สู่วันที่ลูกชายกลับมาพิพากษาซากอาณาจักรของพ่อผู้เลือดเย็น!
สายฝนในคืนนั้นตกลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสลับกับแสงสว่างวาบที่สาดส่องให้เห็นโครงสร้างเหล็กผุพังของปั๊มน้ำมันร้างริมถนนสายเปลี่ยวที่ห่างไกลจากความเจริญนับร้อยกิโลเมตร รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสคลาส สีดำขลับ จอดสนิทอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจากไฟหน้ารถที่สาดส่องฝ่าม่านฝนออกไป
ประตูรถฝั่งผู้โดยสารด้านหลังถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างของเด็กผู้ชายวัยสิบสี่ปีที่ผอมบางและกำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ ถูกกระชากแขนและเหวี่ยงตกลงไปกองกับพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำขังและคราบน้ำมันสกปรก
เด็กชายคนนั้นคือผมเอง… ‘ศิลา’
ผมเงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงระยับที่ยืนกางร่มสีดำอยู่เหนือหัวผม เขาคือ ‘เจ้าสัวเกริกพล’ มหาเศรษฐีเจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของผม แววตาที่เขามองลงมานั้นไม่มีความรัก ความผูกพัน หรือความเวทนาเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความเย็นชาและแข็งกระด้างราวกับมองดูเศษขยะชิ้นหนึ่ง
“พ่อครับ… พ่อจะทิ้งผมไว้ที่นี่จริงๆ เหรอครับ… ที่นี่มันมืด ผมกลัว…” ผมร้องไห้อ้อนวอน เสียงของผมสั่นเครือและถูกกลืนหายไปในเสียงพายุฝน มือที่เปื้อนโคลนพยายามจะเอื้อมไปจับขากางเกงสแล็กของเขา
แต่พ่อก้าวถอยหลังเพื่อหลบมือของผมอย่างรังเกียจ เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบ ‘ธนบัตรใบละยี่สิบบาท’ ที่ยับยู่ยี่ออกมาหนึ่งใบ ก่อนจะปล่อยมันร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง แบงก์ยี่สิบบาทใบนั้นปลิวตกลงไปในแอ่งน้ำโคลนแทบเท้าของผม
พ่อมองหน้าผมด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่สลักลึกลงไปในจิตวิญญาณของผมไปตลอดกาล…
“แกมันอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นทายาทของฉัน ศิลา! โลกของธุรกิจมันไม่มีที่ยืนให้กับไอ้ขี้แพ้… เอาเงินยี่สิบบาทนี่ไป แล้วหัดดิ้นรนเอาชีวิตรอดให้เป็น! ถ้าแกยังมีความเป็นคนของตระกูลฉันอยู่บ้าง ก็จงหาทางซมซานคลานกลับบ้านด้วยตัวเองให้ได้! แต่ถ้าแกตายอยู่ข้างถนน ก็ถือซะว่าฉันไม่เคยมีลูกอ่อนแอแบบแก!”
สิ้นคำรามอันโหดร้าย พ่อก็หันหลังกลับ ก้าวขึ้นรถเบนซ์คันหรู แล้วสั่งให้คนขับรถเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปสู่ความมืดมิด ทิ้งให้ผมกอดเข่าร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวกลางพายุฝนที่เหน็บหนาวที่สุดในชีวิต
คืนนั้น ผมร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด ความหวาดกลัว ความหิวโหย และความหนาวสั่นกัดกินหัวใจของเด็กวัยสิบสี่ปีจนแทบแหลกสลาย ผมคลานไปเก็บ ‘แบงก์ยี่สิบบาทเปื้อนโคลน’ ใบนั้นขึ้นมากำไว้แน่น… พ่อหวังว่าความโหดร้ายนี้จะทำให้ผมซมซานคลานกลับไปกราบเท้าขอความเมตตาจากเขา หวังให้ผมกลายเป็นอสูรกายไร้หัวใจเหมือนที่เขาเป็น
แต่พ่อคิดผิด… วินาทีที่ผมกำแบงก์ยี่สิบใบนั้น ผมไม่ได้มองหาหนทางกลับบ้าน… แต่ผมสาบานกับฟ้าร้องในคืนนั้นว่า ‘ผมจะไม่มีวันซมซานกลับไปเหยียบขุมนรกนั่นอีก และผมจะสร้างอาณาจักรของตัวเองที่ยิ่งใหญ่กว่าของเขา ด้วยสองมือที่เขาเคยดูถูก!’
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเดินเท้าเปล่ารอนแรมไปตามถนนไฮเวย์ด้วยสภาพที่เหมือนขอทาน ผมใช้เงินยี่สิบบาทนั้นซื้อน้ำเปล่าหนึ่งขวดและข้าวเหนียวหมูปิ้งหนึ่งไม้จากร้านค้าริมทาง มันเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดและมีค่าที่สุดในชีวิต ผมเดินเท้าเข้าไปในตัวอำเภอเล็กๆ เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการรับจ้างล้างจานในร้านข้าวต้มรอบดึก แลกกับข้าวเหลือๆ และที่ซุกหัวนอนในห้องเก็บของแคบๆ
ชีวิตในช่วงวัยรุ่นของผมคือการต่อสู้ดิ้นรนที่แท้จริง ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่เช็ดกระจกรถตามสี่แยก แบกกระสอบข้าวสาร ไปจนถึงเป็นเด็กอู่ซ่อมรถ ผมถูกเจ้านายด่าทอ ถูกนักเลงรังแก ถูกโกงค่าแรง แต่ทุกครั้งที่ผมท้อจนอยากจะยอมแพ้ ผมจะหยิบ ‘แบงก์ยี่สิบบาท’ ที่ผมรีดจนเรียบและพับเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาดู แบงก์ใบนั้นคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่เติมไฟแห่งความแค้นและแรงผลักดันให้ผมลุกขึ้นสู้ต่อ
โชคชะตาเริ่มเข้าข้าง เมื่อผมได้พบกับ ‘ลุงชัย’ เจ้าของอู่ซ่อมรถสิบล้อที่รับผมเป็นลูกบุญธรรม ลุงชัยสอนให้ผมรู้จักเรื่องเครื่องยนต์ สอนให้รู้จักคำว่า ‘ครอบครัว’ และสอนให้ผมรู้ว่า การเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็นต้องเหยียบย่ำผู้อื่น แต่คือการดึงผู้คนให้สูงขึ้นไปด้วยกัน
ผมเรียน กศน. ในวันหยุด สอบชิงทุนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจนจบวิศวกรรมศาสตร์ ผมนำความรู้ทั้งหมดมาพัฒนาระบบขนส่งและโลจิสติกส์ จากรถกระบะส่งของเก่าๆ เพียงคันเดียว ผมสร้างเนื้อสร้างตัว ทุ่มเทหยาดเหงื่อและสมองทั้งหมด ขยายกิจการจนกลายเป็นบริษัท ‘สโตน โลจิสติกส์ แอนด์ เทค’ (Stone Logistics & Tech)
เวลาผ่านไป 15 ปีเต็ม…
เด็กชายวัยสิบสี่ที่ถูกทิ้งในปั๊มร้าง บัดนี้ได้เติบโตเป็น ‘ศิลา’ ซีอีโอหนุ่มวัย 29 ปี ผู้กุมบังเหียนอาณาจักรโลจิสติกส์ระดับหมื่นล้าน ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นบริษัทที่มีธรรมาภิบาลและสวัสดิการพนักงานดีที่สุดในประเทศ ผมกลายเป็นมหาเศรษฐีหน้าใหม่ที่ทรงอิทธิพล แต่ไม่มีใครในสังคมรู้ภูมิหลังที่แท้จริงของผม เพราะผมเปลี่ยนนามสกุลและลบอดีตทุกอย่างเกี่ยวกับ ‘เกริกพล’ ทิ้งไปจนหมดสิ้น
ในขณะที่อาณาจักรของผมกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด… อาณาจักร ‘เกริกพล พร็อพเพอร์ตี้’ ของพ่อกลับกำลังดิ่งลงเหว!
ความโหดร้าย ไร้ความปรานี และการทำธุรกิจแบบกินรวบของเจ้าสัวเกริกพล ทำให้เขาถูกหักหลังโดยหุ้นส่วน ทิ้งให้บริษัทต้องแบกรับหนี้สินมหาศาล โครงการคอนโดมิเนียมหลายแห่งถูกระงับ ธนาคารฟ้องร้องยึดทรัพย์ เจ้าสัวเกริกพลผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำทุกคน บัดนี้กำลังเข้าตาจนและใกล้จะถูกประกาศล้มละลาย
ทางรอดเดียวของเขา คือการหาบริษัทร่วมทุนยักษ์ใหญ่มาซื้อกิจการและอัดฉีดเม็ดเงินเพื่อล้างหนี้ และบริษัทเดียวที่มีศักยภาพพอในเวลานี้ก็คือ ‘สโตน โลจิสติกส์ แอนด์ เทค’ ของผม!
วันนี้… เป็นวันที่เจ้าสัวเกริกพลขอนัดเจรจาขอดื่มน้ำสาบานเพื่อขายหุ้น 70% ของบริษัทให้กับซีอีโอลึกลับแห่ง สโตน กรุ๊ป
ณ ห้องประชุมบอร์ดบริหารสุดหรูบนชั้น 50 ของตึกสโตนทาวเวอร์… ผมนั่งหันหลังให้กับประตู บนนวมเก้าอี้หนังแท้ มองออกไปที่วิวระฟ้าของมหานคร เบื้องหน้าของผมบนโต๊ะกระจกใส มีเพียงแฟ้มสัญญาการเทกโอเวอร์บริษัท และ ‘กรอบรูปไม้สลักที่ใส่ธนบัตรใบละยี่สิบบาทเปื้อนคราบโคลนสีน้ำตาล’ วางตระหง่านอยู่
เสียงประตูห้องประชุมเปิดออก ผู้ช่วยของผมเดินนำร่างที่แก่ชราลงไปมากของเจ้าสัวเกริกพลเข้ามาในห้อง ชายวัยหกสิบกว่าปีที่เคยหลังตรงและสง่างาม บัดนี้เดินไหล่ห่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียดและรอยตีนกา เขาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่พยายามจะรักษาฟอร์มของมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่
“สวัสดีครับ ท่านประธานสโตน… ผมเกริกพล เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านยอมสละเวลามาพบผมในวันนี้” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูนอบน้อมที่สุด เท่าที่คนที่หยิ่งยโสอย่างเขาจะทำได้
ผมค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ช้าๆ…
วินาทีที่สายตาของเจ้าสัวเกริกพลปะทะเข้ากับใบหน้าของผม… ร่างกายของเขาก็สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต! ดวงตาที่เคยดุดันเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ปากของเขาอ้าค้าง สั่นระริกจนพูดไม่ออก ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวยจนต้องใช้มือยันขอบโต๊ะกระจกเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น!
แม้เวลาจะผ่านไป 15 ปี แต่โครงหน้าของผมยังคงเค้าเดิม แถมยังมีความคล้ายคลึงกับเขาในวัยหนุ่มราวกับพิมพ์เดียวกัน!
“ศ… ศิลา… แก… เป็นไปไม่ได้! แกคือประธานสโตนงั้นเหรอ!” เสียงของพ่อสั่นพร่าและแหบแห้งราวกับคนขาดน้ำ ความตกตะลึงและความไม่อยากจะเชื่อพุ่งทะลุขีดจำกัด
ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรักหรือความเคารพใดๆ
“สวัสดีครับ… ‘อดีต’ คุณพ่อ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ตั้งแต่คืนฝนตกที่ปั๊มร้างเมื่อสิบห้าปีก่อน” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “ดูเหมือนว่าวันนี้… ตำแหน่งของเราสองคนจะสลับกันซะแล้วนะครับ”
เจ้าสัวเกริกพลพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขายังคงหลงตัวเองและคิดว่าเขาสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ รอยยิ้มจอมปลอมผุดขึ้นบนใบหน้าที่เหี่ยวย่น “ฮ่าๆๆ… ศิลา! ลูกพ่อ! แกทำได้จริงๆ ด้วย! แกเห็นไหมล่ะ… บทเรียนที่พ่อให้แกไปในวันนั้น มันทำให้แกแข็งแกร่ง! พ่อตั้งใจทิ้งแกไว้เพื่อให้แกเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอด เพื่อให้แกกลายเป็นมหาเศรษฐีที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ไงล่ะ! แกต้องขอบคุณพ่อนะที่สร้างแกขึ้นมา!”
คำพูดที่หน้าด้านและไร้ยางอายที่สุดหลุดออกมาจากปากของคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อ มันทำให้ผมรู้สึกสมเพชจนแทบจะหัวเราะออกมา
“ขอบคุณงั้นเหรอ?” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าความสำเร็จพันล้านของผม เกิดจากความโหดร้ายและเงินยี่สิบบาทของคุณ? คุณคิดว่าการโยนเด็กลงข้างถนนกลางพายุฝนคือบทเรียนของคนเป็นพ่องั้นเหรอ!”
ผมกระแทกเสียงจนเจ้าสัวสะดุ้งกึก “ผิดแล้วล่ะครับ! ที่ผมมายืนอยู่จุดนี้ได้ ไม่ใช่เพราะผมนำความเหี้ยมเกรียมของคุณมาใช้ แต่เพราะผมเรียนรู้ที่จะ ‘ไม่เป็น’ อสูรกายแบบคุณต่างหาก! ผมสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาด้วยความเมตตา ความซื่อสัตย์ และการให้เกียรติลูกน้องทุกคน สิ่งที่คุณไม่เคยมีและไม่มีวันเข้าใจ! บทเรียนเดียวที่คุณสอนผมในคืนนั้น… คือการสอนให้ผมรู้ว่า ‘มนุษย์ที่ไร้หัวใจ สุดท้ายก็จะตายอย่างโดดเดี่ยว!’ และดูสภาพคุณตอนนี้สิ… ลูกน้องทิ้งคุณ หุ้นส่วนโกงคุณ ไม่มีใครยอมยื่นมือมาช่วยคุณเลยสักคน!”
ใบหน้าของเจ้าสัวเกริกพลซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงจนหมดสิ้น เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าลูกชายที่เขาเคยมองว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ บัดนี้ได้กลายเป็นพญาอินทรีที่กางปีกบดบังรัศมีของเขาจนมิด
“ศ… ศิลา… พ่อขอโทษ… พ่อรู้แล้วว่าพ่อทำผิด พ่อตาบอดเอง…” พ่อเริ่มเสียงสั่น น้ำตาแห่งความจนตรอกเอ่อคลอเบ้า เขาพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนผม “แต่ตอนนี้บริษัทของพ่อกำลังจะล้มละลาย… แกต้องช่วยพ่อนะศิลา เราเป็นพ่อลูกกันนะ แกเซ็นสัญญาซื้อกิจการของพ่อเถอะนะ ถือว่าตอบแทนสายเลือดที่พ่อให้แกมาก็นะลูก…”
ผมมองมือที่สั่นเทาของเขา ก่อนจะปัดมันออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ผมเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบแฟ้มสัญญาการเทกโอเวอร์บริษัทเกริกพล พร็อพเพอร์ตี้ ขึ้นมา… ก่อนจะ ‘ฉีกมันทิ้ง’ ขาดเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตาเขา!
“ม… ไม่นะ! แกทำอะไรลงไปศิลา! ถ้าแกไม่ซื้อ พ่อจะล้มละลาย พ่อจะติดคุกนะ!” เจ้าสัวเกริกพลกรีดร้องลั่นห้อง
ผมไม่ตอบ แต่หยิบเอา ‘กรอบรูปไม้’ ที่ใส่ธนบัตรใบละยี่สิบบาทเปื้อนโคลนใบนั้น ยื่นส่งให้เขาถึงมือ
“ผมเคยสาบานไว้ว่า ผมจะไม่มีวันซมซานคลานกลับไปหาคุณ… และวันนี้ ผมก็ไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อจะสวมกอดหรือช่วยชีวิตคุณ” ผมมองลงไปที่ชายแก่ที่กำลังตัวสั่นงันงก “ผมแค่เรียกคุณมาเพื่อจะคืนเงิน ‘ยี่สิบบาท’ ที่คุณให้ผมยืมในคืนนั้น… พร้อมกับดอกเบี้ยคือการให้คุณได้เห็นกับตา ว่าอาณาจักรของคุณกำลังจะล่มสลายลงด้วยน้ำมือของลูกชายที่คุณเคยทิ้งไป!”
“เอาเงินยี่สิบบาทของคุณคืนไปครับ เจ้าสัวเกริกพล…” ผมกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยประโยคที่เขาเคยพูดกับผมเป๊ะๆ “หัดดิ้นรนเอาชีวิตรอดให้เป็น แล้วหาทางซมซานออกจากตึกของผมไปซะ!”
สิ้นคำพูดของผม ผมกดปุ่มเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยให้เข้ามาเชิญตัวเจ้าสัวเกริกพลออกไป ชายชราผู้เคยยิ่งใหญ่เหนือใคร บัดนี้ทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้โฮกอดกรอบรูปแบงก์ยี่สิบเปื้อนโคลนเอาไว้แน่น เขาตะโกนขอร้องอ้อนวอนราวกับคนเสียสติ แต่ไม่มีความปรานีใดๆ หลงเหลืออยู่ในสายตาของผมอีกต่อไป รปภ. หิ้วปีกเขาลากออกไปจากห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้นที่ค่อยๆ จางหายไป
ผมยืนมองผ่านกระจกบานใหญ่ ทอดสายตาออกไปมองท้องฟ้าที่สว่างไสวของมหานคร เมฆฝนแห่งความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อ 15 ปีก่อนได้ถูกพัดพาหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
วันนี้ อาณาจักรของพ่อได้ตายจากไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของเขา… แต่ชีวิตของผม เพิ่งจะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ในฐานะผู้ชายที่สร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยสองมือ และหัวใจที่ไม่มีวันแตกสลายอีกต่อไป!
