News

หลุมดินกลบวิญญาณและเสียงจากนรก: สามีและครอบครัวจับฉันฝั

งทั้งเป็นจนถึงคอหลังบ้านทั้งที่กำลังท้อง—แต่เมื่อเขาขุดเจอมือถือที่ฉันซ่อนไว้ใต้ดิน เสียงปลายสายที่ดังขึ้นกลับทำให้พวกมันทั้งตระกูลต้องเข่าทรุด!

ความเย็นเยียบของดินเหนียวที่อัดแน่นรอบร่างกาย ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงลำคอ ทำให้ลมหายใจของ ‘ลลิล’ หญิงสาววัย 27 ปี ที่กำลังตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนเต็มไปด้วยความทรมาน ทุกครั้งที่เธอพยายามสูดอากาศเข้าปอด แรงกดทับจากหน้าดินที่ถูกเหยียบย่ำจนแน่นก็บีบรัดหน้าท้องของเธอจนปวดหนึบ ลลิลได้แต่ภาวนาอยู่ในใจให้ลูกน้อยในครรภ์ยังคงปลอดภัย ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจที่ดังลอยลงมาจากระเบียงไม้ชั้นสองของบ้าน

“เป็นยังไงบ้างล่ะนังลลิล! ฤทธิ์เยอะนักไม่ใช่เหรอ กล้าดียังไงมาทวงสิทธิ์ในโฉนดที่ดินของตระกูลฉัน แถมยังกล้าเถียงแม่ฉันอีก!” เสียงของ ‘ธีรดล’ สามีที่เธอเคยรักสุดหัวใจดังก้องลงมา ขณะที่เขากำลังยืนจิบไวน์แดงราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ ข้างกายมี ‘คุณนายประไพ’ แม่สามี และ ‘เกวลิน’ น้องสาวของเขา ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม

“เอาให้มันเข็ดนะตาธีร์! เมียที่บังอาจกระด้างกระเดื่องกับผัวและแม่ผัว ต้องเจอบทลงโทษเพื่อดัดสันดานแบบนี้แหละ ฝังมันไว้สักสามวันสามคืน เดี๋ยวพอมันหิวโซและกลัวตาย มันก็ยอมเซ็นโอนมรดกที่พ่อแม่มันทิ้งไว้ให้เราเอง!” คุณนายประไพหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เกวลิน

เกวลินแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เธอเดินลงบันไดมาที่สวนหลังบ้านในมือหิ้วถังน้ำเย็นจัดและกระป๋องพลาสติกใบหนึ่ง เมื่อเดินมาถึงหลุมดินที่โผล่พ้นมาเพียงศีรษะของพี่สะใภ้ เธอก็สาดน้ำเย็นเฉียบลงบนใบหน้าของลลิลอย่างแรงจนหญิงสาวสำลักน้ำแทบขาดใจ

“แค่กๆ… เกวลิน… พี่ท้องอยู่นะ… อย่าทำแบบนี้เลย พี่ขอร้อง…” ลลิลอ้อนวอนเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลปะปนไปกับหยดน้ำที่เปียกชุ่ม

“ท้องแล้วไงล่ะ! ลูกในท้องแกมันก็แค่ตัวถ่วง ถ้าแกยอมเซ็นเอกสารโอนที่ดินและเงินในบัญชีทั้งหมดให้พี่ธีร์ตั้งแต่แรก แกก็ไม่ต้องมานอนแช่ดินแบบนี้หรอก!” เกวลินไม่พูดเปล่า เธอเปิดฝากระป๋องพลาสติกแล้วเทมดแดงและแมลงคลานยั้วเยี้ยลงบนศีรษะและรอบลำคอของลลิลทันที

ความเจ็บแสบจากการถูกมดกัดไต่ตอมไปทั่วใบหน้าและใบหูทำให้ลลิลต้องกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา เธอรู้ดีว่ายิ่งเธอร้อง พวกมันก็จะยิ่งสะใจ ธีรดลที่ยืนมองอยู่บนระเบียงถึงกับหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ “ดูสิแม่ เมียผมมันอึดจริงๆ นี่ขนาดวันที่สองแล้วยังไม่ยอมร้องขอชีวิตอีก สงสัยคืนนี้ต้องปล่อยให้มันตากน้ำค้างไปอีกคืน!”

เมื่อทั้งหมดพากันเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านเพื่อจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ส่วนตัว ทิ้งให้สวนหลังบ้านตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัด ลลิลค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาว เธอพยายามขยับปลายคางและริมฝีปากอย่างช้าๆ เพื่อคาบหลอดพลาสติกขนาดเล็กที่เธอแอบซ่อนไว้ตรงคอเสื้อก่อนจะถูกลากลงหลุมเมื่อวานนี้ หลอดเล็กๆ นี้ช่วยให้เธอสามารถแอบดูดน้ำฝนที่ขังอยู่ข้างแก้ม และช่วยให้เธอหายใจได้สะดวกขึ้นในยามที่พวกมันเอาผ้าขี้ริ้วชุบน้ำมาปิดหน้าเธอเพื่อทรมาน

แต่สิ่งที่ธีรดลและครอบครัวปีศาจของเขาไม่เคยรู้เลยก็คือ… ในจังหวะที่ธีรดลเผลอตอนกำลังโกยดินกลบหลุมเมื่อวาน ลลิลไม่ได้ซ่อนแค่หลอดพลาสติก แต่เธอยังแอบปล่อย ‘โทรศัพท์มือถือเครื่องสำรอง’ ที่เธอตั้งค่าเปิดระบบบันทึกวิดีโอและเชื่อมต่อสายค้างไว้กับใครบางคน ให้ตกลงไปฝังอยู่ใต้ชั้นดินบางๆ ข้างลำคอของเธอด้วย!

ตลอดสองวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา ลลิลไม่ได้อ่อนแอหรือยอมจำนนอย่างที่พวกมันเข้าใจ เธอกำลังรอเวลา… รอให้พวกมันสารภาพความชั่วทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก เพื่อให้หลักฐานมัดตัวพวกมันแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ลลิลเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ครอบครัวทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างขนาดกลางในต่างจังหวัด เธอพบรักกับธีรดลที่เข้ามาตีสนิทด้วยภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษผู้แสนดี หลังจากพ่อแม่ของลลิลเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทิ้งมรดกเป็นที่ดินทำเลทองและเงินสดกว่าสามสิบล้านบาทไว้ให้เธอ ธีรดลก็รีบขอเธอแต่งงานและพาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา

แต่ทันทีที่จดทะเบียนสมรส หน้ากากเทพบุตรก็ถูกกระชากออก ธีรดลและครอบครัวแท้จริงแล้วกำลังเป็นหนี้สินล้นพ้นตัวจากการพนันและการใช้ชีวิตหรูหราเกินฐานะ พวกเขาพยายามบีบบังคับให้ลลิลขายที่ดินมรดกทั้งหมดมาใช้หนี้ให้ เมื่อลลิลปฏิเสธและขู่ว่าจะขอหย่าเพื่อปกป้องอนาคตของลูกในท้อง ธีรดล คุณนายประไพ และเกวลิน จึงวางแผนจับเธอมาขังไว้ที่สวนหลังบ้าน ขุดหลุมลึกแล้วจับเธอฝังทั้งเป็นจนถึงคอ เพื่อทรมานให้เธอยอมจำนนและเซ็นเอกสารโอนทรัพย์สินทั้งหมด

เข้าสู่วันที่สาม… แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอย่างแผดเผา ใบหน้าของลลิลซีดเผือดและเต็มไปด้วยรอยแดงจากแมลงกัดต่อย ริมฝีปากแห้งแตกจนเลือดซึม ธีรดลเดินลงมาจากบ้านพร้อมกับแฟ้มเอกสารโอนที่ดินและปากกาในมือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าวันนี้เขาจะต้องเป็นผู้ชนะ

“ว่าไงลลิล… นอนแช่ดินมาสามวันแล้ว เปลี่ยนใจหรือยัง? แค่เธอพยักหน้า ฉันจะขุดเธอขึ้นมาแล้วพาไปอาบน้ำกินข้าวดีๆ แค่เซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนี้ ทุกอย่างก็จบ” ธีรดลย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างศีรษะของภรรยา ใบหน้าหล่อเหลาแต่จิตใจโสมมยิ้มเยาะอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

ลลิลค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสามี แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสมเพชและเยือกเย็นจนธีรดลรู้สึกแปลกใจ “ธีรดล… คุณรู้ไหมว่าตลอดสามวันที่ผ่านมา คุณพูดอะไรออกไปบ้าง ทั้งเรื่องที่คุณวางแผนหลอกแต่งงานกับฉันเพื่อฮุบมรดก ทั้งเรื่องที่คุณกับแม่ตั้งใจจะฆ่าฉันถ้าฉันไม่ยอมเซ็นโอนที่ดิน…”

“หึ! พูดแล้วไงล่ะ? ในสวนหลังบ้านที่มีกำแพงสูงท่วมหัวแบบนี้ มีแค่พวกเรากับหมาแมวที่ไหนก็ไม่รู้ ใครมันจะไปได้ยิน!” ธีรดลหัวเราะเยาะอย่างลำพองใจ

“แน่ใจเหรอ… ว่าไม่มีใครได้ยิน?” ลลิลกระตุกยิ้มมุมปากอย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบสายตาลงมองที่พื้นดินข้างลำคอของตัวเอง

ธีรดลชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองตามสายตาของภรรยาลงไปที่พื้นดินที่ถูกน้ำสาดจนชะล้างหน้าดินออกไปบางส่วน แสงสะท้อนสีดำเงาวับของวัตถุบางอย่างโผล่พ้นดินขึ้นมาเล็กน้อย! หัวใจของธีรดลกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจอันเลวร้าย เขารีบใช้มือคุ้ยดินตรงนั้นออกอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เลือดในกายของธีรดลเย็นเฉียบ… มันคือสมาร์ตโฟนเครื่องเล็กที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงพลาสติกใสกันน้ำอย่างดี หน้าจอยังคงสว่างวาบ แสดงสถานะการ ‘ไลฟ์สด’ และ ‘การเชื่อมต่อสายสนทนา’ ที่ดำเนินต่อเนื่องมาแล้วกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง!

“นี่มันบ้าอะไรกัน! แกแอบเอามือถือลงมาได้ยังไง!” ธีรดลหน้าซีดเผือด รีบคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาหมายจะทุบทิ้งให้แหลกคามือ

ทว่า… ก่อนที่เขาจะทันได้เหวี่ยงมันลงพื้น เสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจและเยือกเย็นราวกับเสียงมัจจุราชก็ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์!

“วางโทรศัพท์ลงเดี๋ยวนี้ ธีรดล! แล้วก็ไม่ต้องคิดจะหนี… เพราะตอนนี้หน่วยคอมมานโดและตำรวจกองปราบปรามล้อมบ้านของแกไว้ทุกทิศทางแล้ว!”

ธีรดลสะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์แทบหลุดจากมือ ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวยจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นดิน! “น…นั่นเสียงใคร! แกเป็นใคร!”

“ฉันคือพันตำรวจเอก ปรมินทร์… พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของลลิล! และเป็นคนที่กำลังฟังพวกแกสารภาพความชั่วทุกคำมาตลอดสองวันเต็ม! ทุกคำพูดที่แกขู่ฆ่าน้องสาวฉัน ทุกภาพที่น้องสาวแกสาดน้ำและเทแมลงใส่คนท้อง ถูกบันทึกไว้ในเซิร์ฟเวอร์ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ และถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวทุกช่องเรียบร้อยแล้ว!”

ยังไม่ทันที่เสียงจากปลายสายจะจบลง เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน ตามมาด้วยเสียงปังดังสนั่นจากการที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพังประตูรั้วบุกเข้ามาภายในบริเวณบ้าน!

คุณนายประไพและเกวลินที่วิ่งออกมาดูเหตุการณ์ถึงกับกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นตำรวจในเครื่องแบบและหน่วยปฏิบัติการพิเศษพร้อมอาวุธครบมือกรูกันเข้ามาเต็มสวนหลังบ้าน

“หยุด! ทุกคนอยู่กับที่ ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ!” เสียงตะโกนสั่งการดังก้อง

พันตำรวจเอกปรมินทร์เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่เข้ามาในสวนหลังบ้านด้วยแววตาที่เดือดดาลราวกับไฟนรก เมื่อเห็นสภาพของน้องสาวที่ถูกฝังดินจนถึงคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยบวมช้ำและคราบดินโคลน เขากัดฟันกรอด ก่อนจะสั่งการให้เจ้าหน้าที่กู้ภัยและทีมแพทย์ที่เตรียมมารีบเข้าขุดดินช่วยลลิลขึ้นมาอย่างระมัดระวังที่สุด

“ไม่นะ! ผมไม่ได้ตั้งใจ! มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดในครอบครัว ลลิล… ช่วยผมด้วย ผมขอโทษ!” ธีรดลคลานเข่าเข้าไปหมายจะกอดขาของลลิลที่เพิ่งถูกเจ้าหน้าที่อุ้มขึ้นมาจากหลุม แต่ถูกพันตำรวจเอกปรมินทร์ใช้เท้าถีบยอดอกจนหงายหลังล้มตึงไปกองกับพื้น

“เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?! จับคนท้องฝังดินทั้งเป็น กักขังหน่วงเหนี่ยว พยายามฆ่า และกรรโชกทรัพย์! แกเตรียมตัวไปใช้ชีวิตที่เหลือในคุกได้เลยธีรดล!” ปรมินทร์คำรามลั่น พร้อมสั่งให้ลูกน้องสวมกุญแจมือธีรดล คุณนายประไพ และเกวลินทันที

คุณนายประไพและเกวลินร้องไห้ฟูมฟายดิ้นรนขัดขืนอย่างน่าสมเพช “ปล่อยฉันนะ! ฉันเป็นแม่ผัวมัน ฉันมีสิทธิ์สั่งสอนลูกสะใภ้! ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

ลลิลที่ถูกประคองให้นอนอยู่บนเปลหามของรถพยาบาล เงยหน้าขึ้นมองครอบครัวสามีที่กำลังถูกลากตัวออกไปท่ามกลางแสงแฟลชของนักข่าวที่มารอทำข่าวอยู่หน้าประตูรั้ว เธอไม่ได้รู้สึกสงสารพวกมันเลยแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ ด้วยความโล่งใจ

“ขอบคุณนะพี่ปรมินทร์… ที่มาช่วยลลิลกับลูกไว้ได้ทัน” ลลิลเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาแห่งความปิติไหลรินลงข้างแก้ม

“ไม่ต้องห่วงแล้วนะลลิล พี่จะจัดการฟ้องหย่าให้ขาดสะบั้น และจะเอาผิดพวกมันให้ถึงที่สุดจนไม่มีวันได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย” ปรมินทร์กุมมือน้องสาวไว้แน่น

หนึ่งเดือนต่อมา… ข่าวอื้อฉาวของตระกูลธีรดลกลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วประเทศ ศาลพิพากษาตัดสินจำคุกธีรดล คุณนายประไพ และเกวลินในข้อหาร่วมกันพยายามฆ่าและกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยไม่รอลงอาญา บ้านและทรัพย์สินทั้งหมดของพวกมันถูกเจ้าหนี้ฟ้องยึดขายทอดตลาดจนสิ้นเนื้อประดาตัว

ส่วนลลิล หลังจากได้รับการรักษาดูแลอย่างใกล้ชิดทั้งร่างกายและจิตใจ เธอและลูกน้อยในครรภ์ก็ปลอดภัยและแข็งแรงดี เธอขายที่ดินบางส่วนเพื่อย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านหลังอบอุ่นใกล้กับครอบครัวของพี่ชาย ปิดฉากฝันร้ายจากหลุมดินแห่งความทรมาน และก้าวเดินต่อไปในฐานะคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เข้มแข็งและมีความสุขอย่างแท้จริง.

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!