SA LOOB NG EROPLANO, NIYAKAP NG PILOTO ANG ISANG MATANDANG INA—AT DOON LUMABAS ANG KATOTOHANANG TINAGO NG 30 TAON
Tahimik ang loob ng eroplano nang gabing iyon.
Pagod ang mga pasahero.
May ilan nang nakapikit.
May ilan ding tahimik na umiiyak—
dahil sa kanya.
Ako si Captain Rafael Cruz, 41 taong gulang.
Isa akong piloto.
Pero sa gabing iyon,
hindi ako piloto.
Isa akong anak.
ANG INANG HINDI KO INAASAHAN
Habang naglalakad ako sa aisle matapos ang landing,
may isang matandang babae ang napansin ko.
Nakaupo siya sa gitnang bahagi ng eroplano.
May hawak na lumang panyo.
Namumula ang mga mata.
Parang may hinahanap.
Parang may hinihintay.
Hindi ko alam kung bakit,
pero may humila sa puso ko.
Lumapit ako.
“Ma’am… ayos lang po ba kayo?”
Pagtingin niya sa akin,
bigla siyang napahawak sa dibdib.
Nanginginig ang labi niya.
“Ikaw…”
“Ikaw si Rafa…?”
Nanlaki ang mata ko.
ANG PANGALANG MATAGAL KONG HINDI NARINIG
Walang tumatawag sa akin ng “Rafa”.
Maliban sa isang tao.
“Ina…?”
mahina kong sabi.
Bigla siyang humagulgol.
Niyakap niya ako ng mahigpit,
parang takot na takot akong mawala ulit.
At doon,
sa gitna ng eroplano,
sa harap ng lahat—
yumakap ako sa inang akala kong matagal nang wala sa mundo ko.
ANG MGA MATA NG MGA SAKSI
Tahimik ang eroplano.
May mga pasaherong umiiyak.
May mga flight attendant na pumapalakpak.
May mga taong nagdarasal.
Isang eksenang walang script—
pero punô ng totoo.
ANG INA NA NAIWAN
Ako ay lumaki sa ampunan.
Sabi sa akin ng mga papel—
iniwan daw ako ng nanay ko.
Pinaniwalaan ko iyon.
Lumaki akong galit.
Lumaki akong gutom sa pagmamahal.
Hanggang sa nag-aral ako.
Naging piloto.
Naging matagumpay.
Pero may puwang sa puso ko
na hindi kailanman napuno.
ANG KATOTOHANANG HINDI KO ALAM
Habang yakap ko siya,
mahina niyang sinabi:
“Anak… hindi kita iniwan dahil ayaw kita.”
“Iniwan kita dahil wala akong makain…
wala akong bahay…
wala akong kakayahang iligtas ka sa gutom.”
Niyakap niya ako nang mas mahigpit.
“Pinagdasal kita araw-araw.
Na sana mabuhay ka.
Na sana maging mabuting tao ka.”
Doon bumigay ang luha ko.
ANG LIHAM NA DALA NIYA
Inabot niya sa akin ang isang sobre.
Sa loob—
isang lumang litrato naming dalawa.
At isang sulat.
“Para sa anak kong si Rafael,
kung sakaling magkita tayo muli.
Patawad kung ang mundo ay naging mas mabagsik kaysa sa pagmamahal ko.”
Hindi ko na kinaya.
ANG PATAWAD NA MATAGAL NA HININTAY
Lumuhod ako sa aisle.
“Inay… patawad.
Patawad kung nagalit ako sa’yo sa mga panahong hindi ko alam ang katotohanan.”
Hinaplos niya ang mukha ko.
“Anak… ang mahalaga,
nagkita tayo habang may hininga pa ako.”
ANG MGA PALAKPAKAN NG PAG-ASA
Tumayo ang mga pasahero.
Isa-isa silang pumalakpak.
Hindi dahil piloto ako.
Kundi dahil
nakita nila ang isang sugat na gumaling.
EPILOGO
Simula noon,
hindi na kami nagkahiwalay.
Inuwi ko siya.
Inalagaan.
Minahal.
At tuwing may flight ako,
lagi niyang sinasabi:
“Anak… lumipad ka.
Pero huwag mo nang iiwan ang puso mo.”
ARAL NG ISTORYA
Minsan, ang iniisip nating pag-abandona
ay sakripisyong hindi natin naunawaan.
At minsan,
ang pinakamagandang landing
ay ang muling pagbalik
sa mga taong mahal natin.
