NAHULI KO ANG ASAWA KO HABANG MAY KASAMA SA KWARTO—AT SA GABING ‘YON, NABALI ANG TAHANAN NA MATAGAL KO NANG PINANGGALINGAN

Ako si Mateo, 35 taong gulang.
Nag-asawa ako sa babaeng minahal ko mula pa pagkabata—si Diana, 33 taong gulang.
May anak kami isang batang lalaki, 7 taong gulang.
Maliit lang ang bahay namin, pero puno ng tawa, pangarap, at mga alaala.

O… kahit noon ganoon na ang tingin ko.

MAY SINYALENG DI KO PINANSIN

Bago ang lahat ng ito, may mga senyales na hindi ko natutukan:
Si Diana nagbago.
Di na magsabi kung saan siya pupunta, madalas magtagal sa telepono, lumayo ang titig niya kahit nag-atang kami sa hapag.

Pero naniwala ako sa “Pagmamahal at Pamilya” namin.
Naniwala akong pagod lang siya sa trabaho, o baka ako ang may pagkukulang.

Isang araw, lumipas ang lahat ng duda ko…

ANG GABI NG KATOTOHANAN

Isang gabing uulan, umuwi ako nang mas maaga, dala ang paborito niyang pagkain.
Tahimik ang bahay.
Naka-lock ang pinto ng kuwarto.
Akala ko natutulog sila ng anak namin.

Pero nang hinila ko ang seradura…
narinig ko ang tunog na hindi ko makakalimutan.

Whisper. Tawa. Haplos.
Isang boses lalaki—hindi ako.

ANG PAGBAGSAK NG BUHAY KO

Binuksan ko ang pinto.
At nakitang kahubdan sila—ako ang langit na bumagsak, ako ang dagat na nalunod sa sarili niyang luha.

Si Diana, nanlilisik ang mata, gulat, nanginginig.
Ang lalaking nasa kama—si Rey, kaibigan ko sa trabaho.

Hindi ako sumigaw.
Hindi ako sumuntok.
Pero may bagay sa loob ko na namatay.

“Mateo… let me explain—”
“Wala kang dapat ipaliwanag.” sabi ko.

Umupo ako sa silya.
Hindi dahil pagsuko—kundi dahil nahulog ang mundo ko at wala na akong lakas tumayo.

ANG HULI NIYANG SABI

Niyakap niya ako, umiiyak:

“Hindi mo ako pinapakinggan! Nawala ko ang sarili ko! Hindi ko sinasadya!”

Pero si Mateo na noong araw na iyon—hindi na siya ang lalaking handang patawarin agad.

“Kung nawala ka, Diana… bakit hindi ka nagpaabot ng kamay?”
“Siya ba ang mas madaling abutin kaysa ako?”

Tumulo ang luha ko, hindi dahil mahal ko pa siya—
pero dahil nang damputin niya ang puso ko, sinuyod niya ito nang walang awa.

ANG KATAPUSAN NG PILING SALITA

Pagkatapos ng lahat,
umalis ako.
Dinala ko ang anak ko.
Hindi dahil gusto kong gantihan siya—
kundi dahil sa gabing iyon, napatunayan ko na ang pag-ibig ay hindi exempted sa pagkasira.

Naiwan si Diana sa kuwarto naming dati pinangalanan naming “kanlungan.”
Ngayon, iyon na ang puntod ng pangarap naming dalawa.

ARAL NG KWENTO

Ang pagtataksil ay hindi lang nagwawasak ng relasyon—
nagwawasak ito ng pagkatao.

May mga tao hindi kayang ihinto ang tukso,
pero may mga puso na kahit gaano kalaki ang sakit…
handa pa ring pumili ng katahimikan at hindi paghihiganti.