News

รอยโคลนบนเสื้อชาวไร่กับบทเรียนราคาห้าร้อยล้าน: เมื่อคู่รัก

ไฮโซเหยียดหยามและสาดกาแฟใส่คนงานเฒ่ากลางสวน—โดยไม่รู้เลยว่าชายชุดมอมแมมตรงหน้าคือ “เจ้าพ่ออาณาจักรไร่หมื่นล้าน” ที่พ่อของพวกมันกำลังก้มกราบขอชีวิต!

สายลมเย็นยามเช้าพัดผ่านหุบเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลของ ‘อาณาจักรไร่สุวรรณปฐพี’ พื้นที่เกษตรกรรมครบวงจรและรีสอร์ตหรูระดับห้าดาวขนาดกว่าห้าพันไร่ที่โอบล้อมด้วยทิวเขาสลับซับซ้อนในจังหวัดเชียงใหม่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงบนยอดใบของแปลงองุ่นสายพันธุ์หายากและไร่กาแฟออร์แกนิกที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ท่ามกลางความเงียบสงบของแปลงทดลองสายพันธุ์พืชเขตหวงห้าม ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนกรำแดด สวมเพียงเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีซีดที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงยีนส์เก่าๆ เปื้อนดิน รองเท้าบูทยางเปื้อนโคลน และหมวกสานใบเก่า กำลังนั่งยองๆ ใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้อย่างทะนุถนอม ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและสงบสุข ชายผู้นี้คือ ‘ดิน’ หรือที่คนงานในไร่ทุกคนรู้จักกันดีในนาม ‘พ่อเลี้ยงปฐพี’ มหาเศรษฐีหมื่นล้านเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ทั้งหมด แต่เพราะเขารักผืนดินและเติบโตมากับการเกษตร เขาจึงมักจะลงมือดูแลแปลงพืชที่เขารักด้วยตัวเองทุกเช้าโดยไม่เคยถือตัว

ทว่า ความสงบสุขในยามเช้าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มแผดลั่น!

รถสปอร์ตซูเปอร์คาร์สีเขียวนีออนคันหรูราคาหลายสิบล้าน แล่นฝุ่นตลบเข้ามาตามทางดินลูกรังด้วยความเร็วสูง พุ่งชนป้ายไม้ที่เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘เขตหวงห้าม เฉพาะเจ้าหน้าที่ ห้ามบุคคลภายนอกเข้า’ จนหักกระเด็น ก่อนจะเบรกเอี๊ยดจอดสนิทอยู่ห่างจากแปลงองุ่นสายพันธุ์พิเศษเพียงไม่กี่เมตร

ประตูรถปีกนกถูกเปิดออก ‘ศรัณย์’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ในชุดเสื้อแบรนด์เนมหรูหราตั้งแต่หัวจรดเท้า ก้าวลงมาพร้อมกับ ‘พิมพ์ชนก’ แฟนสาวไฮโซในชุดเดรสสั้นสีขาวสะอาดตาและรองเท้าส้นสูงราคาเหยียบแสน ทั้งสองคือลูกหลานนักธุรกิจชื่อดังจากกรุงเทพฯ ที่เดินทางมาพักผ่อนและรอพบกับเจ้าของไร่ตามนัดหมายธุรกิจของพ่อศรัณย์

“ว้าย! พี่รันขา ตรงนี้วิวสวยมากเลยค่ะ องุ่นพวงใหญ่สีม่วงเข้มสวยจังเลย ไม่เหมือนโซนนักท่องเที่ยวข้างหน้าเลยค่ะ พิมพ์ขอถ่ายรูปลงไอจีอวดเพื่อนๆ หน่อยนะคะ” พิมพ์ชนกส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความตื่นเต้น เธอเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในแปลงทดลองโดยไม่สนใจเลยว่ารองเท้าส้นสูงของเธอกำลังเหยียบย่ำลงบนระบบท่อน้ำหยดและต้นกล้าอ่อนที่เพิ่งลงดิน

“เอาเลยครับที่รัก เดี๋ยวพี่ถ่ายให้ เอาให้เพื่อนๆ พิมพ์อิจฉาตาร้อนไปเลย” ศรัณย์หัวเราะร่วน ยกสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดขึ้นมาเล็งหามุมถ่ายรูป

พิมพ์ชนกเดินเข้าไปเกาะค้างองุ่น เธอเอื้อมมือไปดึงพวงองุ่นสายพันธุ์พิเศษที่พ่อเลี้ยงปฐพีใช้เวลาเพาะพันธุ์นานกว่าสิบปีเพื่อเตรียมส่งเข้าประกวดระดับโลกจนกิ่งของมันฉีกขาดห้อยร่องแร่ง แถมยังเด็ดลูกองุ่นออกมาโยนเล่นเพื่อทำท่าโพสสวยๆ

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง รบกวนอย่าจับและอย่าเด็ดองุ่นในแปลงนี้ครับ ตรงนี้เป็นเขตหวงห้ามสำหรับวิจัยสายพันธุ์พืช รบกวนคุณทั้งสองคนกลับออกไปที่โซนรับรองนักท่องเที่ยวด้านหน้าด้วยครับ” ปฐพีรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาห้ามปรามด้วยน้ำเสียงสุภาพและใจเย็น แม้ในใจจะรู้สึกเสียดายกิ่งองุ่นที่ถูกดึงจนฉีกขาดก็ตาม

พิมพ์ชนกชะงักกึก เธอหันขวับมามองชายชุดมอมแมมตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบ้ปากด้วยความรังเกียจและยกมือขึ้นปิดจมูก “อี๋! เหม็นกลิ่นดินกลิ่นเหงื่อชะมัด! แกเป็นใครยะ เป็นแค่คนงานตัดหญ้าแท้ๆ กล้าดียังไงมาไล่แขกวีไอพีอย่างฉัน!”

“ผมไม่ได้ไล่ครับ แต่ป้ายหน้าทางเข้าก็เขียนไว้ชัดเจนว่าห้ามเข้า และองุ่นพวกนี้เป็นสายพันธุ์ทดลองที่กำลังจะเก็บผลผลิตเพื่อส่งตรวจแล็บ ถ้ามันเสียหายขึ้นมา งานวิจัยตลอดสิบปีจะสูญเปล่านะครับ” ปฐพีอธิบายอย่างใจเย็น

ศรัณย์เดินเข้ามาโอบไหล่แฟนสาวแล้วจ้องหน้าปฐพีด้วยสายตาเหยียดหยาม “พูดมากจังวะไอ้แก่! แค่องุ่นไม่กี่พวงมันจะสักเท่าไหร่กันเชียว ฉันกับแฟนเป็นแขกคนสำคัญของพ่อเลี้ยงปฐพี พ่อฉันกำลังจะเซ็นสัญญาธุรกิจห้าร้อยล้านกับเจ้านายแกวันนี้ แกอยากตกงานใช่ไหมถึงกล้ามาทำเสียงแข็งใส่ฉัน!”

“ไม่ว่าคุณจะเป็นแขกของใคร กฎระเบียบของไร่ก็ต้องเป็นกฎระเบียบครับ ผมขอความกรุณาให้คุณทั้งสองคนออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้” ปฐพีตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มนิ่งและจริงจังขึ้น

คำพูดที่เด็ดขาดของคนงานตรงหน้าทำให้ศรัณย์เลือดขึ้นหน้า เขาแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน ก่อนจะล้วงกระเป๋าสตางค์หนังจระเข้ หยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทออกมาหนึ่งใบแล้วปาใส่หน้าของปฐพีอย่างแรงจนขอบกระดาษบาดเข้าที่แก้ม!

“เอ้า! เอาไปพันนึง ค่าองุ่นโง่ๆ ของแกกับค่าปิดปาก! พอใจหรือยังไอ้คนชั้นต่ำ! ชาตินี้ทั้งชาติแกทำงานตากแดดจนตัวดำก็คงไม่เคยจับเงินก้อนใหญ่ๆ สินะ รีบเก็บไปแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!” ศรัณย์ตะคอกลั่น

ธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทปลิวตกอยู่บนพื้นดินเปื้อนโคลน ปฐพีไม่ได้ก้มลงเก็บ เขายืนนิ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้ปีกหมวกสานจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเยือกเย็น “เงินพันบาทของคุณ ซื้อความเสียหายที่คุณทำไม่ได้ และมันก็ซื้อความเคารพจากผมไม่ได้เช่นกันครับ”

“อ้าว! ไอ้บ้านนอกนี่มันอวดดีนักนะพี่รัน!” พิมพ์ชนกกรีดร้องด้วยความโมโห เธอไม่รอช้า คว้าแก้วกาแฟเย็นที่ถืออยู่ในมือสาดโครมเข้าใส่ใบหน้าและเสื้อเชิ้ตของปฐพีเต็มแรง! น้ำกาแฟและก้อนน้ำแข็งไหลอาบลงมาตามใบหน้าและลำคอของมหาเศรษฐีหนุ่มจนเปียกโชก

ยังไม่ทันที่ปฐพีจะได้เช็ดหน้า ศรัณย์ก็พุ่งเข้ามาใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างแรงจนปฐพีเสียหลักล้มหงายหลังลงไปกองกับพื้นโคลนเปียกแฉะ หมวกสานใบเก่ากระเด็นหลุดออกจากศีรษะ ศรัณย์เดินตามเข้าไปเหยียบขยี้หมวกใบนั้นจนแบนติดดิน

“จำใส่กะลาหัวแกไว้นะไอ้คนงานชั้นต่ำ! อย่าเอาสันดานไพร่มาเทียบกับคนระดับฉัน เดี๋ยวฉันเข้าไปที่คลับเฮาส์เมื่อไหร่ ฉันจะบอกพ่อเลี้ยงปฐพีให้ไล่แกออกแล้วแจ้งตำรวจจับแกข้อหาคุกคามแขกวีไอพี! เตรียมตัวไปนอนคุกได้เลย!” ศรัณย์ชี้หน้าด่าอย่างสะใจ ก่อนจะจูงมือพิมพ์ชนกที่หัวเราะคิกคักเดินกลับขึ้นรถสปอร์ต แล้วเร่งเครื่องขับออกไป ทิ้งฝุ่นควันตลบอบอวลไว้เบื้องหลัง

ปฐพีค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากกองโคลน เขาหยิบหมวกสานที่ถูกเหยียบจนยับเยินขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะก้มลงหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทที่เปื้อนโคลนขึ้นมาถือไว้ในมือ รอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนขนลุกปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“สัญญาห้าร้อยล้านงั้นเหรอ… น่าสนใจดีนี่” ปฐพีพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินลัดเลาะไปตามทางเดินส่วนตัวมุ่งหน้าไปยังคลับเฮาส์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเนิน

ณ ห้องรับรองวีไอพีภายในคลับเฮาส์กระจกใสที่สามารถมองเห็นวิวไร่ได้ทั้งสามร้อยหกสิบองศา ‘เจ้าสัวอำนาจ’ พ่อของศรัณย์ กำลังนั่งกระสับกระส่ายเหงื่อตกอยู่บนโซฟาหนังแท้ ข้างหน้ามีแฟ้มสัญญาโครงการส่งออกผลผลิตทางการเกษตรมูลค่าห้าร้อยล้านบาทวางอยู่ แท้จริงแล้วบริษัทของเจ้าสัวอำนาจกำลังประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนักและใกล้จะล้มละลายในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า สัญญาการเป็นตัวแทนจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียวกับไร่สุวรรณปฐพีในวันนี้ คือฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยต่อลมหายใจให้ตระกูลของเขารอดพ้นจากการถูกฟ้องล้มละลาย

“คุณวิชัยครับ ไม่ทราบว่าพ่อเลี้ยงปฐพีจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ ผมรอมาเกือบชั่วโมงแล้ว” เจ้าสัวอำนาจเอ่ยถาม ‘วิชัย’ ผู้จัดการใหญ่ของไร่ด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“อีกสักครู่ครับเจ้าสัว ปกติพ่อเลี้ยงจะลงไปตรวจแปลงทดลองด้วยตัวเองทุกเช้าครับ” วิชัยตอบอย่างสุภาพ

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออก ศรัณย์และพิมพ์ชนกเดินนวยนาดเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “พ่อครับ! กว่าเราจะเข้ามาได้ แย่มากเลยครับ พนักงานในไร่นี้ไร้มารยาทที่สุด!” ศรัณย์รีบฟ้องทันทีที่เห็นหน้าพ่อ

เจ้าสัวอำนาจขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นตารัน แกไปก่อเรื่องอะไรมาอีก!” “ผมไม่ได้ก่อเรื่องครับพ่อ! พิมพ์เขาแค่จะถ่ายรูปกับองุ่นสวยๆ อยู่ดีๆ ก็มีไอ้คนงานแก่ๆ ตัวเหม็นโคลนมาไล่พวกเรา แถมยังทำท่าอวดดีใส่ผมอีก ผมเลยสั่งสอนมันไปชุดใหญ่ พิมพ์ก็สาดกาแฟใส่หน้ามันไปทีนึง!” ศรัณย์เล่าอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันไปชี้นิ้วสั่งวิชัย “นี่คุณผู้จัดการ! เดี๋ยวคุณไปไล่ไอ้คนงานที่ใส่เสื้อลายสก๊อตเฝ้าแปลงองุ่นตรงตีนเขาออกเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นพ่อผมไม่เซ็นสัญญาด้วยแน่!”

วิชัยได้ยินลักษณะของคนงานที่ศรัณย์พูดถึงก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ค…คุณศรัณย์ครับ… คนที่ใส่เสื้อลายสก๊อต… ในแปลงองุ่นทดลอง… ค…คุณทำร้ายท่านเหรอครับ?!” วิชัยถามเสียงสั่นเครือ

“เออสิ! ทำไม? มันเป็นญาติแกหรือไง!” ศรัณย์ตวาดลั่น

ยังไม่ทันที่วิชัยจะได้ตอบอะไร ประตูไม้สักบานใหญ่ของห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พนักงานต้อนรับและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างพร้อมใจกันก้มศีรษะโค้งคำนับลงเกือบเก้าสิบองศาด้วยความเคารพสูงสุด

ชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเปื้อนโคลนและคราบกาแฟ ก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ และสง่างาม ใบหน้าของเขายังคงมีรอยแดงจากขอบธนบัตรที่ถูกปาใส่ ในมือถือหมวกสานยับเยินและแบงก์พันเปื้อนโคลนใบนั้นเอาไว้

“อ้าว! ไอ้คนงานบ้านี่มันกล้าตามเข้ามาถึงในนี้เลยเหรอ!” ศรัณย์ลุกพรวดขึ้นชี้หน้าปฐพีด้วยความโกรธจัด “รปภ.! อยู่ไหนกันหมด มาลากตัวไอ้สกปรกนี่ออกไปเดี๋ยวนี้! มันบุกรุกห้องรับรองแขกวีไอพี!”

พิมพ์ชนกยกมือปิดจมูก ร้องโวยวายเสียงแหลม “อี๋! พี่รันขา ไล่มันออกไปนะคะ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงปฐพีมาเห็นจะหาว่าเราคบค้าสมาคมกับขอทาน!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะครับคุณศรัณย์! หยุดพูดจาดูหมิ่นท่านเดี๋ยวนี้!” วิชัยตะโกนเสียงดังลั่นห้องจนทุกคนสะดุ้ง ก่อนที่ผู้จัดการใหญ่จะรีบเดินเข้าไปโค้งคำนับชายชุดเปื้อนโคลนอย่างนอบน้อมที่สุด “พ่อเลี้ยงครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ผมขอโทษที่ดูแลแขกไม่ดีครับพ่อเลี้ยงปฐพี!”

เปรี้ยง!!

คำว่า ‘พ่อเลี้ยงปฐพี’ ที่หลุดออกมาจากปากของผู้จัดการใหญ่ เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางกบาลของศรัณย์ พิมพ์ชนก และเจ้าสัวอำนาจ!

บรรยากาศภายในห้องรับรองเงียบสงัดราวกับป่าช้า ศรัณย์อ้าปากค้าง แข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ส่วนเจ้าสัวอำนาจเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชายตรงหน้าคือมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาชีวิตของบริษัทเขา!

“พ…พ่อเลี้ยงปฐพี… ค…คือ… คนนี้เหรอครับ…” ศรัณย์พึมพำเสียงสั่นราวกับคนจับไข้

ปฐพีไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเดินอย่างใจเย็นไปที่หัวโต๊ะประชุม วางหมวกสานที่ถูกเหยียบยับเยินลงบนโต๊ะกระจกใส ก่อนจะวางธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทเปื้อนโคลนลงบนแฟ้มสัญญาห้าร้อยล้านบาทของเจ้าสัวอำนาจ

“สวัสดีครับเจ้าสัวอำนาจ… ขอโทษทีนะครับที่สภาพผมดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ พอดีเมื่อกี้ลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ของเจ้าสัวเพิ่งจะ ‘สั่งสอน’ ผมมาชุดใหญ่” ปฐพีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

เพียะ!! เสียงฝ่ามือของเจ้าสัวอำนาจฟาดลงบนใบหน้าของศรัณย์อย่างแรงจนชายหนุ่มหน้าหันเลือดกลบปาก! เจ้าสัวอำนาจโกรธจนตัวสั่นเทา ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปทรุดเข่าลงคุกเข่าตรงหน้าปฐพีอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี

“พ่อเลี้ยงครับ! ผมกราบขอโทษแทนลูกชายโง่ๆ ของผมด้วยครับ! มันไม่รู้เรื่อง มันตาบอดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! พ่อเลี้ยงอย่าถือสามันเลยนะครับ ได้โปรดเมตตาเซ็นสัญญานี้ให้บริษัทผมด้วยเถอะครับ ถ้าไม่ได้สัญญานี้ บริษัทผมต้องล้มละลายแน่ๆ!” เจ้าสัวอำนาจก้มกราบแทบเท้าเปื้อนโคลนของปฐพี ก่อนจะหันไปตวาดลูกชาย “ไอ้รัน! นังพิมพ์! พวกมึงรีบมาคุกเข่ากราบเท้าขอขมาพ่อเลี้ยงเดี๋ยวนี้!”

ศรัณย์และพิมพ์ชนกที่เพิ่งได้สติ รีบคลานเข่าเข้ามาก้มกราบแทบเท้าปฐพีทั้งน้ำตา รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายวับไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวและความน่าสมเพช “พ่อเลี้ยงครับ ผมผิดไปแล้วครับ ผมไม่รู้ว่าท่านคือพ่อเลี้ยง ผมขอโทษครับ อย่าทำลายครอบครัวผมเลยนะครับ” ศรัณย์ร้องไห้สะอื้น “พิมพ์ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง พิมพ์ไม่ได้ตั้งใจสาดกาแฟใส่ท่าน ยกโทษให้พิมพ์ด้วยนะคะ” พิมพ์ชนกพนมมือไหว้ตัวสั่นงันงก

ปฐพีก้มมองคนทั้งสามด้วยสายตาที่เย็นชาและว่างเปล่า เขาหยิบแฟ้มสัญญาห้าร้อยล้านบาทขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะลงมือ ฉีกกระดาษสัญญานั้นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วโปรยลงบนศีรษะของศรัณย์และเจ้าสัวอำนาจ!

“ผมทำธุรกิจกับคนที่มีจิตสำนึกและรู้จักให้เกียรติเพื่อนมนุษย์ครับเจ้าสัว” ปฐพีเอ่ยเสียงเย็น “ต่อให้ผมจะเป็นแค่คนงานตัดหญ้าจริงๆ ลูกชายคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายร่างกายหรือเหยียดหยามศักดิ์ศรีความเป็นคนของเขาแบบนั้น นับจากวินาทีนี้ไป บริษัทของคุณและตระกูลของคุณถูกขึ้นบัญชีดำจากอาณาจักรสุวรรณปฐพีและพันธมิตรทางธุรกิจทั้งหมดของผมตลอดกาล!”

เจ้าสัวอำนาจถึงกับช็อกหน้ามืด ทรุดลงไปกองกับพื้นราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว บริษัทที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตต้องพังพินาศเพราะความจองหองของลูกชายเพียงคนเดียว!

“อ้อ… แล้วก็ยังไม่จบแค่นั้นนะครับ” ปฐพีหันไปพยักหน้าให้วิชัย ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสี่นายที่เดินเข้ามาในห้อง

“องุ่นสายพันธุ์พิเศษที่แฟนของคุณดึงจนฉีกขาดและเหยียบย่ำทำลายไปเมื่อกี้ เป็นสายพันธุ์จดสิทธิบัตรที่มีมูลค่าการวิจัยสูงถึงห้าล้านบาทครับ และกล้องวงจรปิดรอบแปลงทดลองก็บันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ชัดเจน ทั้งข้อหาบุกรุกเขตหวงห้าม ทำลายทรัพย์สิน และทำร้ายร่างกาย… ผมคงต้องขอให้ตำรวจเชิญตัวคุณสองคนไปรับทราบข้อกล่าวหาที่โรงพักนะครับ” ปฐพีกล่าวปิดท้ายอย่างเด็ดขาด พร้อมกับหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทเปื้อนโคลนยัดกลับคืนใส่กระเป๋าเสื้อของศรัณย์ “ส่วนเงินนี่ ผมคืนให้ครับ เก็บไว้เป็นค่าประกันตัวก็แล้วกัน”

“ไม่นะ! พ่อครับช่วยผมด้วย! พ่อเลี้ยงครับ ปล่อยผมไปเถอะ!” ศรัณย์และพิมพ์ชนกกรีดร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่งขณะถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าสวมกุญแจมือและลากตัวออกไปจากคลับเฮาส์ ท่ามกลางสายตาของพนักงานและนักท่องเที่ยวที่มุงดูด้วยความสะใจ ข่าวฉาวของไฮโซทำร้ายเจ้าพ่อไร่หมื่นล้านแพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์ภายในไม่กี่ชั่วโมง ทำให้ธุรกิจของเจ้าสัวอำนาจถูกคู่ค้ายกเลิกสัญญาจนต้องปิดตัวลงและถูกฟ้องล้มละลายในที่สุด

เมื่อความวุ่นวายทั้งหมดสงบลง พ่อเลี้ยงปฐพีก็เดินกลับลงมายังแปลงองุ่นที่ตีนเขาอีกครั้ง เขาเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตตัวใหม่แต่ยังคงเป็นเสื้อลายสก๊อตธรรมดาๆ ตัวเดิม ก้มลงใช้มือเปล่าสัมผัสผืนดินที่ชุ่มชื้นและค่อยๆ ดามกิ่งองุ่นที่ฉีกขาดอย่างเบามือ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและสงบใจกลับมาประดับบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง เพราะสำหรับปฐพีแล้ว คุณค่าของมนุษย์ไม่ได้วัดกันที่เสื้อผ้าแบรนด์เนมหรือรถหรูราคาแพง แต่วัดกันที่ความอ่อนน้อมถ่อมตนและการให้เกียรติทุกชีวิตบนผืนแผ่นดินนี้ต่างหาก.

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!