NAPILITAN AKONG PAKASALAN ANG ISANG MATANDANG MATABA AT MAYAMAN — PERO ANG HINDI KO ALAM, ANG MALA-HALIMAW NA ITSURA NIYA AY MASKARA LANG… AT ANG LALAKING NASA LOOB NOON, SIYA PALANG MAGPAPATUNAY KUNG ANO ANG TUNAY NA PAG-IBIG

Ako si Lyrra, 21 anyos.
Lumaki kami sa literal na kahirapan—may araw na isang lata ng sardinas ang pinagsasaluhan naming apat.
May panahon na ako mismo ang nagpaligo kay Mama sa poso dahil hindi na niya kayang tumayo.
At may gabi na umiiyak ako sa sulok dahil wala man lang akong pambili ng gamot niya.

Hanggang sa dumating ang araw na halos mawalan kami ng bahay,
halos mawalan kami ng pag-asa,
at halos mawalan kami ng buhay.
Doon nagsimula ang lahat.

ANG ALOK NA NAGBAGO NG DIREKSYON NG BUHAY KO

Isang gabi, dumating si Don Guillermo sa bahay namin—
isang matandang mayaman, malaki ang tiyan, pawisin, hirap huminga.
Sa unang tingin pa lang, parang kontrabida sa pelikula.
Pero ang mga salitang binitiwan niya, mas malala pa sa kontrata ng demonyo.

“Lyrra, gusto kitang pakasalan.
Kapalit: babayaran ko ang lahat ng utang ninyo.
Pagagamutin ko ang nanay mo.
Paaralin ko ang kapatid mo.”

Wala akong naisagot.
Nasa harap ko hindi isang lalaking mapapangasawa,
kundi kapalarang hindi ko pinili pero kailangan kong tanggapin.
Hindi ko siya mahal, hindi ko siya gusto, at natatakot ako sa presensya niya.

Pero nang hawakan ko ang malamig na kamay ni Mama,
bumalik sa isip ko ang sabi niya noon—
“Anak… minsan, kailangan mong lunukin ang sakit para may bukas na mas maganda.”
At doon ako pumirma sa kasunduan.

ANG KASAL NA LUMULUNOD SA KALIGAYAHAN KO

Simple, tahimik, parang libing ang kasal namin.
Nasa tabi ko si Don Guillermo, mabigat ang aura at parang wala siyang buhay.
Suot ko ang puting damit na parang posas na nakagapos sa kinabukasan ko.
Pagkatapos ng seremonya, dinala niya ako sa mansyon—malaki, malamig, walang kaluluwa.

Pero ang pinaka-nakagulat?
Hindi niya ako hinawakan kahit minsan.
Magkaiba ang kwarto naming dalawa.
At sa bawat agahan sa mahabang mesa, dalawang pangungusap lang ang palitan namin.

Akala ko galit siya sa akin.
Akala ko ayaw niya ako.
Akala ko ginawa niya lang akong dekorasyon sa buhay niya.
Pero sa tuwing lihim ko siyang pinagmamasdan, may lungkot sa mata niya.

MAY TUNOG SA KWARTO NIYA TUWING GABI

Isang gabi, nagising ako dahil nauhaw.
Habang pababa ako sa hagdan, may narinig akong ingay mula sa kwarto niya—
parang paghila ng zipper, pagbagsak ng mabigat, at pag-ungol na parang nahihirapan.
Nanginginig akong lumapit pero natigil ang ingay bago ako nakarating.

Lumabas siya ng kwarto na tila nahihiya.
Payat ang lakad, ibinababa ang tingin, parang may tinatagong kasalanan.
Ang sabi niya lang—
“Matulog ka na, Lyrra.”
At mas lalo akong nagtataka.

ANG SIKRETONG NABUKING KO

Gabi ng malakas na bagyo nang mangyari ang lahat.
Nawala ang kuryente, kumikidlat sa labas, at naglaro ang mga anino sa pader.
Nakita kong may liwanag ng kandila sa kwarto ni Don Guillermo.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto—at doon ko siya nakita.

Nakaharap siya sa salamin.
Bukás ang malaking bag sa tabi niya.
At sa kamay niya ay… isang maskara.

Isang buong maskara ng matabang mukha.
Isang balat-mukha na nagpapakita ng pagtanda at kapangitan na hindi kanya.
Sa harap ng salamin, nakatayo ang isang lalaking matangkad, matipuno, at kasing-edad ko lang.
Ang mga mata niya… puno ng takot.

“Ikaw?…” halos pabulong kong nasabi.

Tumalbog ang maskara sa sahig.
Humarap siya sa akin—hindi na si Don Guillermo.
“Lyrra…” huminga siya nang malalim.
“Hindi ako si Don Guillermo. Ako si Adrian Mendoza… ang anak niya.”

ANG KATOTOHANAN

Lumapit ako, nanginginig ang tinig.
“Bakit mo ako niloko? Bakit mo ‘to ginawa?”

Halos malaglag ang luha niya.
“Dahil lahat ng babaeng lumalapit sa akin… pera lang ang habol.
Kaya ko sinuot ang maskarang ‘yan—para malaman kung sino ang tatanggap sa akin, kahit hindi ako guapo o mayaman sa paningin nila.”

Umupo siya sa kama, parang batang nahuling nagsisinungaling.
“At ikaw, Lyrra… ikaw ang nag-iisang babaeng pumayag makipagkasal hindi dahil sa luho…
kundi dahil mahal mo ang pamilya mo.”

May kirot sa puso ko—hindi ko alam kung galit o awa.
“Kaya mo ginawa ang lahat ng ‘to… para lang subukan ako?”
Umiling siya, desperado.
“Hindi. Hindi ko gustong saktan ka. Gusto ko lang malaman… kung kaya mo akong tanggapin na ako ito.”

At doon kumibot ang dibdib ko.
Sa likod ng maskara, nakita ko ang lalaking matagal na palang nagmamahal nang tahimik—
ang lalaking nagluluto ng lugaw kapag nilalagnat ako,
ang nagdala kay Mama ng gamot,
ang nagpapakain sa mga pusa sa labas.

ANG PAG-IBIG NA WALANG MASKARA

Lumapit siya sa akin, mabagal, tila natatakot pa rin.
“Lyrra… kung gusto mong umalis, hindi kita pipigilan.
Pero kung mananatili ka…”
Tumingin siya diretso sa mata ko.
“…ako ang lalaking mamahalin ka habang buhay.”

Bumagsak ang luha ko.
Lahat ng pader na itinayo ko, gumuho.
Hinawakan ko ang pisngi niya—ang tunay na mukha niya.
“Adrian… ako mismo ang pumipili sayo.”

Niyakap niya ako—hindi bilang asawa sa kasunduan,
hindi bilang babae nilang inalipin ng pangangailangan,
kundi bilang babaeng minahal niya nang totoo.

At sa unang pagkakataon,
hindi ko naramdaman na binili ako…
kundi minahal.

ARAL NG KWENTO

Ang tunay na pag-ibig ay hindi tungkol sa itsura.
Hindi tungkol sa pera.
Hindi tungkol sa kasunduan.
At hindi tungkol sa maskara ng buhay.

Minsan, nasa likod ito ng takot, kasinungalingan, at pagkukunwari.
Pero kapag nakita mo ang taong nasa loob—
doon mo mararanasan ang pag-ibig na hindi na matitinag,
pag-ibig na hindi kayang bilhin,
pag-ibig na tunay.