News

คฤหาสน์คนบาปและคราบน้ำตาข้างถนน: 14

 ปีที่ก้มหน้าหาเงินส่งกลับบ้าน หวังให้แม่สุขสบาย—แต่ลูกชายแทบขาดใจ ทรุดเข่ากอดแม่บังเกิดเกล้าที่กลายเป็นขอทานข้างถนน หลังรู้ความจริงว่าสายเลือดเดียวกันฮุบเงินสิบล้านไปเสวยสุข!

เกลียวคลื่นที่บ้าคลั่งและพายุหิมะอันเหน็บหนาวกลางมหาสมุทรแอตแลนติก ไม่เคยทำให้ “นที” ชายหนุ่มวัย 35 ปี ย่อท้อต่อการทำงานหนักในฐานะหัวหน้าแท่นขุดเจาะน้ำมัน ตลอด 14 ปีเต็มที่เขาจากบ้านเกิดเมืองนอนมา ตกระกำลำบากทำงานหามรุ่งหามค่ำ ยอมกินเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและขนมปังแข็งๆ ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่ ไม่เคยไปเที่ยวสังสรรค์ เพียงเพื่อเก็บหอมรอมริบเงินทุกบาททุกสตางค์ ส่งกลับมายังประเทศไทยเดือนละหกหมื่นบาท

ความหวังเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจอันแห้งแล้งของนที คือภาพถ่ายเก่าๆ ของ “แม่จันทร์” หญิงชราผู้เป็นที่รักยิ่ง และคำสัญญาจาก “นิตา” พี่สาวแท้ๆ สายเลือดเดียวกัน ที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะนำเงินของนทีไปซื้อที่ดิน สร้างบ้านหลังใหญ่ และดูแลแม่จันทร์ให้สุขสบายที่สุดในบั้นปลายชีวิต นิตามักจะส่งรูปบ้านหลังงามและข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงมาให้เขาดูเสมอ พร้อมกับข้อความว่า “แม่สบายดี กินอิ่มนอนหลับ นทีไม่ต้องห่วงนะ” นทีจึงยอมสละความสุขทั้งชีวิตของตัวเอง เพื่อให้แม่และพี่สาวได้อยู่อย่างสุขสบาย

และแล้ว วันที่นทีรอคอยก็มาถึง สัญญาจ้าง 14 ปีสิ้นสุดลง พร้อมกับเงินก้อนสุดท้ายในบัญชีที่เขากะจะนำกลับมาทำธุรกิจที่บ้านเกิด นทีหอบกระเป๋าเดินทางใบเก่าๆ เหยียบแผ่นดินไทยด้วยหัวใจที่พองโต เขากะจะทำเซอร์ไพรส์แม่จันทร์โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ภาพที่เขาจินตนาการคือแม่จันทร์กำลังนั่งรดน้ำต้นไม้อยู่ในคฤหาสน์หลังงาม สวมเสื้อผ้าไหมเนื้อดี และมีรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขเมื่อเห็นหน้าเขา

นทีจ้างรถแท็กซี่จากสนามบิน ตรงไปยังหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ตามที่อยู่จัดส่งที่นิตาเคยให้ไว้ เมื่อรถจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร นทีถึงกับตะลึงในความโอ่อ่า นี่คือวิมานที่สร้างจากหยาดเหงื่อและแรงกายของเขาตลอด 14 ปี เขากดกริ่งหน้าบ้านด้วยรอยยิ้มกว้าง ทว่า… ผู้ที่เดินออกมาเปิดประตูไม่ใช่พี่สาวหรือแม่ของเขา แต่เป็นสาวใช้หน้าตาแปลกหน้า

“มาหาใครคะ? ที่นี่บ้านของคุณนิตากับคุณคามินค่ะ” สาวใช้ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “ผมมาหาแม่จันทร์ครับ ผมเป็นน้องชายของคุณนิตา” นทีตอบอย่างตื่นเต้น สาวใช้ขมวดคิ้วเข้าหากัน “แม่จันทร์ไหนคะ? ตั้งแต่หนูมาทำงานที่นี่เกือบเจ็ดปี ไม่เคยมีคนแก่ชื่อจันทร์อยู่ในบ้านเลยนะคะ คุณนิตาบอกว่าพ่อแม่ท่านเสียไปหมดแล้ว ส่วนน้องชายก็ประสบอุบัติเหตุตกทะเลตายไปตั้งแต่หลายปีก่อนแล้วนี่คะ!“

คำพูดของสาวใช้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลนที! โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน ร่างกายชาหนึบไปทุกสัดส่วน “ตายแล้ว? แม่ไม่อยู่ที่นี่? หมายความว่ายังไง!” เขาตะคอกถามด้วยความตกใจ สาวใช้ตกใจกลัวก่อนจะหลุดปากพูดออกมา “หนูไม่รู้จริงๆ ค่ะ แต่หนูเคยได้ยินป้าแม่บ้านคนเก่าเล่าว่า เมื่อก่อนเคยมีหญิงชราสติไม่ค่อยดีคนหนึ่ง ถูกคุณนิตากับคุณคามินไล่ออกจากบ้านไปตั้งแต่สร้างบ้านเสร็จใหม่ๆ เห็นว่าไปเดินเก็บขยะกินเป็นขอทานอยู่แถวเพิงสังกะสีหลังตลาดสดท้ายหมู่บ้านนู่นแหละค่ะ…“

สองขาที่เคยแข็งแกร่งจากการทำงานกลางพายุ บัดนี้สั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก นทีทิ้งกระเป๋าเดินทาง วิ่งกระหืดกระหอบฝ่าเปลวแดดที่ร้อนระอุไปยังตลาดสดที่อยู่ห่างออกไปเกือบสามกิโลเมตร หัวใจของเขาเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นขยะและน้ำคลำโชยมาเตะจมูกเมื่อเขาไปถึงท้ายตลาด ที่มุมมืดข้างถังขยะใบใหญ่ ท่ามกลางแมลงวันและเศษอาหารเน่าเหม็น… เขาเห็นร่างของหญิงชราคนหนึ่ง ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและดำเมี่ยมด้วยคราบสกปรก เธอกำลังใช้มือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยแผลพุพอง คุ้ยหาเศษข้าวบูดๆ ในถังขยะมาประทังชีวิต

ในจังหวะที่หญิงชราหันหน้ามา… นทีแทบหยุดหายใจ! แม้ใบหน้าจะมอมแมมและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความทุกข์ทรมาน ดวงตาข้างหนึ่งฝ้าฟางจนมองไม่เห็น แต่แผลเป็นเล็กๆ ที่หางตา และสร้อยพระเก่าๆ ที่ห้อยคออยู่… มันคือแม่จันทร์! แม่บังเกิดเกล้าของเขา!

“แม่…” เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นสะท้านหลุดออกจากลำคอ หญิงชราหูตึง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า เธอหดตัวด้วยความหวาดกลัว ยกมือที่สั่นเทาขึ้นบังศีรษะ “อย่าตีฉันเลยจ้ะ… ฉันแค่หิว ฉันขอเศษข้าวนี่กินเถอะนะจ๊ะ… อย่าไล่ฉันเลย…”

ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสกรีดลึกลงไปถึงขั้วกระดูกของนที ชายอกสามศอกที่อดทนต่อความยากลำบากมา 14 ปี ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เขาพุ่งตัวเข้าไปทรุดคุกเข่าลงกับพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเน่า สวมกอดร่างที่เหม็นสาบและสั่นเทาของแม่บังเกิดเกล้าไว้แน่นที่สุดในชีวิต!

“แม่จ๋า! นี่นทีไงแม่! นทีลูกของแม่ไง! นทียังไม่ตาย! นทีกลับมาหาแม่แล้ว!” เขาตะโกนร้องไห้โฮ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน น้ำตาของลูกชายอาบแก้ม ซบหน้าลงกับไหล่ที่ผอมบางของแม่

แม่จันทร์ชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้าง มือที่เหี่ยวย่นและสั่นเทาค่อยๆ ลูบใบหน้าของชายหนุ่ม สัมผัสถึงความร้อนจากหยาดน้ำตา “น…นที… ลูกนทีของแม่…” หญิงชราร้องไห้โฮสุดเสียง กอดตอบลูกชายแน่นราวกับกลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน “นิตาบอกแม่ว่าลูกจมน้ำตายที่เมืองนอกตั้งแต่สิบปีก่อน… แม่นึกว่าแม่จะไม่เหลือใครแล้ว… แม่คิดถึงลูก… แม่ทรมานเหลือเกินลูกเอ๊ย…”

ความจริงที่ออกจากปากแม่ เปรียบเสมือนมีดปลายแหลมนับพันเล่มที่แทงทะลุหัวใจนที… สิบปีที่แล้ว นิตาหลอกแม่ว่าเขาตาย เพื่อไม่ให้แม่ถามถึงเงินที่เขาส่งมา! พวกมันเอาหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของเขาไปเสวยสุข ซื้อบ้านหรู ซื้อรถยุโรป ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม ในขณะที่แม่ผู้ให้กำเนิดต้องมาคุ้ยขยะกินข้างถนน! ความเศร้าโศกเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ร้อนระอุยิ่งกว่าไฟบรรลัยกัลป์ นทีอุ้มร่างที่เบาหวิวของแม่ขึ้นแนบอก “แม่ไม่ต้องกลัวนะ… ต่อไปนี้จะไม่มีใครรังแกแม่ได้อีก นทีจะทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของแม่คืนมา… ด้วยชีวิตของนทีเอง!”

ค่ำวันนั้น ณ คฤหาสน์หรูของนิตาและคามิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริง ทั้งสองจัดงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันแต่งงานและฉลองรถสปอร์ตคันใหม่ แขกเหรื่อไฮโซมาร่วมงานกันคับคั่ง โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารราคาแพง ไวน์ชั้นดี และเสียงหัวเราะแห่งความจอมปลอม

“แหม คุณนิตานี่เก่งจริงๆ นะคะ ธุรกิจส่งออกรุ่งเรืองจนมีคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ วาสนาดีจริงๆ ค่ะ” แขกไฮโซคนหนึ่งเอ่ยชม นิตายิ้มรับหน้าบาน “แน่นอนสิคะ เราสองคนผัวเมียทำงานหนักมาก กว่าจะมีวันนี้ได้ เหงื่อแทบกระเด็นเป็นสายเลือดเลยล่ะค่ะ”

ปังงงง!!! เสียงประตูรั้วอัลลอยด์ถูกรถตู้สีดำคันใหญ่พุ่งชนจนพังครืน! เสียงหัวเราะในงานเลี้ยงเงียบสนิท แขกเหรื่อกรีดร้องด้วยความตกใจ นิตาและคามินหน้าซีดเผือด รีบวิ่งออกมาดู ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ ผิวสีทองแดง ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูทสี่คน และทนายความอีกสองคน

“น…นที!” นิตาตาเหลือกค้าง ขาทั้งสองข้างสั่นระริกราวกับเห็นผี “พี่นิตา… คามิน… งานเลี้ยงฉลองเงินเลือดของพวกมึง สนุกดีไหม!” เสียงของนทีเหี้ยมเกรียมและก้องกังวานไปทั่วบริเวณ

นิตาพยายามตั้งสติ ตะโกนสั่งยาม “ยาม! ไอ้นี่มันเป็นใคร ไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้!” “ไล่เจ้าของบ้านตัวจริงออกไปงั้นเหรอ?!” นทีคำรามลั่น เขาเดินพุ่งตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อคามินจนตัวลอยเหนือพื้น แล้วเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นอย่างแรง “พวกมึงเบิกตาดูให้เต็มตา! ผู้หญิงที่พวกมึงด่าว่าสกปรก และถีบส่งไปกินขยะข้างถนน คือแม่ที่เบ่งมึงออกมา! คือคนที่มึงหลอกว่ากูตายไปแล้ว เพื่อที่มึงจะได้ฮุบเงินสิบล้านที่กูส่งมาให้แม่ไปเสวยสุขคนเดียว!”

นทีล้วงกระเป๋า หยิบปึกสลิปโอนเงินข้ามประเทศและเอกสารทางการเงิน (Statement) ที่เขารวบรวมเก็บไว้ทุกแผ่นตลอด 14 ปี ปาใส่หน้านิตาและคามินจนกระดาษปลิวว่อนไปทั่วงานเลี้ยง แขกในงานต่างฮือฮา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปและซุบซิบนินทาด้วยความขยะแขยง

“ทุกเดือน กูส่งเงินหกหมื่นกลับมาให้แม่ แต่มึงโอนเข้าบัญชีตัวเอง! กูส่งเงินสิบล้านมาสร้างบ้านให้แม่ แต่มึงเอามาสร้างวิมานให้ตัวเอง แล้วไล่แม่กูไปเป็นขอทาน! มึงมันไม่ใช่คน มึงมันเป็นเดรัจฉาน!” นทีตวาดลั่นจนนิตาทรุดลงไปกองกับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายพยายามคลานเข้ามากอดขาน้องชาย

“นที… พี่ขอโทษ… พี่ผิดไปแล้ว ให้โอกาสพี่เถอะนะ เราเป็นสายเลือดเดียวกันนะ!” นิตาคุกเข่าอ้อนวอน “สายเลือดเดียวกันเหรอ? ตอนที่มึงปล่อยให้แม่คุ้ยขยะกิน มึงเคยคิดถึงคำนี้ไหม!” นทีสะบัดขาออกอย่างรังเกียจ

ในจังหวะนั้น รถตำรวจสามคันขับเปิดไซเรนเข้ามาจอดเทียบ นทีไม่ได้มาแค่มือเปล่า เขาไปแจ้งความข้อหาฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์ และปลอมแปลงเอกสารมาหมดแล้ว ทนายความของนทีได้นำคำสั่งศาลมาอายัดบัญชีของพวกเขาทุกใบ ทรัพย์สินทุกอย่าง บ้าน รถ ที่ซื้อด้วยเงินของนที ถูกยึดทั้งหมด

ตำรวจเดินเข้ามาสวมกุญแจมือนิตาและคามิน ท่ามกลางเสียงร้องไห้คร่ำครวญและขอความเมตตาอย่างน่าสมเพช ทั้งคู่ถูกลากตัวขึ้นรถตำรวจไปเผชิญชะตากรรมในคุกอย่างโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งเงินทองและเกียรติยศที่เคยจอมปลอม ส่วนคฤหาสน์หลังงาม นทีสั่งให้ลูกน้องประกาศขายทอดตลาดทันที เพราะเขาไม่ต้องการให้แม่ต้องมาอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความคาวและรอยน้ำตาแห่งการทรยศ

หนึ่งเดือนต่อมา ณ บ้านไม้ทรงไทยหลังใหม่ที่สร้างขึ้นท่ามกลางธรรมชาติอันเงียบสงบในต่างจังหวัด นทีนั่งอยู่บนระเบียง ค่อยๆ บรรจงป้อนข้าวต้มร้อนๆ ให้กับแม่จันทร์ หญิงชรามีเนื้อมีหนังขึ้น ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อผ้าไหมสีอ่อนที่นุ่มสบาย และมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง นทีสวมกอดแม่บังเกิดเกล้าจากด้านหลัง ซบหน้าลงบนไหล่ที่อบอุ่นที่สุดในโลก ต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ยอมห่างจากแม่ไปไหนอีกแล้ว เขาจะใช้ทั้งชีวิต ทุกลมหายใจ และเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เขามี เพื่อปกป้องและชดเชยเวลา 14 ปีที่สูญเสียไป ให้แม่จันทร์ได้เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกตราบลมหายใจสุดท้าย.

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!