal,” bati ni Berto paglabas ng kwarto. Naka-polo shirt lang ito na medyo luma na.

“Tara na? Gutom na ako,” excited na sabi ni Lorna.

Sumakay sila sa lumang tricycle ni Berto. Akala ni Lorna ay pupunta sila sa bayan. Pero huminto si Berto sa kanto lang, sa tapat ng “Aling Bebang’s Ihaw-Ihaw at Turo-Turo.”

Mabaho ang usok ng BBQ. Maputik ang sahig. Ang mga aso, nag-aabang ng buto sa ilalim ng mesa.

“B-Berto?” utal ni Lorna. “Anong ginagawa natin dito?”

“Kakain,” ngiti ni Berto. “Masarap ang dinuguan dito.”

Pumutok ang bulkan sa dibdib ni Lorna.

“BERTO!!!” sigaw niya na ikinagulat ng mga tambay. “25 YEARS! Dalawampu’t-limang taon tayong mag-asawa! Silver Anniversary natin ngayon! Tapos dito mo ako dadalhin?! Naka-gown ako oh! Naka-heels ako! Tapos papakainin mo ako ng isaw at betamax?!”

“Mahal, huminahon ka…”

“Huminahon?! Berto, pagod na pagod na ako sa kahirapan natin! 20 years na tayong nangungupahan! Sira-sira ang bubong natin! Tapos kahit sa anniversary man lang, hindi mo ako ma-treat nang maayos? Napaka-kuripot mo!”

Umupo si Lorna sa monoblock chair, umiiyak. Tulo ang mascara niya. Pinagtitinginan sila ng mga kumakain ng lugaw.

Tahimik lang si Berto. Umorder siya ng dalawang order ng dinuguan at puto. Paglapag ng pagkain, may inilapag din siyang isang brown envelope sa harap ni Lorna.

“Ano ‘to?!” bulyaw ni Lorna. “Divorce papers?! Hiwalayan na?!”

“Buksan mo,” mahinahong sabi ni Berto.

Padabog na kinuha ni Lorna ang envelope. Pinunit niya ang tape. Hinugot niya ang papel.

Binasa niya ang nakasulat sa itaas: DEED OF ABSOLUTE SALE at LAND TITLE.

Nanlaki ang mata ni Lorna. Nakasulat ang address ng bahay na inuupahan nila ng 20 years. At sa ibaba, nakapangalan na ito kay Alberto at Lorna Cruz.

“B-Berto…” nanginginig na boses ni Lorna.

“Sorry Mahal kung dito lang tayo kumain ha,” paliwanag ni Berto, na nangingilid na rin ang luha. “Simot na simot kasi ang savings natin. Binayaran ko na kaninang hapon ang landlord natin. Sa atin na ang bahay. Hindi na tayo palalayasin. Hindi na tayo magbabayad ng renta buwan-buwan. Atin na ‘yun.”

Napaluhod si Lorna sa sementadong sahig ng carinderia. Niyakap niya ang binti ni Berto habang humahagulgol.

“Sorry Berto! Sorry ang bunganga ko! Akala ko wala kang pangarap! ‘Yun pala tinitiis mo lang na hindi tayo kumain sa masarap para mabilhan ako ng bahay! Sorry Mahal ko!”

Nagpalakpakan ang mga kumakain ng BBQ. “Sana all!” sigaw ng mga tambay.

Nagyakapan ang mag-asawa. Touching moment. Punong-puno ng pagmamahal.

Pagkatapos ng iyakan, pinunasan ni Lorna ang luha niya.

“O sige na, kainin na natin ‘yang dinuguan. Ang sweet mo talaga,” sabi ni Lorna habang inaayos ang gown niya.

Kumain sila nang masaya. Pagkatapos kumain, tinignan ni Berto ang bill.

Biglang kinabahan si Berto. Kinapkap niya ang bulsa niya.

Kinapkap niya ang kabilang bulsa.

Kinapkap niya ang likod.

Namutla si Berto.

“Mahal…” bulong ni Berto. “May dala ka bang wallet?”

“Wala,” sagot ni Lorna. “Diba ikaw ang manlilibre? Iniwan ko wallet ko sa bahay kasi akala ko date natin ‘to.”

Tumingin si Berto kay Lorna nang dahan-dahan.

“Naibayad ko ang lahat sa bahay, Mahal. Pati pamashe sana pauwi, naibayad ko sa Transfer Tax kanina. Wala akong natirang barya. Kahit piso.”

Nagkatinginan silang mag-asawa. Tumingin sila kay Aling Bebang na naghihintay ng bayad habang may hawak na sandok.

–

Makalipas ang 30 minutes…

Nawala ang romantic vibes.

Si Berto, naka-tupi ang pantalon, nagpupunas ng mesa.

Si Lorna, suot ang kanyang kumikinang na red gown, ay nasa lababo ng carinderia.

KLANG! KLANG!

Galit na galit na nagkukuskos ng kawali si Lorna habang sinasabunan ang mga platong may sebo ng dinuguan.

“Bwisit ka talaga Berto!” sigaw ni Lorna habang bumubula ang gown niya. “May sarili ngang bahay, wala naman tayong pambayad sa dinuguan! Sa Golden Anniversary natin, siguraduhin mong may pambayad ka na ha! Kundi ikaw ang ipapakain ko sa aso!”

“Yes Mahal! Sorry Mahal!” sagot ni Berto habang nagwawalis sa gilid.

At doon nagtapos ang gabi—may bagong bahay, pero dishwasher naman ang bagsak sa honeymoon.