ปลดล็อกความลับและดึงน้ำตาจากมหาเศรษฐีผู้สูญเสีย!
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ‘บ้านแสงตะวัน’ ภายนอกอาจดูเหมือนสถานที่ที่เต็มไปด้วยความรักและความเมตตา แต่สำหรับเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ที่นี่ มันคือขุมนรกบนดินที่ถูกปกครองโดย ‘ครูปราณี’ หญิงวัยกลางคนผู้มีชื่อสวนทางกับจิตใจ เธอฉาบหน้าด้วยรอยยิ้มใจดีเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บริจาค แต่ลับหลัง เธอคือปีศาจร้ายที่กดขี่ จิกหัวใช้ และทุบตีเด็กๆ ราวกับทาส โดยเฉพาะ ‘ตะวัน’ เด็กชายวัยแปดขวบที่ผอมโซ ซอมซ่อ และมักจะเป็นที่รองรับอารมณ์ของเธอเสมอ
ตะวันจำไม่ได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขารู้เพียงว่าตัวเองถูกทิ้งไว้ที่หน้าประตูสถานสงเคราะห์เมื่อห้าปีก่อนพร้อมกับเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจอันบอบช้ำของเด็กน้อย ไม่ใช่ของเล่นหรือขนมหวาน แต่เป็น ‘ท่วงทำนอง’ ของบทเพลงๆ หนึ่ง… บทเพลงที่ไม่มีใครในโลกเคยได้ยิน ไม่มีใครรู้ว่าเด็กกำพร้าคนนี้ไปจำเนื้อร้องและทำนองแสนเศร้านี้มาจากไหน ตะวันรู้เพียงแค่ว่า ทุกครั้งที่เขาร้องเพลงนี้ในใจตอนที่ถูกขังในห้องมืด เขาจะสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกมะลิที่คุ้นเคย ราวกับมีนางฟ้ามาโอบกอดเขาไว้
ค่ำคืนนี้ เป็นคืนที่บ้านแสงตะวันจัดงานกาล่าการกุศลประจำปีที่โรงแรมหรูระดับห้าดาว ครูปราณีเชิญเหล่าอภิมหาเศรษฐีและนักการเมืองมาร่วมงานเพื่อระดมทุน (ซึ่งส่วนใหญ่เข้ากระเป๋าของเธอเอง) เด็กกำพร้าที่หน้าตาดีและร้องรำทำเพลงเก่งถูกจับแต่งตัวสวยงามเพื่อขึ้นแสดงโชว์บนเวที ส่วนเด็กที่ดูมอมแมมและไม่มีพรสวรรค์อย่างตะวัน ถูกสั่งให้ไปเป็นเด็กยกของและล้างจานอยู่หลังครัว
ท่ามกลางแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่สวมเครื่องเพชรแวววาว ‘ภาคิน’ มหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปี เจ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นั่งจิบไวน์ด้วยใบหน้าที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก ภาคินขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ซีอีโอไร้หัวใจ’ เขาไม่เคยยิ้ม ไม่เคยแยแสโลก เพราะหัวใจของเขาถูกทำลายจนแหลกสลายไปตั้งแต่อุบัติเหตุรถคว่ำเมื่อห้าปีก่อน… อุบัติเหตุที่พราก ‘ภรรยา’ ของเขาไปตลอดกาล และทำให้ ‘ภูผา’ ลูกชายวัยสามขวบของเขาหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย แม้เขาจะทุ่มเงินหลายร้อยล้านเพื่อตามหา แต่ก็คว้าน้ำเหลว
งานดำเนินไปจนถึงช่วงไฮไลต์ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เด็กชายตัวเอกที่จะต้องขึ้นร้องเพลงเดี่ยวเกิดท้องเสียกะทันหันจนขึ้นเวทีไม่ได้ ครูปราณีหน้าเสีย กระวนกระวายกลัวว่าจะพลาดเงินบริจาคก้อนโต ในจังหวะที่เธอกำลังวิ่งวุ่นอยู่หลังเวที สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับตะวันที่กำลังยกถาดแก้วน้ำเดินผ่านมาพอดี
ด้วยความสิ้นคิดและอยากหาตัวตายตัวแทน ครูปราณีกระชากแขนตะวันอย่างแรงจนถาดน้ำร่วงหล่นแตกกระจาย เธอจิกผมเด็กน้อยและกระซิบเสียงเหี้ยม “แกขึ้นไปบนเวทีเดี๋ยวนี้! ไปยืนร้องเพลงอะไรก็ได้สั้นๆ คั่นเวลาให้ฉัน ถ้าแกทำพัง หรือร้องไห้ออกมา ฉันจะขังแกในห้องมืดและงดข้าวแกเจ็ดวัน! ไป!”
ตะวันถูกผลักอย่างแรงจนเซถลาออกไปกลางเวที ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ที่สาดส่องลงมา เด็กชายวัยแปดขวบในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่เก่าจนซีดและกางเกงขาสั้นปุปะ ยืนสั่นเทาอยู่หน้าไมโครโฟน เสียงดนตรีหยุดชะงัก แขกนับร้อยชีวิตในห้องบอลรูมเงียบกริบ บางคนขมวดคิ้ว บางคนยกแก้วแชมเปญขึ้นบังรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เห็นเด็กสลัมหลงขึ้นมาบนเวทีหรูหรา
ตะวันกลัวจนน้ำตาคลอเบ้า เขามองไปหลังเวทีเห็นครูปราณีถลึงตาข่มขู่ เด็กน้อยหลับตาปี๋ มือเล็กๆ กำขากางเกงตัวเองแน่น เขาไม่รู้เพลงป็อป ไม่รู้เพลงประสานเสียง สิ่งเดียวที่เขารู้… คือบทเพลงในความทรงจำที่ลึกที่สุด
และแล้ว… ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเล็กๆ ที่สั่นพร่าก็ค่อยๆ เปล่งผ่านไมโครโฟนออกมาโดยไม่มีดนตรีบรรเลง
“ดาวดวงน้อย… ลอยลับขอบฟ้า… หลับตาเถิดหนา… แก้วตาของแม่…”
เพียงแค่ประโยคแรก ท่วงทำนองที่แสนเศร้า ทว่าไพเราะและกังวานใสกังวานราวกับระฆังแก้ว ก็สะกดให้ทุกคนในห้องบอลรูมตกอยู่ในภวังค์ น้ำเสียงของเด็กน้อยไม่ได้ผ่านการฝึกฝน แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และความอ้างว้างที่บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของทุกคนที่ได้ยิน ไม่มีใครรู้เลยว่านี่คือเพลงอะไร แต่มันกลับทำให้หลายคนน้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ทว่า… ในมุมหนึ่งของห้องบอลรูม ปฏิกิริยาของใครบางคนกลับรุนแรงกว่าใครทั้งหมด
เพล้ง!!
แก้วไวน์คริสตัลในมือของภาคินร่วงหลุดจากมือ แตกกระจายลงบนพื้นพรม ร่างกายสูงใหญ่ของอภิมหาเศรษฐีชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก ดวงตาที่เคยดุดันและเย็นชา บัดนี้เบิกกว้างจนแทบถลน นัยน์ตาแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาทะลักทลายออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้!
“อ้อมกอดนี้… จะคุ้มภัย… แม้ชีพสลาย… รักไม่เลือนลา…”
เนื้อเพลงท่อนต่อไปหลุดออกจากปากของเด็กน้อย ภาคินตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ทิ้งมาดของซีอีโอผู้เย่อหยิ่งจนหมดสิ้น เขาก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังตกตะลึง พุ่งตรงไปยังหน้าเวทีอย่างบ้าคลั่ง
ไม่มีใครในโลกนี้รู้เพลงนี้! ไม่มีทาง!
เพราะบทเพลงนี้… คือเพลงที่ภาคินเป็นคนแต่งขึ้นมาด้วยตัวเอง! แต่งให้ภรรยาของเขาร้องกล่อมลูกชายในท้อง และหลังจากที่ภรรยาเสียชีวิต เพลงนี้ก็ไม่เคยถูกบันทึกเสียง ไม่เคยถูกเผยแพร่ที่ไหน มันถูกฝังไปพร้อมกับร่างของภรรยาและลูกชายที่เขาคิดว่าจากไปแล้ว มีเพียงเขา ภรรยา และ ‘ลูกชายของเขา’ เท่านั้นที่เคยได้ยิน!
“หยุด… หยุดร้องเดี๋ยวนี้!” ภาคินตะโกนลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและปนไปด้วยเสียงสะอื้น แขกเหรื่อต่างแตกตื่นตกใจ
ตะวันลืมตาขึ้นด้วยความหวาดกลัว เด็กน้อยหยุดร้องทันทีและก้าวถอยหลัง ครูปราณีรีบวิ่งหน้าตั้งออกมาจากหลังเวที พยายามจะเข้ามาประจบประแจงและแก้ตัว “ท… ท่านภาคินคะ! ดิฉันกราบขออภัยค่ะ! ไอ้เด็กนี่มันสติไม่ดี มันแอบขึ้นมาร้องเพลงบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ดิฉันจะรีบให้คนลากคอมันไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!”
ครูปราณีเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าตะวันเพื่อเอาใจมหาเศรษฐี
“อย่าเอามือสกปรกของแกมาแตะต้องตัวเขา!!”
ภาคินตวาดลั่นราวกับราชสีห์ที่ถูกกระชากขน เขาพุ่งตัวขึ้นไปบนเวที ผลักครูปราณีจนกระเด็นล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเด็กชายตัวผอมโซที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นลูกนก
น้ำตาของลูกผู้ชายที่แห้งเหือดมาถึงห้าปี ไหลอาบแก้มของภาคิน เขามองใบหน้ามอมแมมของตะวัน เค้าโครงหน้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้คราบสกปรก… จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากบาง และดวงตาที่ถอดแบบมาจากภรรยาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน!
ภาคินยื่นมือที่สั่นสะท้านไปจับไหล่เล็กๆ ของเด็กน้อย “หนู… หนูไปเอาเพลงนี้มาจากไหน… บอกลุงสิลูก ใครสอนหนูร้องเพลงนี้”
ตะวันสบตาชายแปลกหน้าที่กำลังร้องไห้ ด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด เด็กน้อยตอบเสียงสั่น “ผ… ผมไม่รู้ครับ… ผมแค่จำได้ว่า ตอนเด็กๆ มีผู้หญิงใจดีที่ตัวหอมกลิ่นดอกมะลิ ร้องเพลงนี้กอดผมไว้… ผมจำได้แค่นี้ครับ”
คำตอบนั้นเหมือนค้อนที่ทุบทำลายกำแพงแห่งความสิ้นหวังของภาคินจนแหลกละเอียด เขารีบคว้าแขนซ้ายของตะวันขึ้นมา รูดแขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามขึ้นไปจนถึงข้อศอก…
และที่นั่น… ปรากฏรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่เกิดจากการโดนเศษแก้วบาดเมื่อตอนสามขวบ!
“ภูผา…” ภาคินครางชื่อนั้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เสียงของเขาขาดห้วง “ลูกพ่อ… ลูกพ่อจริงๆ! พ่อหาลูกเจอแล้ว! พ่อขอโทษที่ปล่อยให้ลูกต้องตกระกำลำบากมาตั้งนาน ขอโทษครับลูก!”
มหาเศรษฐีหนุ่มรวบตัวเด็กกำพร้าในชุดซอมซ่อเข้ามากอดไว้แน่นที่สุดในชีวิต เขากอดรัดราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของภาคินดังก้องไปทั่วห้องบอลรูม แขกทุกคนในงานต่างยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง หลายคนถึงกับหลั่งน้ำตาให้กับภาพการพบกันของสายเลือดที่พลัดพราก
ตะวันเบิกตากว้าง สมองขาวโพลน แต่เมื่อได้รับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในชีวิต น้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดก็ทะลักออกมา เด็กน้อยกอดคอชายแปลกหน้าแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
“ท… ท่านภาคิน… น… นี่มันเรื่องอะไรกันคะ…” ครูปราณีที่คลานลุกขึ้นมาจากพื้น หน้าซีดเผือดราวกับศพ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเด็กที่เธอโขกสับและทุบตีมาตลอดห้าปี คือทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุด!
ภาคินค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากลูกชาย เขาค่อยๆ ยืนขึ้น แววตาที่เคยมองลูกชายด้วยความรักใคร่ แปรเปลี่ยนเป็นแววตาของมัจจุราชเมื่อหันไปมองครูปราณี
“แก… นังปีศาจ!” ภาคินก้าวเข้าไปหาครูปราณีด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน “รอยฟกช้ำบนตัวลูกชายฉัน ความผอมโซ รอยแผลพวกนี้… มันเป็นฝีมือของแกใช่ไหม!”
“ม… ไม่ใช่นะคะ! ดิฉันรักเด็กทุกคนเหมือนลูก! ดิฉันไม่เคยทำร้าย…”
“หุบปาก!!” ภาคินตะคอก “ทนายความ! เรียกตำรวจมาเดี๋ยวนี้! สั่งปิดมูลนิธินี้ซะ อายัดบัญชีทั้งหมดของมัน และรวบรวมหลักฐานการทำร้ายร่างกายและยักยอกเงินทั้งหมด ฉันจะลากคอมันเข้าคุกให้ไปเน่าตายในนั้น! ใครที่กล้าแตะต้องเส้นผมลูกชายฉันแม้แต่เส้นเดียว มันต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่ตกนรกทั้งเป็น!”
ครูปราณีกรีดร้อง ร้องไห้ฟูมฟายและพยายามจะกราบแทบเท้าภาคิน แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนพุ่งเข้ามาหิ้วปีกเธอและลากออกไปจากห้องบอลรูมท่ามกลางสายตาสมเพชของคนทั้งงาน การถูกเปิดโปงกลางงานกาล่า ทำให้ชีวิตของครูปราณีจบสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ เธอจะต้องรับกรรมในคุกที่มืดมิดยิ่งกว่าห้องที่เธอเคยขังเด็กๆ ไว้เสียอีก
หลังจากจัดการเศษขยะในชีวิตเสร็จสิ้น ภาคินหันกลับมาอุ้มร่างเล็กๆ ของตะวัน หรือ ‘ภูผา’ ขึ้นมาแนบอก เขาไม่สนใจเลยว่าเสื้อสูทราคาแพงของเขาจะเปื้อนคราบน้ำตาหรือฝุ่นดินจากชุดของลูกชาย
“กลับบ้านเรากันนะภูผา… ต่อไปนี้ พ่อจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายลูกได้อีก เพลงกล่อมขวัญของลูก จะไม่ต้องร้องในมุมมืดอีกต่อไปแล้ว”
ตะวันซบหน้าลงกับอกอันอบอุ่นของพ่อ พยักหน้าทั้งน้ำตา
บทเพลงที่เคยเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนรางในเงามืด ได้กลายเป็นกุญแจสำคัญที่ปลดล็อกชะตากรรมอันโหดร้าย เสียงเพลงแห่งความเศร้าสลดในวันนั้น ได้จบลงและถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทายาทหมื่นล้าน เด็กกำพร้าไร้ค่าได้กลับคืนสู่บัลลังก์ที่แท้จริงของเขา และตำนานของบทเพลงแห่งปาฏิหาริย์นี้ จะถูกจดจำไปตลอดกาล.
