ให้ไปนั่งกินข้าวข้างถังขยะเพราะคำตราหน้าว่า ‘พวกยาจกอดอยาก’ ทว่าเมื่อบิลค่าอาหารมาถึง… ประโยคเดียวของฉันกลับทำให้ญาติจอมหน้าไหว้หลังหลอกต้องหน้าซีดเผือดและคุกเข่าหลั่งน้ำตาเลือด!
ค่ำคืนนี้ แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าส่องแสงประกายเจิดจ้าวิบวับอยู่กลางห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมระดับห้าดาวที่หรูหราที่สุดในใจกลางมหานครกรุงเทพฯ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงโดยวงออร์เคสตรา กลิ่นหอมของดอกไม้ราคาแพงที่ถูกนำมาประดับประดาอย่างวิจิตรตระการตาอบอวลไปทั่วทั้งงาน วันนี้คืองานฉลองวันเกิดครบรอบ 95 ปีของ ‘คุณย่าทิพย์’ หญิงชราผู้เป็นประมุขสูงสุดแห่งตระกูล ‘ศิริไพศาล’ ตระกูลผู้ดีเก่าที่มักจะอวดอ้างความมั่งคั่งของตนเองให้สังคมได้รับรู้
ฉัน… ‘ข้าวหอม’ หญิงสาววัยยี่สิบแปดปี เดินจับมือ ‘แม่พลอย’ ผู้เป็นมารดา ก้าวเข้ามาในงานด้วยชุดเดรสเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน แม่ของฉันเป็นเพียงสะใภ้รองที่ถูกรังเกียจมาตลอดชีวิต ตั้งแต่พ่อของฉันด่วนจากไปเมื่อสิบห้าปีก่อน คุณย่าและบรรดาญาติพี่น้องก็ตัดขาดพวกเรา ไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดู แถมยังฮุบมรดกส่วนของพ่อไปจนหมด ปล่อยให้แม่ต้องทำงานรับจ้างซักรีดและขายข้าวแกงส่งฉันเรียนจนจบ แต่ด้วยความกตัญญูที่ฝังรากลึก เมื่อคุณย่าส่งการ์ดเชิญมา แม่จึงยืนกรานที่จะมาร่วมงานเพื่ออวยพรวันเกิดให้กับแม่สามีเป็นครั้งสุดท้ายในบั้นปลายชีวิต
ทันทีที่เราสองคนแม่ลูกก้าวเท้าเข้ามาในห้องบอลรูม สายตานับสิบคู่ของบรรดาญาติๆ ที่สวมใส่ชุดแบรนด์เนมและเครื่องเพชรระยิบระยับก็ตวัดมามองเราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
“ตายจริง! ดูสิว่าใครมาร่วมงาน… นึกว่าขอทานที่ไหนหลงเข้ามาซะอีก” เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘ป้าศรี’ พี่สาวคนโตของพ่อ และเป็นแกนนำในการกลั่นแกล้งแม่ฉันมาตลอด ดังขึ้นกลางวงสนทนา
‘เบลล่า’ ลูกสาวสุดที่รักของป้าศรีที่สวมชุดเดรสฟูฟ่องราวกับนกแก้วมาคอว์ เดินเข้ามากอดอกและเบ้ปากใส่ฉัน “นั่นน่ะสิคะคุณแม่ สงสัยจะไม่มีข้าวกิน เลยกะจะมาอาศัยกินหูฉลามฟรีๆ ในงานวันเกิดคุณย่าล่ะมั้ง ดูชุดที่ใส่สิคะ ซื้อมาจากตลาดนัดเปิดท้ายหรือเปล่าเนี่ย กลิ่นสาบความจนลอยหึ่งเชียว”
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นไปทั่วบริเวณ ฉันสัมผัสได้ว่ามือของแม่ที่ฉันกุมไว้กำลังสั่นเทาด้วยความอับอาย แม่พยายามจะดึงมือฉันกลับ “เรากลับกันเถอะลูก ข้าวหอม… แม่ว่าเราไม่เหมาะกับที่นี่หรอก”
“ไม่ต้องกลับค่ะแม่ เรามาเพื่ออวยพรคุณย่า เราไม่ได้ทำอะไรผิด” ฉันบีบมือแม่แน่นเพื่อส่งผ่านความเข้มแข็ง ก่อนจะพาแม่เดินตรงไปหาคุณย่าทิพย์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมหรูหราตรงกลางเวที
“สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณย่า ขอให้คุณย่าสุขภาพแข็งแรงนะคะ” แม่พลอยพนมมือไหว้พร้อมกับยื่นกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ห่อด้วยกระดาษสีทอง ซึ่งข้างในคือผ้าพันคอไหมพรมที่แม่ถักด้วยตัวเองตลอดทั้งเดือน
คุณย่าทิพย์ปลายตามองกล่องของขวัญด้วยสายตาเย็นชา ท่านไม่แม้แต่จะยื่นมือออกมารับ กลับพยักหน้าให้คนรับใช้มาหยิบมันไปวางรวมกับกองของขวัญราคาถูกๆ “มาก็ดีแล้ว ก็ไปหาที่นั่งซะสิ ฉันกำลังคุยเรื่องธุรกิจกับแขกผู้ใหญ่ อย่ามายืนเกะกะตรงนี้” น้ำเสียงของคุณย่าไร้ซึ่งความเยื่อใย
“อ้าว บริกร! มาพาแขกวีไอพีสองคนนี้ไปที่โต๊ะหน่อยสิจ๊ะ” ป้าศรีโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ พร้อมกับส่งซิกด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ “จัดโต๊ะที่ ‘เหมาะสม’ กับฐานะของพวกเขาทีนะ เอาให้ใกล้ชิดกับบรรยากาศการทำงานของโรงแรมหน่อย จะได้รู้รสชาติชีวิต”
พนักงานเสิร์ฟที่ถูกสั่งการล่วงหน้า พยักหน้ารับคำและเดินนำฉันกับแม่ไป… ไม่ใช่ที่โต๊ะกลมปูผ้าสีขาวสะอาดตาในโซนแขกทั่วไป แต่กลับเป็นโต๊ะพับขนาดเล็กที่ขาโต๊ะสั่นคลอน ถูกจัดตั้งแอบซ่อนอยู่หลังฉากกั้น ในมุมมืดมิดที่สุดของห้องบอลรูม ซึ่งมันตั้งอยู่ติดกับ ‘ประตูทางเข้าออกห้องครัวและจุดพักถังขยะเศษอาหาร!’
กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารและกลิ่นคาวปลาคลุ้งกระจายออกมาทุกครั้งที่พนักงานเปิดประตูด้านหลัง เสียงจานชามกระทบกันดังกึกก้องจนหนวกหู นี่ไม่ใช่ที่สำหรับให้คนนั่งกินข้าว แต่มันคือการหยามเกียรติกันอย่างถึงที่สุด!
“ป้าศรี! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ ทำไมถึงจัดให้เรามานั่งตรงนี้!” ฉันหันไปตวาดถามป้าศรีที่เดินตามมาเยาะเย้ยถึงที่
“โอ๊ะโอ! โกรธเหรอจ๊ะหลานรัก?” ป้าศรียกพัดลูกไม้ขึ้นมาปิดปากหัวเราะ “ก็แหม… โต๊ะข้างหน้าเขามีไว้สำหรับ ‘แขกผู้มีเกียรติ’ และ ‘ผู้ดีมีเงิน’ ที่เขาใส่ซองงานวันเกิดกันหลักแสนหลักล้าน คนอย่างพวกแกน่ะ แค่มีเศษอาหารเหลือๆ ให้กินก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว นั่งๆ ไปเถอะ ข้างถังขยะนี่แหละเหมาะกับพวก ‘ยาจกอดอยาก’ ที่สุดแล้ว อ้อ! แล้วถ้ากินเสร็จก็อย่าลืมช่วยพนักงานเขาล้างจานด้วยล่ะ จะได้คุ้มกับค่าข้าวฟรี!”
“ฮ่าๆๆ ถูกต้องค่ะคุณแม่” เบลล่าเสริมพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป “ถ่ายเก็บไว้ประจานในโซเชียลดีกว่า แคปชั่นว่า ‘สงเคราะห์ญาติผู้หิวโหยในวันเกิดคุณย่า’ ดีไหมคะ ฮ่าๆๆ”
แม่ของฉันน้ำตาร่วงเผาะ ท่านนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดแรงและเอามือปิดหน้ากรรแสง “แม่ขอโทษนะลูก ที่ทำให้ข้าวหอมต้องมาโดนดูถูกแบบนี้ เรากลับกันเถอะลูก แม่ทนไม่ไหวแล้ว”
ฉันมองน้ำตาของแม่แล้วรู้สึกเหมือนมีมีดนับพันเล่มกรีดลงกลางหัวใจ ความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนเลือดในกายเดือดพล่าน แต่แทนที่ฉันจะโวยวายหรือร้องไห้ ฉันกลับหยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาให้แม่ด้วยความทะนุถนอม และส่งยิ้มที่เย็นเยียบที่สุดให้ป้าศรีและเบลล่า
“ไม่ต้องร้องไห้ค่ะแม่ นั่งตรงนี้แหละค่ะ… ดีเสียอีก มุมนี้เงียบดี เราจะได้นั่งดู ‘ละครฉากใหญ่’ ได้ถนัดๆ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตานั้นคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดคอคน
ป้าศรีเบ้ปาก “หึ! ปากดีไปเถอะ นังพวกไม่มีจะกิน” แล้วเธอก็สะบัดก้นเดินกลับไปที่โต๊ะวีไอพีหน้าเวที ปล่อยให้ฉันและแม่นั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นขยะ
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างหรูหราฟู่ฟ่า อาหารระดับพรีเมียมทั้งกุ้งล็อบสเตอร์ หูฉลามน้ำแดง หอยเป๋าฮื้อ และไวน์นำเข้าขวดละแสนถูกลำเลียงมาเสิร์ฟที่โต๊ะของป้าศรีและบรรดาญาติๆ อย่างไม่ขาดสาย พวกเขากินดื่มและส่งเสียงหัวเราะอย่างสำราญใจ ป้าศรีประกาศใส่ไมค์โอ้อวดว่า งานคืนนี้เธอเป็นคนทุ่มทุนจัดให้คุณย่าอย่างสมเกียรติ ด้วยงบประมาณกว่า ‘สามล้านบาท’ ทำให้แขกในงานต่างปรบมือสรรเสริญความรวยและความกตัญญูของเธอกันเกรียวกราว
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า… ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของสามีป้าศรีกำลังล้มละลายอย่างลับๆ บัตรเครดิตทุกใบถูกรูดจนเต็มวงเงิน และที่เธอจัดงานใหญ่โตวันนี้ ก็เพื่อหวังจะเอาหน้าและยืมเงินก้อนโตจากคุณย่าไปหมุนบัญชี!
เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงดึก งานเลี้ยงใกล้จบลง แขกเหรื่อทยอยเดินทางกลับ จนเหลือเพียงครอบครัวเครือญาติที่นั่งจิบไวน์กันอยู่ที่โต๊ะหน้าเวที
ทันใดนั้น ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมในชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบ พร้อมด้วยพนักงานเสิร์ฟสี่คน ก็เดินถือถาดบิลค่าใช้จ่ายตรงเข้าไปหาป้าศรีที่โต๊ะ
“ขอประทานโทษครับคุณผู้หญิง บิลค่าอาหาร เครื่องดื่ม และค่าเช่าสถานที่สำหรับค่ำคืนนี้ ยอดรวมทั้งหมดอยู่ที่ 3,250,000 บาทครับ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงจะชำระเป็นบัตรเครดิตหรือเช็คเงินสดดีครับ?” ผู้จัดการเอ่ยถามอย่างสุภาพ
ป้าศรีทำท่าวางมาด ดึงบัตรเครดิตใบสีดำแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าแอร์เมสแล้วโยนลงบนถาด “รูดไปเลยจ้ะ ไม่ต้องทอนนะ”
ผู้จัดการรับบัตรไปรูดที่เครื่องรูดบัตรพกพา ทว่าเพียงเสี้ยววินาที หน้าจอก็ปรากฏตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่ๆ ผู้จัดการขมวดคิ้ว ก่อนจะรูดซ้ำอีกสองครั้ง ผลก็ยังออกมาเหมือนเดิม
“เอ่อ… ขออภัยครับคุณผู้หญิง บัตรใบนี้วงเงินไม่เพียงพอ ถูกปฏิเสธการชำระเงินครับ”
สิ้นเสียงของผู้จัดการ ความเงียบก็เข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที บรรดาญาติๆ หันมามองป้าศรีเป็นตาเดียว ป้าศรีหน้าซีดเผือด รีบดึงบัตรเครดิตใบอื่นออกมาอีกสามใบส่งให้พนักงาน “งั้นเอาใบนี้! ใบนี้ด้วย! รูดสิ มันต้องผ่านสิ!”
แต่ผลลัพธ์คือ… ‘ไม่อนุมัติ’ ทุกใบ!
“เป็นไปไม่ได้! เครื่องของพวกแกพังหรือเปล่า!” ป้าศรีเริ่มโวยวายเสียงหลง เหงื่อแตกพลั่กทั่วใบหน้า
“เครื่องของเราปกติดีครับคุณผู้หญิง หากคุณผู้หญิงไม่มีบัตรใบอื่น ทางเราคงต้องขอให้ชำระเป็นเงินสดหรือโอนผ่านบัญชีครับ หากไม่สามารถชำระได้ ทางโรงแรมจำเป็นต้องแจ้งความดำเนินคดีในข้อหาฉ้อโกงตามกฎระเบียบขั้นเด็ดขาดครับ” ผู้จัดการตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น
เบลล่าหน้าถอดสี รีบหันไปเขย่าแขนคุณย่าทิพย์ “คุณย่าคะ! คุณย่าช่วยออกเงินไปก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวคุณแม่หามาคืนให้ทีหลัง”
คุณย่าทิพย์หน้าตื่น ตบโต๊ะดังปัง “อะไรกัน! พวกแกล้มละลายแล้วงั้นรึ! ถึงได้ไม่มีเงินจ่ายค่าจัดงานแค่สามล้าน ฉันไม่มีเงินสดติดตัวมากขนาดนั้นหรอกนะ สมบัติฉันก็เป็นโฉนดที่ดินหมดแล้ว!”
บรรดาญาติคนอื่นๆ ที่เคยกินดื่มอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นท่าไม่ดีต่างก็พากันลุกขึ้นทำท่าจะหนี “เอ่อ… ฉันปวดหัว ขอตัวกลับก่อนนะ” “พอดีลูกร้องไห้กวน ต้องรีบไปแล้ว!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ห้ามใครออกไปทั้งนั้น! รปภ. ปิดประตูห้องบอลรูมเดี๋ยวนี้!” ผู้จัดการตะโกนสั่งการ รปภ. ร่างยักษ์สี่คนรีบวิ่งเข้ามาปิดประตูล็อกทางออกทันที ทำให้ญาติๆ ทุกคนแตกตื่นและโวยวายกันลั่นห้อง
“นี่พวกแกกล้ากักขังหน่วงเหนี่ยวพวกฉันเหรอ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” ป้าศรีแผดเสียงด่าทอ
ผู้จัดการโรงแรมไม่ตอบโต้ แต่เขากลับถอนหายใจยาว แล้วหันหลังเดินผ่านโต๊ะวีไอพี… เดินตรงดิ่งมายังมุมมืดหลังฉากกั้น… ตรงมายังโต๊ะพับตัวเล็กๆ ข้างถังขยะที่ฉันและแม่นั่งอยู่!
เมื่อเดินมาถึงโต๊ะของฉัน ผู้จัดการและพนักงานเสิร์ฟทั้งสี่คนก็โค้งคำนับลงเกือบเก้าสิบองศาด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของญาติๆ ทุกคนที่มองตามมา
“กราบขออภัยเป็นอย่างสูงครับ ‘ท่านประธาน’ ที่ผมปล่อยให้เกิดความวุ่นวายในโรงแรมของเรา…”
คำว่า ‘ท่านประธาน’ หลุดออกจากปากผู้จัดการ ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมอันเงียบสงัด ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางวงญาติ! ป้าศรี เบลล่า คุณย่าทิพย์ และทุกคนอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดออกจากเบ้า!
ฉันค่อยๆ วางช้อนซุปลงบนโต๊ะ หยิบผ้าเช็ดปากมาซับริมฝีปากอย่างเชื่องช้าและสง่างาม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าแห่งอำนาจที่ฉันซ่อนไว้ถูกปลดปล่อยออกมาจนทุกคนในห้องรู้สึกหายใจไม่ออก ฉันเดินก้าวออกมารับแสงไฟแชนเดอเลียร์ ประจันหน้ากับฝูงญาติที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ใช่แล้ว… สิบห้าปีที่พวกเขาขับไล่ไสส่งฉันและแม่ ฉันไม่ได้ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ฉันสร้างธุรกิจสตาร์ทอัพด้านเทคโนโลยีจากศูนย์ ฝ่าฟันอุปสรรคจนกลายเป็นบริษัทยูนิคอร์นระดับโลก และเมื่อเดือนที่แล้ว… ฉันเพิ่งใช้เงินสดกว่าเจ็ดพันล้านบาท ซื้อกิจการโรงแรมห้าดาวแห่งนี้และควบรวมเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว!
“น… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผู้จัดการ! แกตาบอดหรือไง นังเด็กนี่มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย เป็นพวกยาจกไม่มีจะกิน มันจะเป็นประธานแกได้ยังไง!” ป้าศรีตะโกนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามหลอกตัวเอง
ผู้จัดการหันไปจ้องหน้าป้าศรีด้วยสายตาเหยียดหยาม “กรุณารักษามารยาทด้วยครับ! คุณข้าวหอมคือผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์ และเป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุดของเครือโรงแรมสแกรนด์พลาซ่ากรุ๊ปของเรา! หากคุณยังกล้าหมิ่นประมาทท่านประธานอีก ผมจะสั่งให้รปภ. โยนคุณออกไปทางหน้าต่างเดี๋ยวนี้!”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ทุบแสกหน้าป้าศรีจนเธอล้มทรุดลงไปกองกับพื้น เบลล่าเข่าอ่อนจนต้องเกาะโต๊ะไว้แน่น ส่วนคุณย่าทิพย์ถึงกับเอามือทาบอก หายใจหอบด้วยความช็อกสุดขีด
ฉันเหยียดยิ้มเย็นเยียบ เดินเข้าไปใกล้ป้าศรีที่สั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะเอื้อนเอ่ย ‘ประโยคเดียว’ ที่กลายเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตของพวกเขา
“ผู้จัดการคะ… บิลค่าอาหารสำหรับโต๊ะข้างถังขยะของฉันกับแม่ ฉันขอจ่ายเองในฐานะลูกค้า… ส่วนบิลค่าจัดงานสามล้านสองแสนห้าหมื่นบาทของพวกเขาทั้งหมด จัดการเก็บในราคาเต็มทุกบาททุกสตางค์ และถ้าพวกเขาไม่มีปัญญาจ่าย ก็เรียกตำรวจมาลากคอพวกมันทุกคนไปเข้าคุกซะ! เพราะฉันในฐานะ ‘เจ้าของโรงแรมแห่งนี้’ จะไม่อนุญาตให้ญาติปรสิตจอมปลอมพวกนี้ ได้รับส่วนลดหรือการประนีประนอมแม้แต่สตางค์แดงเดียว!”
สิ้นคำประกาศิตของฉัน เสียงกรีดร้องก็ดังระงมไปทั่วห้อง!
“ข… ข้าวหอม! หลานรัก! ป้าขอโทษ! ป้าไม่ได้ตั้งใจ ป้ายอมแล้ว ป้าผิดไปแล้วจริงๆ!” ป้าศรีคลานเข่าเข้ามากราบแทบเท้าฉัน น้ำตาดำปรี้ดจากมาสคาร่าราคาถูกไหลอาบแก้ม “ยกโทษให้ป้าเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่สายเลือดเดียวกัน ป้าไม่มีเงินแล้ว บริษัทลุงแกก็ล้มละลาย ป้าโดนฟ้องร้องหมดตัวแล้ว อย่าให้ตำรวจจับป้าเลยนะ!”
เบลล่ารีบคลานตามมาคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย “ข้าวหอม… พี่ขอโทษ พี่ตาบอดเองที่ดูถูกเธอ พี่จะยอมกราบเท้าแม่ของเธอเลยก็ได้ ช่วยยกหนี้ให้พวกเราเถอะนะ!”
แม้แต่คุณย่าทิพย์ที่เคยเย่อหยิ่ง ก็ยังต้องฝืนสังขารลุกจากเก้าอี้ เดินเข้ามาจับมือฉันด้วยแววตาเว้าวอน “ข้าวหอม… หลานย่า ย่ารู้มาตลอดว่าหลานเป็นเด็กเก่งและกตัญญู ย่าภูมิใจในตัวหลานมากนะลูก… ช่วยครอบครัวเราเถอะนะ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดให้ย่า…”
ฉันปรายตามองหญิงชราตรงหน้า ก่อนจะดึงมือของฉันออกอย่างรังเกียจ
“ตอนที่ไล่ฉันกับแม่ไปนั่งดมกลิ่นขยะ… ความเป็นญาติมันหายไปไหนหมดคะคุณย่า?” ฉันถามเสียงเรียบแต่บาดลึกถึงกระดูก “ตอนที่พวกคุณเสวยสุขและหัวเราะเยาะความจนของเรา พวกคุณเคยคิดถึงคำว่า ‘สายเลือด’ บ้างไหม?… คำตอบคือไม่! พวกคุณรักแต่เงิน และกราบไหว้แต่ความรวยเท่านั้น!”
ฉันหันไปหาแม่พลอยที่บัดนี้ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึงระคนสะใจ ฉันเดินเข้าไปประคองแม่ผู้เป็นดั่งดวงใจของฉัน
“จัดการกวาดล้างพวกขยะพวกนี้ให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือรอดไปได้แม้แต่คนเดียว” ฉันหันไปสั่งผู้จัดการเป็นครั้งสุดท้าย
“รับทราบครับท่านประธาน! รปภ. ล็อกตัวพวกมันทุกคนไว้! แจ้งสายตรวจสถานีตำรวจนครบาลให้เอารถตู้มารับตัวผู้ต้องหาฉ้อโกงเดี๋ยวนี้!”
เสียงไซเรนของรถตำรวจดังแว่วมาจากที่ไกลๆ และกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงร้องไห้โหยหวนและคำสาปแช่งของญาติๆ ดังระงมไปทั่วห้องบอลรูม พวกเขาถูกรปภ. ลากตัวไปรวมกันที่มุมห้องอย่างสมเพชเวทนา จากเศรษฐีจอมปลอมที่เย่อหยิ่ง บัดนี้กลายเป็นเพียงผู้ต้องหาหนี้สินล้นพ้นตัวที่เตรียมก้าวเท้าเข้าสู่เรือนจำ
ฉันพยุงแม่พลอยเดินออกจากห้องบอลรูมที่หรูหรา ก้าวผ่านประตูโรงแรมออกไปสู่อากาศบริสุทธิ์ยามค่ำคืน ทิ้งอดีตอันแสนเจ็บปวดและความแค้นทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
การแก้แค้นที่งดงามที่สุด ไม่ใช่การลงไม้ลงมือด่าทอ… แต่คือการยืนหยัดสร้างความสำเร็จให้ยิ่งใหญ่เหนือกว่าจุดที่พวกเขาเคยยืน แล้วปล่อยให้ ‘ความอหังการและความโลภ’ ของพวกเขานั้นแหละ ที่ย้อนกลับมาทำลายชีวิตของพวกเขาเองจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี!
