“ต่อให้พี่จะเป็นแค่ขอทาน… ฉันก็จะรัก” คำสัญญาแสนหวานของภรรยาแสนดี

สู่ความลับสุดสะพรึงที่กระชากหน้ากากในวันที่ 5 ของการแต่งงาน!

“ฉันรักพี่ที่หัวใจ ไม่ใช่เงินทอง ต่อให้พี่จะเป็นแค่ขอทาน ฉันก็จะแต่งงานกับพี่ค่ะ”

คำพูดแสนหวานและหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งของ ‘รินลดา’ หญิงสาวผู้เปรียบดั่งนางฟ้าประจำคลินิกชุมชน ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของ ‘ภคิน’ ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อและทำงานเป็นเพียงกรรมกรก่อสร้างหาเช้ากินค่ำ

งานแต่งงานของทั้งคู่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่สุดในลานวัดเล็กๆ ไม่มีสินสอดเงินแสนเงินล้าน มีเพียงแหวนเงินราคาไม่กี่ร้อยบาทที่ภคินสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ รินลดายิ้มรับมันด้วยความเต็มใจและสวมกอดเขาแน่น ท่ามกลางคำนินทาของชาวบ้านที่ว่า ‘ดอกฟ้ายอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับสุนัขวัด’

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้… แม้กระทั่งตัวรินลดาเอง คือความจริงที่ว่า ‘ภคิน’ ไม่ใช่กรรมกรยาจกอย่างที่ทุกคนเห็น เขาคือ ‘ภคิน อัครมหาศาล’ ทายาทเพียงคนเดียวของเครือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน!

ที่เขาต้องปลอมตัวมาใช้ชีวิตคลุกฝุ่น ก็เพื่อตามหา ‘รักแท้’ ผู้หญิงที่ไม่หน้าเงินและพร้อมจะเคียงข้างเขาในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย และในที่สุดเขาก็คิดว่าเขาได้พบผู้หญิงคนนั้นแล้ว… รินลดาคือเพชรเม็ดงามที่เขาพร้อมจะยกย่องให้เป็นนายหญิงแห่งอัครมหาศาล

วันเวลาผ่านไปอย่างหอมหวาน จนกระทั่งเข้าสู่วันที่ 5 หลังการแต่งงาน

เช้าวันนั้น ภคินตัดสินใจว่าบททดสอบนี้เพียงพอแล้ว เขาเตรียมเซอร์ไพรส์ครั้งยิ่งใหญ่ไว้ให้ภรรยาสุดที่รัก โฉนดคฤหาสน์หรูริมทะเลสาบมูลค่ากว่าร้อยล้านบาท และแหวนเพชรน้ำงามขนาด 10 กะรัต ถูกซ่อนไว้อย่างดีในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ ของเขา

ภคินลางานและรีบกลับมาที่ห้องเช่ารูหนูในตอนสาย หวังจะทำเซอร์ไพรส์รินลดาที่บอกว่าวันนี้เธอลาหยุดพักผ่อน แต่เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องที่แง้มอยู่เล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องค่อยๆ จางหายไป… เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของผู้ชายและผู้หญิงดังลอดออกมาจากด้านใน

“เมื่อไหร่รินจะเลิกทนอยู่กับไอ้ขอทานนั่นสักทีล่ะจ๊ะ กลิ่นตัวมันไม่ทำให้รินอ้วกเอาเหรอ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

ภคินใจเต้นระรัว เขาค่อยๆ ขยับตัวไปแอบดูทางช่องประตู ภาพที่เห็นคือ รินลดา ภรรยาแสนดีของเขา กำลังนั่งตักและกอดจูบอย่างดูดดื่มกับ ‘วิทย์’ ลูกชายเจ้าของบ่อนการพนันในย่านนั้น!

“ทนอีกนิดเดียวนะคะพี่วิทย์…” น้ำเสียงของรินลดาไม่ได้อ่อนหวานเหมือนที่เคยพูดกับเขา แต่มันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเยือกเย็น “หมอดูทักรินว่า ดวงรินกำลังตกสุดขีด ถ้าไม่หา ‘ตัวตายตัวแทน’ มารับเคราะห์ รินจะต้องตายโหง รินก็เลยต้องหลอกแต่งงานกับไอ้โง่นั่นเพื่อแก้เคล็ด โอนความโชคร้ายทั้งหมดไปให้มันไงคะ”

ภคินเบิกตากว้าง ร่างกายชาหนึบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

“แค่แก้เคล็ดเองเหรอ? ไม่คุ้มเลยนะริน” วิทย์หัวเราะเยาะ

“ใครบอกว่าแค่นั้นล่ะคะ…” รินลดาแสยะยิ้ม “รินแอบเอาชื่อมันไปทำประกันชีวิตวงเงิน 10 ล้านบาทไว้แล้วต่างหาก รอให้ผ่านไปสักอาทิตย์หนึ่ง รินจะจ้างคนไปจัดฉาก ‘อุบัติเหตุรถชน’ ให้มันตายเนียนๆ ทีนี้เราก็จะได้เงิน 10 ล้านมาใช้หนี้พนันให้พี่วิทย์ แล้วเราก็ไปตั้งตัวอยู่เมืองนอกด้วยกันไงคะ… ไอ้ขอทานโง่ๆ แบบนั้น ตายไปก็ไม่มีใครมานั่งสืบหรอกค่ะ”

เปรี้ยง!!

คำพูดเหล่านั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัวใจของภคิน ‘นางฟ้า’ ที่เขาคิดว่าจะมอบทั้งชีวิตและทรัพย์สมบัติหมื่นล้านให้ แท้จริงแล้วคือ ‘ปีศาจร้าย’ ที่เห็นเขาเป็นเพียงเครื่องรางสะเดาะเคราะห์และเหยื่อในขบวนการฆาตกรรมเอาเงินประกัน! คำสัญญาที่บอกว่า ‘รักแม้เป็นขอทาน’ เป็นเพียงบทละครที่เอาไว้หลอกใช้ความตายของเขา!

ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุกโชนดั่งไฟนรก ภคินผลักประตูเข้าไปอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังลั่น!

“ปัง!!”

รินลดาและวิทย์สะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสามีกำมะลอยืนอยู่หน้าประตู

“พะ… พี่คิน! พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่!” รินลดาละล่ำละลัก พยายามจะลุกขึ้นจากตักของชู้รัก

วิทย์เห็นว่าเป็นแค่กรรมกรกระจอกก็ลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่า “มึงได้ยินก็ดีแล้วไอ้ขอทาน! ในเมื่อมึงรู้ความลับแล้ว มึงก็เตรียมตัวตายโหงวันนี้เลยแล้วกัน ไม่ต้องรอถึงอาทิตย์หน้าหรอก!”

วิทย์พุ่งตัวเข้ามาง้างหมัดเตรียมจะชกภคิน แต่ภคินไม่ได้ถอยหนี เขาเพียงแค่ปัดมือวิทย์ออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าๆ ขึ้นมากดปุ่มเพียงปุ่มเดียว

ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบคู่ก็ดังขึ้นตรงระเบียงทางเดิน บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคนพังประตูห้องเช่าเข้ามาล้อมตัวรินลดาและวิทย์เอาไว้ อาวุธปืนพกถูกชักออกมาเล็งไปยังชู้รักทั้งสองจนวิทย์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น

“ท… ทะ… ทำไมไอ้ขอทานนี่ถึงมีลูกน้อง!” วิทย์เสียงสั่นเป็นลูกนก

หัวหน้าบอดี้การ์ดเดินเข้ามาค้อมศีรษะให้ภคินอย่างนอบน้อม “ขออภัยที่มาช้าครับ ท่านประธาน… จะให้ผมจัดการเศษขยะสองชิ้นนี้เลยไหมครับ?”

“ท… ท่านประธาน?” รินลดาตาเหลือก มองภาพตรงหน้าด้วยความสับสนและหวาดกลัวสุดขีด “นี่มันเรื่องอะไรกัน พี่คิน พี่เป็นใครกันแน่!”

ภคินค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ ออก โยนมันทิ้งลงพื้น แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้เย็นเยียบและทรงอำนาจจนน่าขนลุก

“ฉันก็คือคนที่เธอคิดจะเอาชีวิตไปแลกกับเงินประกันเศษเงิน 10 ล้านของเธอไงล่ะ รินลดา…” ภคินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแจ็กเก็ตที่ตกอยู่ หยิบโฉนดที่ดินและกล่องกำมะหยี่สีแดงโยนใส่หน้ารินลดา “โง่จริงๆ นะ… ถ้าเธอรักฉันด้วยใจจริงอย่างที่ปากพูด วันนี้เธอจะได้เป็นนายหญิงแห่งอัครมหาศาลกรุ๊ป ได้คฤหาสน์ร้อยล้าน ได้แหวนเพชร 10 กะรัต และได้เงินใช้ทั้งชาติโดยไม่ต้องฆ่าใคร!”

รินลดามือสั่นเทาขณะเปิดดูกล่องเพชรและชื่อบนโฉนดที่ดิน เมื่อเห็นชื่อ ‘ภคิน อัครมหาศาล’ โลกทั้งใบของเธอก็พังทลาย ความโลภทำให้เธอตาบอด เธอกำลังจะฆ่ามหาเศรษฐีหมื่นล้านเพื่อเอาเงินแค่ 10 ล้าน!

“พ… พี่คิน! รินขอโทษ รินไม่ได้ตั้งใจ รินถูกไอ้วิทย์มันบังคับ! รินรักพี่จริงๆ นะคะ ให้อภัยรินเถอะนะคะ!” รินลดาคลานเข่าเข้ามากอดขาภคิน ร้องไห้ฟูมฟายด้วยน้ำตาจระเข้

ภคินสะบัดขาออกอย่างรังเกียจ “เก็บคำตอแหลของเธอไปใช้ในคุกเถอะ! บันทึกเสียงที่ฉันแอบอัดไว้เมื่อกี้ ชัดเจนพอที่จะส่งพวกแกสองคนเข้าคุกข้อหาพยายามฆ่าและฉ้อโกงประกันภัย!”

ภคินหันหลังเดินออกจากห้องเช่าโสโครกแห่งนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีก เขาหันไปสั่งหัวหน้าบอดี้การ์ดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม

“ส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจ และติดต่อไปที่เจ้าหนี้พนันของไอ้วิทย์ บอกพวกมันว่าถ้าอยากได้เงินคืน ให้ไปทวงกับสองคนนี้ในคุก… ทำให้ชีวิตพวกมันพังพินาศยิ่งกว่าขอทานข้างถนน อย่าให้มันได้ผุดได้เกิดอีก!”

“รับทราบครับท่านประธาน!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนและคำวิงวอนของรินลดาและวิทย์ดังก้องไล่หลังมา แต่ภคินไม่สนใจอีกต่อไป บทเรียนครั้งนี้ทำให้เขารู้ซึ้งว่า หน้ากากของคนเรานั้นน่ากลัวเพียงใด คำสัญญาแสนหวานในวันแต่งงาน… แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่ ยาพิษเคลือบน้ำตาล ที่รอเวลาปลิดชีพเขาเท่านั้นเอง.