มหากาพย์นิยายดราม่าสะเทือนอารมณ์:

รอยน้ำตาในแอ่งโคลนและคำขอโทษจากซาตาน (Epic Drama: Tears in the Mud Pit)
ชื่อเรื่อง: รอยน้ำตาในแอ่งโคลน: มหาเศรษฐีหวนคืนหลังหย่า 5 ปี—แทบสิ้นก้าวเมื่อเห็นอดีตภรรยางมหอยหาเลี้ยงลูก… แต่เมื่อรู้ “ความจริงที่ถูกซ่อนไว้” เขาทรุดเข่าร่ำไห้กอดเธอกลางบ่อโคลน!
รายชื่อตัวละครหลัก (Characters):
-
อคิราห์ (Akira): มหาเศรษฐีหนุ่มวัย 32 ปี ผู้เย็นชาและไร้หัวใจ ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ขับเคลื่อนชีวิตด้วยความแค้น
-
ชญานิศ (Chayanis): อดีตภรรยาผู้อ่อนโยนและเสียสละ ยอมรับตราบาปทั้งหมดเพื่อให้คนที่รักได้มีอนาคตที่สดใส
-
เด็กชายต้นกล้า (Nong Tonkla): ลูกชายวัย 5 ขวบ ป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด (พยานรักที่อคิราห์ไม่เคยรับรู้)
-
คุณหญิงวิมาดา (Khun Ying Wimada): แม่ของอคิราห์ ผู้ดีจอมปลอมที่ทำทุกอย่างเพื่อเงินและหน้าตาทางสังคม
-
รสริน (Rosarin): คู่หมั้นคนปัจจุบันของอคิราห์ หญิงสาวไฮโซที่ร่วมมือกับคุณหญิงวิมาดาทำลายชีวิตชญานิศ
ปฐมบท: รอยร้าวและการเสียสละที่ไม่มีใครเห็น
เมื่อ 5 ปีก่อน อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลอคิราห์ต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ หุ้นตกลงดิ่งเหวจากการถูกแฉเรื่องการฟอกเงินและฉ้อโกงระดับชาติ ซึ่งความจริงแล้ว ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทุจริตทั้งหมดคือ “คุณหญิงวิมาดา” แม่แท้ๆ ของเขาที่แอบนำเงินบริษัทไปลงทุนในธุรกิจมืดจนขาดทุนย่อยยับ แต่หลักฐานทุกอย่างกลับถูกโยนความผิดมาที่อคิราห์ ในฐานะประธานกรรมการบริหาร เขากำลังจะถูกตำรวจจับกุมและต้องโทษจำคุกไม่ต่ำกว่า 20 ปี
ในคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำ “ชญานิศ” ภรรยาผู้มีพื้นเพเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่อคิราห์รักสุดหัวใจ ถูกคุณหญิงวิมาดาและรสรินเรียกตัวไปพบที่ห้องใต้ดินของคฤหาสน์
“เซ็นเอกสารรับสารภาพซะ! แกต้องรับรอยด่างพร้อยนี้แทนลูกชายฉัน!” คุณหญิงวิมาดาตวาดพร้อมโยนแฟ้มเอกสารใส่หน้าชญานิศ “คุณแม่คะ… ทำไมถึงทำแบบนี้ อคิราห์ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะคะ” ชญานิศร้องไห้สะอื้น “ก็เพราะมันไม่รู้เรื่องไง ฉันถึงต้องให้แกเป็นแพะรับบาป! ถ้าแกไม่รับคดีนี้ ลูกชายฉันต้องติดคุก อนาคตมันต้องพังพินาศ! และที่สำคัญ… ถ้าแกไม่ยอมเซ็นใบหย่าและรับสารภาพ ฉันจะให้คนของฉันจัดการ ‘เก็บ’ แกและลูกในท้องของแกซะ!”
ชญานิศเบิกตากว้าง มือสั่นเทากุมหน้าท้องที่เพิ่งตั้งครรภ์ได้เพียงสองเดือน เธอรักอคิราห์ยิ่งกว่าชีวิต และเธอรู้ดีว่าคนอย่างคุณหญิงวิมาดาทำได้ทุกอย่างตามที่ขู่ เพื่อปกป้องชีวิตของสามีและลูกน้อยในครรภ์ ชญานิศกล้ำกลืนน้ำตา หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นเอกสารรับสารภาพว่าเธอเป็นคนยักยอกเงิน 100 ล้านบาท และเซ็นใบหย่าทิ้งไว้
เช้าวันรุ่งขึ้น อคิราห์ตื่นขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่า พร้อมกับข่าวหน้าหนึ่งที่ประกาศว่า ภรรยาของเขาคืออาชญากรที่หอบเงิน 100 ล้านหนีไปกับชู้รัก ทิ้งให้เขาต้องเผชิญกับความอัปยศ หัวใจของอคิราห์แตกสลายจนไม่มีชิ้นดี ความรักที่ลึกซึ้งแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ฝังรากลึก เขาฝ่าฟันวิกฤตจนบริษัทกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง พร้อมกับสาบานว่า หากเขาเจอผู้หญิงแพศยาคนนั้นเมื่อไหร่ เขาจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือ!
บทที่ 1: ชีวิตที่ถูกสาปในบ่อโคลน
5 ปีผ่านไป… ณ หมู่บ้านเล็กๆ อันห่างไกลในจังหวัดทางภาคอีสาน แสงแดดจัดจ้าแผดเผาแผ่นดินจนแตกระแหง
สภาพของ ชญานิศ ในวันนี้ ไม่เหลือเค้าโครงของคุณนายมหาเศรษฐีผู้เลอโฉมอีกต่อไป ผิวที่เคยขาวเนียน บัดนี้ไหม้เกรียมและหยาบกร้านจากการกรำแดด ใบหน้าที่เคยสดใสซูบผอมจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวขาดๆ กางเกงขาสั้นสีซีด และหมวกงอบใบเก่า
ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ประวัติอาชญากรที่ติดตัว ทำให้เธอไม่สามารถสมัครงานที่ไหนได้เลย ไม่มีใครรับ “คนขี้โกง” เข้าทำงาน เธอจึงต้องพา “เด็กชายต้นกล้า” ลูกชายวัย 5 ขวบ มาอาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีผุพังริมบึงน้ำเน่า
“ค่อก… แค่ก…” เสียงไอดังมาจากเพิงพัก ต้นกล้านอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนเสื่อกกเก่าๆ ริมฝีปากของเด็กน้อยซีดเผือด เล็บมือและเล็บเท้าเป็นสีม่วงคล้ำ ต้นกล้าป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดขั้นรุนแรง ต้องการการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจอย่างเร่งด่วน แต่ชญานิศไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อนมให้ลูกกิน
“แม่จ๋า… ต้นกล้าเจ็บหน้าอกจังเลย หายใจไม่ออก…” เด็กน้อยสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้มตอบ ชญานิศรีบวิ่งหน้าตั้งมากล่อมลูก กอดร่างที่เย็นเฉียบไว้แนบอก “ทนหน่อยนะลูกคนเก่งของแม่ เดี๋ยวแม่ลงไปงมหอยเชอรี่ในบึงไปขายที่ตลาด ได้เงินแล้วแม่จะรีบไปซื้อยามาให้นะลูกนะ ทนอีกนิดนะคนเก่ง” เธอจูบซับน้ำตาให้ลูก ทั้งที่น้ำตาของตัวเองก็ไหลพรากไม่ต่างกัน
ชญานิศเดินกระเผลกจากเพิงพักลงไปยังบึงน้ำที่แห้งขอดจนกลายเป็นแอ่งโคลนลึก เธอใช้เท้าเปล่าเหยียบลงไปในโคลนที่ส่งกลิ่นเหม็นคาว ใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยบาดจากเศษแก้วและเปลือกหอย สอดลึกลงไปในเลนเพื่อควานหาหอยขมและหอยเชอรี่
อึก… เศษแก้วที่จมอยู่ในโคลนบาดเข้าที่ฝ่าเท้าของเธอจนเลือดสีสดไหลซึม แต่เธอร้องไม่ออก เธอเพียงแค่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ฉีกชายเสื้อมาพันแผลลวกๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อไป เพราะถ้าเธอหยุด นั่นหมายถึงลูกของเธอจะไม่มีชีวิตรอดผ่านคืนนี้
บทที่ 2: การเผชิญหน้าของซาตาน
ในขณะเดียวกัน ขบวนรถตู้หรูเมอร์เซเดส-เบนซ์สีดำสามคัน แล่นฝุ่นตลบเข้ามาจอดที่ริมถนนลูกรัง อคิราห์ ก้าวลงจากรถด้วยมาดของนักธุรกิจหมื่นล้าน เขาสวมสูทแบรนด์เนมนำเข้าจากอิตาลีราคาเหยียบแสน สวมแว่นกันแดดสีดำสนิท เขาเดินทางมาที่นี่เพื่อสำรวจที่ดินหลายพันไร่ที่เพิ่งประมูลมาได้ เพื่อเตรียมสร้างเมกะโปรเจกต์คาสิโนและรีสอร์ตระดับโลก โดยมี รสริน คู่หมั้นสาวไฮโซเดินควงแขนมาด้วย
“ที่ดินกันดารแบบนี้ เราน่าจะไถพวกเพิงสังกะสีโสโครกนี่ทิ้งให้หมดเลยนะคะอคิราห์ รสเหม็นกลิ่นโคลนจะแย่แล้ว” รสรินบ่นกระปอดกระแปด หยิบผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ขึ้นมาปิดจมูก
อคิราห์กวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ในแอ่งโคลนห่างออกไปไม่ไกลนัก
แม้สภาพของเธอจะสกปรกมอมแมมตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่อคิราห์จดจำแผ่นหลังบอบบางนั้นได้ทันที! ท่าทางการขยับตัว รูปทรงของศีรษะ… ต่อให้เวลาผ่านไปร้อยปี เขาก็ไม่มีวันลืมผู้หญิงที่ทรยศเขา!
“ชญานิศ…” เสียงทุ้มต่ำหลุดรอดไรฟัน หัวใจของอคิราห์เต้นระทึก เลือดในกายเดือดพล่านด้วยไฟแค้น เขาผลักรสรินออกเบาๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ลงไปตามคันนาดิน โดยไม่สนใจว่ารองเท้าหนังราคาแพงจะเปื้อนโคลน
เขายืนตระหง่านอยู่ริมแอ่งโคลน ทอดเงาทาบทับร่างของชญานิศที่กำลังก้มหน้างมหอยอยู่ “หึ… นึกว่าหอบเงินร้อยล้านไปเสวยสุขกับไอ้ชู้รักที่เมืองนอกเสียอีก ที่แท้ก็ถูกมันปอกลอกจนหมดตัว ถึงขั้นต้องมาคลุกโคลนเป็นขอทานงมหอยกินประทังชีวิตแบบนี้เลยเหรอ? สมเพชจริงๆ!”
น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับคมมีด ทำให้ชญานิศสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คุถังในมือร่วงหล่น หอยที่หามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายหกกระจายลงโคลน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง
เมื่อนัยน์ตาคู่โศกสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่คุ้นเคย โลกทั้งใบของชญานิศก็หยุดหมุน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความหวาดกลัววิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน เธอถอยหลังกรูดจนล้มลุกคลุกคลานอยู่ในน้ำโคลน
“อ…อคิราห์…” รินฝีปากที่แห้งผากครางชื่อเขาออกมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลัก
“ใช่! ฉันเอง! ผัวคนที่เธอทิ้งไว้ให้ตายเพื่อหอบเงินร้อยล้านหนีไปไงล่ะ!” อคิราห์คำรามลั่น ก้าวลงไปในแอ่งโคลน เอื้อมมือหนากระชากคอเสื้อที่ขาดวิ่นของเธอขึ้นมาจนร่างบอบบางลอยหวือ “ดูสภาพเธอตอนนี้สิ สกปรก ต่ำต้อย น่าขยะแขยง! นี่ใช่ไหมคือผลกรรมของหญิงแพศยาอย่างเธอ!”
“ปล่อยฉันเถอะอคิราห์…” ชญานิศสะอื้น ยกมือที่เปื้อนโคลนและเลือดขึ้นประนมไหว้อย่างน่าเวทนา “ฉันชดใช้กรรมให้คุณหมดแล้ว… ฉันไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ ขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย”
“ชดใช้เหรอ?! ความฉิบหายที่เธอทิ้งไว้ให้ฉัน มันลบล้างไม่ได้ด้วยสภาพทุเรศๆ แบบนี้หรอกนะ! ฉันจะบดขยี้เธอให้จมลงไปในโคลนนี้จนกว่าเธอจะขาดใจตาย!” อคิราห์ตะคอกด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาผลักร่างของเธออย่างแรงจนชญานิศล้มหงายหลังจมลงไปในน้ำโคลนที่เหม็นคาว เธอสำลักน้ำ ไอค่อกแค่กอย่างน่าสงสาร
รสรินที่ยืนมองอยู่บนคันนา แสยะยิ้มด้วยความสะใจ “สมควรแล้วล่ะค่ะอคิราห์ ผู้หญิงสกปรกแบบนี้ ปล่อยให้ตายในโคลนยังน้อยไปเลย!”
บทที่ 3: โล่กำบังตัวน้อยที่แตกร้าว
“อย่ารังแกแม่นะ! ไอ้ปีศาจใจร้าย! ออกไปให้พ้น!”
เสียงตะโกนแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ดังก้องมาจากเพิงสังกะสี ร่างของเด็กชายวัย 5 ขวบที่ผอมโซจนเห็นซี่โครง วิ่งเท้าเปล่าสะดุดก้อนหินและรากไม้ พุ่งตรงเข้ามาหาอคิราห์ เด็กชายต้นกล้าใช้กำปั้นเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีแรง ทุบตีเข้าที่ขาของมหาเศรษฐีหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง
“ออกไป! ห้ามตีแม่ของต้นกล้านะ! ออกไป!” เด็กน้อยร้องไห้โฮ ทั้งทุบทั้งเตะเพื่อปกป้องมารดา
อคิราห์ชะงักกึก เขาเตรียมจะปัดร่างเด็กน้อยทิ้ง แต่เมื่อเขาก้มลงมองใบหน้าของเด็กชาย… ทันใดนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดห้วงราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง!
ดวงตากลมโตที่ดุดัน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบางเฉียบ และโครงหน้า… แม้เด็กคนนี้จะผอมซีดและสกปรก แต่ทุกอณูบนใบหน้าของเขา คือภาพสะท้อนของ “อคิราห์ในวัยเด็ก” ราวกับฝาแฝดที่ถูกย่อส่วน!
หัวใจของอคิราห์เต้นระทึก มือที่เคยแข็งแกร่งสั่นสะท้าน เขาชี้ไปที่เด็กน้อย “ช…ชญานิศ… ด…เด็กคนนี้ ลูกใคร? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าเขาคือลูกของใคร!”
ชญานิศรีบตะเกียกตะกายขึ้นจากโคลน พุ่งตัวเข้าไปคว้าร่างของต้นกล้ามากอดไว้แนบอก เอาตัวบังลูกชายไว้มิดชิด “ไม่ใช่ลูกคุณ! ได้ยินไหมว่าเขาไม่ใช่ลูกคุณ! ต้นกล้าเป็นลูกของฉันคนเดียว!”
“อย่ามาตอแหล! หน้าตามันถอดแบบฉันมาขนาดนี้ เธอคิดว่าฉันโง่นักหรือไง!” อคิราห์ตะเบ็งเสียง ก้าวเข้าไปใกล้หมายจะกระชากตัวเด็กน้อยมาดูให้ชัด
แต่แล้ว… สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็เกิดขึ้น ความเครียดและความตกใจ ทำให้หัวใจที่พิการของต้นกล้าทำงานหนักเกินขีดจำกัด เด็กน้อยเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเพื่อสูดอากาศ มือเล็กๆ กำเสื้อของแม่แน่น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง
“อ่อก… พรวด!” เลือดสีแดงสดทะลักออกจากปากและจมูกของต้นกล้า สาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าของชญานิศ ร่างเล็กๆ คอพับและหมดสติไปในอ้อมกอดของมารดาทันที!
“ต้นกล้า!!! ลูกแม่! ไม่นะลูก! กรี๊ดดดด! ใครก็ได้ช่วยลูกฉันด้วย!” ชญานิศกรีดร้องเสียงหลง โหยหวนราวกับใจจะขาดดิ้น ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของผู้เป็นแม่
เลือดของเด็กน้อยที่หยดลงบนโคลน ทำลายกำแพงความแค้นและความเย่อหยิ่งของอคิราห์จนป่นปี้ สัญชาตญาณความเป็นพ่อที่ซ่อนเร้นอยู่ในสัญชาตญาณดิบระเบิดออก เขาไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปช้อนร่างที่เย็นเฉียบและเบาหวิวของต้นกล้าขึ้นมาแนบอก เลือดของลูกเปื้อนสูทอิตาลีราคาแสนแพงของเขา แต่เขาไม่สนใจแม้แต่วินาทีเดียว!
“เอารถออก! ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเดี๋ยวนี้! ถ้าเด็กคนนี้เป็นอะไรไป ฉันจะฆ่าพวกมึงทุกคน!” อคิราห์ตะโกนสั่งลูกน้องอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาของลูกผู้ชายคลอเบ้า เขาอุ้มเด็กน้อยวิ่งขึ้นรถตู้หรู ชญานิศวิ่งร้องไห้ตามขึ้นมา รถตู้กันกระสุนเหยียบคันเร่งมิดไมล์พุ่งทะยานสู่โรงพยาบาล ทิ้งรสรินให้ยืนกรี๊ดเต้นเร่าๆ อยู่ริมคันนา
บทที่ 4: ความลับใต้บาดแผล
ณ หน้าห้องฉุกเฉิน (ICU) ของโรงพยาบาลเอกชนระดับพรีเมียม เวลาผ่านไปกว่า 4 ชั่วโมง เตชินท์เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและรอยเลือด ชญานิศนั่งทรุดอยู่กับพื้นทางเดิน ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล
ในที่สุด ประตูห้อง ICU ก็เปิดออก ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อคิราห์พุ่งเข้าไปบีบไหล่หมอทันที “ลูกผมเป็นยังไงบ้าง! ผมมีเงินจ่ายไม่อั้น เอาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาเขาสิ!“
หมอถอนหายใจ “เด็กพ้นขีดอันตรายชั่วคราวครับ แต่อาการน่าเป็นห่วงมาก น้องเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดขั้นวิกฤต ต้องการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจด่วนที่สุด แต่ที่แย่กว่านั้นคือ… ร่างกายเด็กขาดสารอาหารอย่างหนัก สภาพแวดล้อมที่อยู่ก็เต็มไปด้วยเชื้อโรค ที่น้องรอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ถือเป็นปาฏิหาริย์มากครับ”
คำพูดของหมอเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวอคิราห์ หัวใจพิการ… ขาดสารอาหาร…
เมื่อหมอเดินจากไป อคิราห์เดินด้วยฝีเท้าหนักอึ้งเข้าไปหาชญานิศ เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ นัยน์ตาแดงก่ำ “ทำไม… เธอขโมยเงินบริษัทไปตั้ง 100 ล้าน ทำไมถึงปล่อยให้ลูกมีสภาพแบบนี้! ทำไมไม่พาลูกไปอยู่โรงพยาบาลดีๆ ทำไมต้องยอมทนอยู่ในสลัมเน่าๆ นั่น!” เขาตวาดถามด้วยความปวดร้าว
ชญานิศเงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตาที่เคยหวาดกลัว บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความตัดพ้อ และความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมาตลอด 5 ปี ถึงเวลาแล้วที่เธอจะระเบิดมันออกมา!
“เงิน 100 ล้านบ้าบออะไรอคิราห์!!!” ชญานิศตะโกนใส่หน้าเขาเสียงแหบพร่า “ฉันไม่เคยเห็นเงินสกปรกนั่นแม้แต่สตางค์เดียว! ฉันไม่เคยขโมยของๆ คุณ!”
“อย่ามาโกหก! ตำรวจเจอหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีเธอ แถมเธอยังเซ็นรับสารภาพและทิ้งใบหย่าไว้ให้ฉัน!” อคิราห์เถียงเสียงสั่น
“คุณมันโง่! โง่บัดซบอคิราห์! โง่ที่เชื่อทุกการจัดฉากของแม่คุณกับนังรสริน!” ชญานิศร้องไห้โฮ ลุกขึ้นยืนชี้หน้ามหาเศรษฐีหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “เมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่คุณถูกตำรวจสอบสวนเรื่องฟอกเงิน คุณกำลังจะถูกจับติดคุก 20 ปี! คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนยักยอกเงินทั้งหมดไปลงทุนในตลาดมืดจนเจ๊ง?!”
อคิราห์เบิกตากว้าง ลมหายใจเริ่มติดขัด
“แม่ของคุณไงล่ะ! คุณหญิงวิมาดาเป็นคนทำทั้งหมด! และเพื่อให้คุณรอดคุก แม่ของคุณร่วมมือกับรสริน ขู่บังคับให้ฉันเซ็นเอกสารรับสารภาพบาปทั้งหมดแทนคุณ! ท่านขู่ว่าถ้าฉันไม่ยอมเซ็นรับคดี และไม่ยอมหย่า ท่านจะส่งมือปืนมาฆ่าฉันและลูกในท้อง!”
“ม…ไม่จริง… แม่ฉันไม่มีทาง…” อคิราห์หน้าซีดเผือด ร่างกายสูงใหญ่เซถอยหลังไปพิงกำแพง
“เพราะคดีบ้าๆ นััน ฉันต้องติดคุกรอลงอาญา กลายเป็นคนมีประวัติอาชญากรรม! ฉันไปสมัครงานล้างจาน กวาดถนน ก็ไม่มีใครรับ! ฉันต้องหนีซมซานมาอยู่ชนบทที่ไกลที่สุดเพื่อปกป้องลูกของคุณ! ฉันต้องลงไปแช่ในโคลน หาหอยเชอรี่ตัวละไม่กี่สตางค์เพื่อซื้อยาประทังชีวิตลูก! ฉันยอมอดข้าวเพื่อให้ลูกได้กิน! แล้วคุณล่ะอคิราห์… ตลอด 5 ปี คุณเคยพยายามตามหาความจริงบ้างไหม?! หรือเอาแต่นั่งอยู่บนกองเงินกองทองที่แลกมาด้วยชีวิตของฉัน แล้วหลอกตัวเองว่าฉันเป็นผู้หญิงแพศยา!”
บทที่ 5: น้ำตาของซาตานและการคุกเข่าในแอ่งโคลน
ทุกถ้อยคำของชญานิศเปรียบเสมือนหอกแหลมคมนับหมื่นเล่มที่พุ่งแทงทะลุหัวใจของอคิราห์ อัตตา ความหยิ่งยโส และความแค้นที่เขาสร้างมา 5 ปี พังทลายลงย่อยยับไม่มีชิ้นดี
ความทรงจำย้อนกลับมา… เอกสารการเงินที่มีพิรุธ ท่าทีรุกลี้รุกลนของแม่เขาในตอนนั้น และการปรากฏตัวของรสรินที่เข้ามาสวมรอยเสียบตำแหน่งคู่หมั้นทันทีที่ชญานิศหายไป… เขาเข้าใจแล้ว เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว!
เขาเกลียดชังผู้หญิงที่ยอมรับคดีอาญาและทิ้งอนาคตตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา… เขาปล่อยให้เมียและลูกต้องตกนรกทั้งเป็น ในขณะที่เขาเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองที่แลกมาด้วยอิสรภาพของเธอ!
ความรู้สึกผิด ถาโถมเข้าใส่จนอคิราห์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาไม่สามารถเอ่ยคำขอโทษในห้องแอร์เย็นๆ ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ได้ มันไม่สาสมกับความเจ็บปวด 5 ปีที่เธอได้รับ!
อคิราห์หันหลัง วิ่งพุ่งออกไปจากโรงพยาบาล เขาขับรถสปอร์ตของตัวเอง เหยียบคันเร่งมิดไมล์กลับไปที่หมู่บ้านชนบทแห่งนั้น ท่ามกลางแสงแดดอัสดง อคิราห์วิ่งลงไปในบึงน้ำที่แห้งขอด ตรงไปยัง “แอ่งโคลน” ที่เขาเพิ่งผลักชญานิศล้มลงไปเมื่อเช้า
ชญานิศที่นั่งรถแท็กซี่ตามมาด้วยความตกใจ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง…
ตุบ! อคิราห์ มหาเศรษฐีผู้เย่อหยิ่ง ทิ้งตัวคุกเข่าลงกลางแอ่งโคลนที่เหม็นคาวและเฉอะแฉะ! สูทราคาแพงเปรอะเปื้อนดินเลนจนหมดสภาพ เขาก้มหน้าร้องไห้โฮ ปล่อยโฮออกมาอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางดินโคลน สองมือของเขากอบกำโคลนตมขึ้นมาละเลงใส่ศีรษะและใบหน้าของตัวเอง เพื่อลงโทษความโง่เขลาและความเลวทรามของตนเอง!
“อคิราห์! คุณทำอะไร!” ชญานิศวิ่งลงไปในแอ่งโคลน พยายามดึงมือเขาไว้
อคิราห์คลานเข่าเข้าไปกอดขาทั้งสองข้างของชญานิศ ซบหน้าลงกับเท้าที่เปื้อนโคลนและมีบาดแผลของเธอ น้ำตาของซาตานร้ายไหลทะลักรดหลังเท้าของอดีตภรรยา
“ผมขอโทษชญา… ผมมันโง่! ผมมันเลวระยำ! ผมมันเป็นเดรัจฉาน!” เขาตะโกนร่ำไห้เสียงดังก้องทุ่งนา ทุบหน้าอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง “ผมปล่อยให้เมียที่ยอมรับคุกรับตะรางแทนผม และลูกสายเลือดของผม ต้องมาแช่อยู่ในโคลนแบบนี้ตั้ง 5 ปี! ตบผมสิชญา! เอามีดมาแทงผมให้ตายตรงนี้เลย! ผมไม่สมควรเกิดมาเป็นคน! อภัยให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ด้วย… กลับมาให้ผมชดใช้กรรมให้คุณนะชญา… ผมกราบล่ะ…”
ภาพของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ที่ยอมก้มกราบเท้าและคลุกโคลนตมเพื่อขอขมา ทำให้กำแพงความแค้นในใจของชญานิศทลายลง เธอเองก็รักเขามาตลอดไม่เคยเปลี่ยน เธอทรุดตัวลงนั่งในโคลน ทาบมือที่หยาบกร้านลงบนใบหน้าเปื้อนโคลนของเขา แล้วดึงร่างที่สั่นเทาของอคิราห์เข้ามากอดไว้แน่น… สองอดีตสามีภรรยากอดกันร่ำไห้กลางแอ่งโคลน ชะล้างบาดแผลตลอด 5 ปีให้หมดสิ้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งการให้อภัย
บทสรุป: การทวงคืนความยุติธรรมและครอบครัวที่สมบูรณ์
ทันทีที่กลับถึงกรุงเทพฯ อคิราห์สั่งระดมทีมแพทย์โรคหัวใจอันดับหนึ่งของโลก บินด่วนมารักษาต้นกล้า เขาบริจาคเงินมหาศาลเพื่อหาผู้บริจาคหัวใจจนสำเร็จ การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี ต้นกล้ากลับมาแข็งแรงและมีรอยยิ้มที่สดใส
แต่สำหรับ คุณหญิงวิมาดา และ รสริน… นรกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น! อคิราห์รวบรวมหลักฐานการฟอกเงินทั้งหมดของแม่ตัวเองและรสริน ส่งให้กองปราบปราม เขานำกำลังตำรวจบุกไปจับกุมทั้งคู่กลางงานเลี้ยงไฮโซ รสรินกรีดร้องโวยวายขณะถูกสวมกุญแจมือ ส่วนคุณหญิงวิมาดาช็อกจนเป็นลมล้มพับ อคิราห์ประกาศตัดขาดความเป็นแม่ลูก ริบทรัพย์สินทั้งหมด และปล่อยให้ทั้งคู่ต้องไปชดใช้กรรมในคุกตลอดชีวิต ลบล้างมลทินให้ชญานิศได้อย่างสมบูรณ์
ณ คฤหาสน์หลังใหม่ที่สร้างขึ้นริมทะเลอันเงียบสงบ อคิราห์สวมกอดชญานิศจากด้านหลัง มองดูต้นกล้าที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับปูเกาะทรายอย่างมีความสุข เขากดจูบลงบนขมับของภรรยาอย่างแสนรัก…
ต่อจากนี้ ทุกลมหายใจและทรัพย์สินหมื่นล้านที่เขามี เขาจะขอใช้มันเพื่อปกป้องและมอบความสุขให้กับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ดึงเขากลับมาจากขุมนรก และมอบครอบครัวที่อบอุ่นที่สุดให้เขาตลอดกาล.



