News

สามีใส่ร้ายว่าฉันเป็นบ้า ก่อนส่งฉันเข้าโรงพยาบาลจิตเวชเพื่อฮุบ

อาณาจักรธุรกิจพันล้าน แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าฉันแค่แกล้งเสียสติ เพื่อรอวันที่จะเปิดโปงความชั่วของเขาและชู้รักให้โลกเห็น!

ตอนที่ 1: หญิงบ้าที่แท้จริงคือใคร?

สามเดือนก่อน จู่ ๆ ฉันก็เริ่มเห็นเงาประหลาดปรากฏขึ้นตามมุมห้อง และได้ยินเสียงคนกระซิบเรียกชื่อฉันทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

เรื่องราวอาการผิดปกติของฉันกลายเป็นข่าวใหญ่ในสังคม เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป แต่เป็น พิมพ์ชนก วัฒนากุล ประธานเจ้าหน้าที่บริหารหญิงแห่งอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านบาท

การที่ผู้บริหารระดับสูงอย่างฉันเกิดมีอาการคล้ายคนเสียสติ จึงกลายเป็นประเด็นที่สื่อมวลชนให้ความสนใจอย่างมาก

ต่อหน้าสื่อมวลชน สามีของฉัน ธนกร แสดงสีหน้าเศร้าสลด น้ำตาคลอเบ้า พร้อมให้สัมภาษณ์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

“ผมเจ็บปวดมากครับที่ต้องเห็นภรรยาของตัวเองเป็นแบบนี้ แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ผมหวังว่าเธอจะกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง”

ทุกคนต่างชื่นชมว่าเขาเป็นสามีที่แสนดีและเสียสละ

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า เบื้องหลังน้ำตาเหล่านั้นซ่อนความชั่วร้ายเอาไว้มากเพียงใด

ธนกรส่งฉันเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวชเอกชนระดับหรู ซึ่งมี นพ.หญิงกัญญารัตน์ เพื่อนสนิทของเขาเป็นเจ้าของและผู้ดูแลสถานพยาบาลแห่งนี้

นับตั้งแต่วันที่ฉันถูกส่งตัวเข้ามา ฉันก็ต้องรับประทานยาตามคำสั่งของหมอกัญญารัตน์ทุกวัน

แต่แทนที่อาการจะดีขึ้น ฉันกลับเห็นภาพหลอนหนักกว่าเดิม ได้ยินเสียงประหลาดมากขึ้น และบางครั้งถึงขั้นแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริงหรือสิ่งที่สมองสร้างขึ้นมา

ฉันเคยพยายามบอกพยาบาลว่า ยาที่ได้รับทำให้ฉันรู้สึกผิดปกติ แต่ทุกคนกลับมองว่าฉันกำลังมีอาการกำเริบ

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ฉันมีอาการไออย่างรุนแรงหลังรับประทานยา จนร่างกายขย้อนและอาเจียนยาเม็ดที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เงาประหลาดที่เคยเห็นหายไปหมดแล้ว

เสียงกระซิบที่เคยได้ยินก็เงียบสนิท

สมองของฉันกลับมาปลอดโปร่ง ความคิดชัดเจน และสามารถมองเห็นทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างปกติ

ฉันนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ก่อนจะเริ่มทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด

ในที่สุด ฉันก็เริ่มเข้าใจความจริงอันน่าสะพรึงกลัว

ฉันไม่ได้เป็นบ้า แต่กำลังถูกวางยา!

ยาที่พวกเขาบังคับให้ฉันรับประทานอาจเป็นสารออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทที่ทำให้เกิดอาการประสาทหลอน และอาจเป็นอันตรายต่อสมองของฉันอย่างร้ายแรง

ฉันเริ่มสงสัยว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่การรักษา แต่เป็นแผนการที่มีคนจงใจทำให้ฉันเสียสติ เพื่อยึดครองบริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน

เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย ฉันจึงตัดสินใจแกล้งทำเป็นกินยาตามปกติ

ทุกครั้งที่พยาบาลนำยามาให้ ฉันจะทำเหมือนกลืนลงไป แต่แอบซ่อนยาไว้ใต้ลิ้น ก่อนจะหาจังหวะคายทิ้งในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง

ฉันทำเช่นนี้ทุกวัน

เมื่อหยุดรับสารเหล่านั้น ร่างกายและความคิดของฉันก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ

แต่ฉันยังคงแสดงละครต่อไป

ฉันยังคงพูดคนเดียว หัวเราะโดยไม่มีเหตุผล ทำท่าหวาดกลัวสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง และแสดงอาการเหมือนคนเสียสติอย่างต่อเนื่อง

เพราะฉันรู้ดีว่า หากพวกเขารู้ว่าฉันกลับมามีสติแล้ว แผนการทั้งหมดอาจถูกเปลี่ยน และฉันอาจไม่มีโอกาสเปิดโปงความจริงอีกเลย

ฉันต้องอดทน

ต้องแกล้งเป็นคนบ้าต่อไป

จนกว่าจะได้หลักฐานที่มากพอจะทำลายคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

คืนหนึ่ง โชคชะตาก็เปิดโอกาสให้ฉันโดยไม่คาดคิด

หมอกัญญารัตน์ลืมล็อกประตูห้องพักของฉัน

ฉันแกล้งนอนนิ่งอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นและเดินไปมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่

ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายของฉันแทบเดือดพล่าน

ธนกร สามีที่เคยร้องไห้ต่อหน้าสื่อว่าเป็นห่วงฉัน กำลังยืนจูบกับหมอกัญญารัตน์อย่างดูดดื่มอยู่กลางทางเดินของโรงพยาบาล!

ทั้งสองคนไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

ธนกรหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะพูดขณะโอบกอดหมอกัญญารัตน์

“ยาพิษของคุณได้ผลดีจริง ๆ ที่รัก อีกแค่สัปดาห์เดียว ศาลก็คงประกาศให้เธอเป็นคนไร้ความสามารถทางกฎหมายอย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากนั้นบริษัททั้งหมดก็จะตกเป็นของผม!”

หมอกัญญารัตน์หัวเราะอย่างพอใจ

“เรื่องนั้นง่ายมากค่ะ ดูสภาพเธอตอนนี้สิคะ ฉันทำให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่มีใครเชื่อถือได้แล้ว ต่อให้เธอพูดความจริง ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี”

ธนกรยิ้มกว้าง

“คุณนี่เก่งจริง ๆ ผมเลือกคนไม่ผิดเลย”

หมอกัญญารัตน์โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา

“อดทนอีกนิดนะคะ อีกไม่นานทุกอย่างก็จะเป็นของเรา”

ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ความโกรธแทบทำให้ฉันอยากพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับคนทั้งสองตรงนั้น

แต่ฉันรู้ว่าถ้าทำเช่นนั้น ทุกอย่างที่อดทนมาจะสูญเปล่า

ฉันจึงรีบกลับไปนั่งบนพื้น ทำท่าพูดคุยกับกำแพงเหมือนคนเสียสติ

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เปิดประตูเข้ามาในห้องของฉัน

หมอกัญญารัตน์หัวเราะเสียงดัง

“ดูสิคะธนกร ภรรยาคุณตอนนี้ไม่เหลือสภาพเดิมแล้วจริง ๆ!”

ธนกรยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอ

“นี่แหละสิ่งที่ผมต้องการ อยากให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่มีความสามารถในการบริหารบริษัทอีกต่อไป”

หมอกัญญารัตน์เดินไปหยิบจานอาหารของฉัน ก่อนจะยกขึ้นแล้วเทอาหารทั้งหมดลงบนพื้นสกปรก

“กินเข้าไปสิ นังบ้า!”

เธอใช้เท้าเขี่ยจานไปตรงหน้าฉัน

“อยากกินก็ต้องทำตัวเหมือนหมาก่อน! เห่าให้ฟังสิ!”

ธนกรหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะตะโกนซ้ำ

“เห่าสิ พิมพ์ชนก! เห่าเหมือนหมาให้พวกเราดูหน่อย!”

ฉันรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างกำลังเดือดพล่าน

ฉันอยากลุกขึ้นตบหน้าพวกมัน อยากกระชากโทรศัพท์จากมือธนกร และอยากให้ทั้งสองคนได้รับความเจ็บปวดเหมือนที่ฉันกำลังเผชิญ

แต่ฉันรู้ว่าการแก้แค้นด้วยอารมณ์ไม่ใช่ทางออก

ฉันต้องการหลักฐานที่ชัดเจนพอจะทำให้พวกมันไม่มีทางปฏิเสธความผิดได้

ดังนั้น ฉันจึงก้มหน้าลงกับพื้น

แล้วแกล้งเห่าเหมือนสุนัข

“โฮ่ง…โฮ่ง…”

ฉันแสร้งทำเป็นร้องไห้ ก่อนจะใช้ปากกินข้าวที่เปื้อนอยู่บนพื้นสกปรก

ทั้งสองคนหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้

พวกมันคิดว่าฉันหมดสภาพแล้วจริง ๆ

แต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้ก็คือ ใต้ที่นอนของฉันมีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งซ่อนอยู่

ฉันแอบนำมันมาจากพยาบาลที่ประมาทคนหนึ่ง และตั้งค่าให้บันทึกเสียงเอาไว้ตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาในห้อง

ทุกคำพูด ทุกเสียงหัวเราะ และทุกการกระทำอันโหดร้ายของพวกมันถูกบันทึกเอาไว้ทั้งหมด!

ฉันยอมให้พวกมันหัวเราะ

เพราะฉันรู้ว่าในวันที่ความจริงถูกเปิดเผย คนที่จะหัวเราะไม่ออกอีกต่อไปก็คือพวกมันเอง


ตอนที่ 2: วันที่ความจริงถูกเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งประเทศ

ในที่สุด วันที่ธนกรรอคอยก็มาถึง

โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่งถูกจัดเตรียมให้เป็นสถานที่จัดงานแถลงข่าวและการประชุมคณะกรรมการบริษัทวาระพิเศษ

มีสื่อมวลชนจำนวนมาก นักลงทุน ผู้ถือหุ้น และคณะกรรมการบริษัทเดินทางมาร่วมงาน

จุดประสงค์ของการประชุมครั้งนี้คือการประกาศผลการประเมินทางการแพทย์ และยืนยันว่าฉันไม่มีความสามารถในการบริหารจัดการทรัพย์สินและกิจการของตัวเองอีกต่อไป

จากนั้นธนกรจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ดูแลผลประโยชน์และดำเนินการโอนอำนาจควบคุมกิจการตามกระบวนการที่พวกเขาเตรียมเอาไว้

ทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างละเอียด

พวกเขามั่นใจว่าครั้งนี้จะไม่มีอะไรผิดพลาด

เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลนำตัวฉันออกจากสถานพยาบาลด้วยรถเข็น

ผมของฉันยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าผู้ป่วยยับยู่ยี่ และร่างกายดูอ่อนแรงราวกับคนที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

หมอกัญญารัตน์เป็นคนเข็นรถเข็นพาฉันเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่

ทันทีที่ประตูเปิดออก กล้องของสื่อมวลชนหลายสิบตัวก็หันมาทางฉัน

ธนกรยืนอยู่บนเวทีในชุดสูทสีดำ เขาถือไมโครโฟนและทำสีหน้าเศร้าสลด

“ผมต้องขออภัยที่ต้องแจ้งข่าวอันน่าเสียใจนี้ครับ ภรรยาของผมมีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง และจากการประเมินของทีมแพทย์ เธอไม่สามารถดูแลตัวเองหรือบริหารกิจการได้อีกต่อไป”

เขาหยุดพูดเพื่อแสร้งเช็ดน้ำตา

“ผมรักเธอมากครับ และไม่เคยคิดว่าจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่ผมจำเป็นต้องยอมรับความจริง เพื่อปกป้องเธอและบริษัทที่เราสร้างมาด้วยกัน”

เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วห้อง

นักข่าวบางคนมองฉันด้วยความสงสาร

ขณะที่ผู้ถือหุ้นบางคนเริ่มพูดคุยกันถึงอนาคตของบริษัท

จากนั้นทนายความของธนกรก็เดินขึ้นมาบนเวที พร้อมวางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ

เอกสารดังกล่าวมีชื่อว่า

“Declaration of Incapacity and Guardianship”

เป็นเอกสารเกี่ยวกับการประกาศความไร้ความสามารถและการแต่งตั้งผู้ดูแลตามกระบวนการทางกฎหมายที่พวกเขาเตรียมไว้

ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

“หากไม่มีข้อคัดค้านจากผู้เกี่ยวข้อง เราจะดำเนินการตามเอกสารฉบับนี้ โดยแต่งตั้งคุณธนกรเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์และผู้มีอำนาจดำเนินการแทนคุณพิมพ์ชนก ตามขอบเขตที่กฎหมายอนุญาตครับ”

ธนกรหยิบปากกาขึ้นมา

หมอกัญญารัตน์ยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง

ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน

แต่ก่อนที่ปลายปากกาจะสัมผัสลงบนกระดาษ…

ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากรถเข็น

ฉันยืนตัวตรง

ใช้มือปัดเสื้อผ้าที่ขยับยับให้เรียบร้อย ก่อนจะจัดทรงผมด้วยตัวเอง

จากนั้นฉันก้าวเดินไปยังไมโครโฟนอย่างมั่นคง

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ!

ผู้คนหลายร้อยคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว

ธนกรหยุดชะงัก ปากกาหล่นจากมือ

“พะ…พิมพ์ชนก?”

หมอกัญญารัตน์เบิกตากว้างจนแทบไม่เชื่อสายตา

ฉันเดินไปยืนหน้าไมโครโฟน ก่อนจะมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา

“ทุกท่านไม่ต้องตกใจค่ะ ฉันไม่ได้เป็นบ้าอย่างที่พวกเขากล่าวหา”

ฉันหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ฉันถูกวางยา!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง

หมอกัญญารัตน์รีบตะโกนขึ้นทันที

“ไม่จริงค่ะ! เธอกำลังมีอาการกำเริบอีกแล้ว! เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย รีบพาเธอกลับไปที่รถเข็นเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนรีบเดินเข้ามา

ฉันหันไปมองพวกเขา

“ใครก็ตามที่คิดจะจับตัวฉันโดยไม่มีอำนาจตามกฎหมาย จะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง!”

ทั้งสองคนหยุดชะงัก

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเชื่อมต่อเข้ากับระบบเครื่องเสียงของโรงแรม

เพียงไม่กี่วินาที เสียงสนทนาของธนกรและหมอกัญญารัตน์ก็ดังขึ้นผ่านลำโพงทั่วห้องจัดเลี้ยง

“ยาพิษของคุณได้ผลดีจริง ๆ ที่รัก อีกแค่สัปดาห์เดียว ศาลก็คงประกาศให้เธอเป็นคนไร้ความสามารถทางกฎหมายอย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากนั้นบริษัททั้งหมดก็จะตกเป็นของผม!”

ตามด้วยเสียงหัวเราะของหมอกัญญารัตน์

“เรื่องนั้นง่ายมากค่ะ ดูสภาพเธอตอนนี้สิคะ ฉันทำให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่มีใครเชื่อถือได้แล้ว”

จากนั้นเสียงของธนกรก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณนี่เก่งจริง ๆ ผมเลือกคนไม่ผิดเลย”

และยังมีเสียงหัวเราะของทั้งสองคนในขณะที่พวกมันกำลังบังคับให้ฉันกินอาหารจากพื้นสกปรก

“กินเข้าไปสิ นังบ้า!”

“เห่าเหมือนหมาให้พวกเราดูหน่อย!”

เสียงทั้งหมดดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

บรรยากาศที่เคยสงบกลายเป็นความโกลาหลในทันที

นักข่าวรีบยกกล้องขึ้นถ่ายภาพอย่างต่อเนื่อง

กรรมการบริษัทหลายคนลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ

ผู้ถือหุ้นเริ่มตะโกนถามธนกรว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่

ธนกรหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ส่วนหมอกัญญารัตน์ยืนตัวแข็ง ขาแทบไม่มีแรงพยุงร่างกาย

“มะ…ไม่จริง! ไฟล์เสียงพวกนั้นเป็นของปลอม!”

ธนกรตะโกนขึ้นอย่างลนลาน

“อย่าไปเชื่อเธอครับ! เธอเป็นคนป่วย! คนเสียสติสามารถสร้างเรื่องอะไรก็ได้!”

ฉันยิ้มเย็นชา

“ของปลอมอย่างนั้นเหรอ ธนกร?”

ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นเล็กน้อย

“นอกจากไฟล์เสียงแล้ว ฉันยังเก็บตัวอย่างยาที่พวกคุณบังคับให้ฉันกินเอาไว้ด้วย หลักฐานเหล่านั้นถูกส่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบแล้ว พร้อมข้อมูลการรักษาและบันทึกที่เกี่ยวข้องทั้งหมด”

ฉันหันไปมองหมอกัญญารัตน์

“คุณเป็นหมอ แต่กลับใช้ความรู้ทางการแพทย์ทำร้ายคนไข้ของตัวเอง คุณคิดจริง ๆ หรือว่าฉันจะไม่มีทางรู้ความจริง?”

หมอกัญญารัตน์เริ่มตัวสั่น

“ฉัน…ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!”

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงไม่มีอะไรต้องกลัวการตรวจสอบใช่ไหมคะ?”

ทันใดนั้น ประตูห้องจัดเลี้ยงก็เปิดออก

เจ้าหน้าที่จากหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายเดินเข้ามาพร้อมเอกสารและหมายที่เกี่ยวข้อง

หัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่ประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คุณธนกร และแพทย์หญิงกัญญารัตน์ ขอให้ทั้งสองท่านให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ ขณะนี้มีหลักฐานและข้อกล่าวหาที่เกี่ยวข้องกับการกักขังหน่วงเหนี่ยว การวางยาเพื่อทำร้ายร่างกาย และการฉ้อโกงทรัพย์สิน ซึ่งจะต้องเข้าสู่กระบวนการสอบสวนตามกฎหมาย!”

เสียงแฟลชจากกล้องข่าวดังรัวไปทั่วห้อง

เจ้าหน้าที่เข้าควบคุมตัวทั้งสองคนตามขั้นตอน

ธนกรพยายามสะบัดแขน แต่ไม่สามารถหลบหนีได้

หมอกัญญารัตน์เริ่มร้องไห้และตะโกนกล่าวโทษธนกร

“ทั้งหมดเป็นความคิดของคุณต่างหาก! คุณเป็นคนเสนอให้ฉันวางยาเธอ!”

ธนกรหันกลับไปตะโกนใส่เธอ

“คุณอย่ามาโยนความผิดให้ผมนะ! คุณเป็นคนจัดการเรื่องยาเองทั้งหมด!”

ทั้งสองเริ่มทะเลาะและกล่าวโทษกันต่อหน้าสื่อมวลชน

ชายที่เคยยืนร้องไห้ต่อหน้ากล้องเพื่อแสดงบทบาทสามีผู้เสียสละ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัว

ในที่สุด ธนกรก็ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าฉัน

เขาพยายามคลานเข้ามาหาและจับชายเสื้อของฉัน

“พิมพ์ชนก! ที่รัก! ผมขอโทษ! ขอร้องล่ะ ให้อภัยผมเถอะ! ทุกอย่างเป็นเพราะหมอกัญญารัตน์ เธอเป็นคนทำให้ผมคิดผิด!”

ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“เมื่อก่อนคุณเคยเรียกฉันว่าภรรยา แต่กลับปล่อยให้ฉันถูกทรมานเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง วันนี้คุณกลับมาขอความเมตตาจากฉันอย่างนั้นหรือ?”

หมอกัญญารัตน์รีบตะโกนสวนขึ้น

“อย่ามาโกหก! คุณเป็นคนเสนอเงินหลายล้านให้ฉันทำลายสมองของภรรยาคุณเอง!”

ธนกรหันไปด่าเธอทันที

“หุบปากไปเลย!”

ฉันมองทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกัน ก่อนจะหันไปหาเจ้าหน้าที่

“กรุณานำตัวพวกเขาไปดำเนินการตามกฎหมายค่ะ ฉันต้องการให้มีการสอบสวนทุกเรื่องอย่างละเอียด รวมถึงตรวจสอบการใช้ยา เวชระเบียน และเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการยึดอำนาจบริหารบริษัทของฉันด้วย”

หัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่พยักหน้า

“รับทราบครับ”

ธนกรยังคงร้องไห้และพยายามเรียกชื่อฉัน

“พิมพ์ชนก! อย่าทิ้งผม! ผมรักคุณนะ!”

ฉันหันกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“คนที่รักกันจริง จะไม่วางยากัน จะไม่กักขังกัน และจะไม่ทำลายชีวิตของอีกฝ่ายเพื่อแย่งชิงทรัพย์สินหรอกค่ะ”

จากนั้นฉันก็หันหลังเดินออกจากเวที

ทิ้งให้ธนกรและหมอกัญญารัตน์ถูกเจ้าหน้าที่นำตัวออกไป ท่ามกลางสายตาของผู้ถือหุ้นและสื่อมวลชนทั่วประเทศ

ในวันนั้น ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย

ผู้หญิงที่พวกเขาพยายามทำให้กลายเป็นคนเสียสติ กลับเป็นคนเดียวที่มีสติและมองเห็นความชั่วร้ายของพวกเขาได้ชัดเจนที่สุด

ส่วนคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะหลอกลวงทุกคน สุดท้ายกลับพ่ายแพ้ต่อหลักฐานที่ตัวเองสร้างขึ้นมา

เพราะบางครั้ง คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนที่ถูกกล่าวหาว่าเสียสติ แต่คือคนที่มีสติครบถ้วน ทว่ากลับใช้ความฉลาดของตัวเองทำลายชีวิตผู้อื่นอย่างไร้ความปรานี

จบเรื่อง

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!