ISANG ARAW NG KASAL, ISANG BUHAY NG PAGMAMAHAL: KUNG PAANO NAGING SAKSI ANG ALTAR SA MGA LUHANG MATAGAL NANG ITINAGO NG MAG-INA
Ako si Nathan, 27 taong gulang.
Ngayong araw ang kasal ko — ang araw na dapat ay puno ng tawa, ng halakhak, ng musika.
Dapat puno ng white roses, perfect smiles, picture-perfect moments…
Ngunit — may isang bagay na mas totoong nagpapatibok sa puso ko kaysa sa “I do.”
Ang pagmamahal ko kay Mama.
NANG SINGKAPAL NG PADER ANG DISTANSYA NAMIN
Lumaki ako na ang Mama ko si Lourdes — isang babaeng naging ilaw ng tahanan kahit pareho kaming nasa dilim.
Bata pa lang ako nang iwan kami ng Papa ko.
Naalala ko pa ang unang gabi naming dalawa lang sa bahay:
Si Mama, umiiyak nang palihim, habang dinidikitan ng tape ang pinto na halos mabukas sa hangin.
Ako, inaantok sa sahig, nakaunan sa hita niya.
“Nath, hindi tayo mayaman, pero hinding-hindi kita iiwan.”
Iyon ang unang pangakong tumatak sa puso ko.
Lumipas ang taon.
Ako ay nagtapos, nagkaroon ng trabaho, nag-ipon,
At unti-unti, nakakalimutan kong bumalik sa tahanan na minsan ding nagtago ng mga dapat kong pasalamatan.
ANG PAGTUKOY SA PAHIRAP
Bago ang kasal ko, nakita ko si Mama sa likod ng simbahan.
Suot niya ang bestida na ako mismo ang nagregalo taon na ang nakaraan —
bestida na ipinangako niyang isusuot niya pag proud siya sa ‘kin.
Ngunit parang may pasanin siyang hindi niya sinasabi.
Siya lang mag-isa, walang escort, walang mag-aabot ng kamay niya papasok.
At sa moment na iyon, natanong ko ang sarili ko:
“Ano ba ang tunay na saysay ng kasal ko kung ang nagdala sa akin sa harap ng altar — iniwan ko sa likod?”
ANG DESISYONG GUMULAT SA LAHAT
Pagdating ng oras ng mother-son dance, expected ng lahat na sa reception mangyayari iyon.
Pero bago pa man ang unang sayaw ng mag-asawa, tumayo ako sa harap ng lahat.
“Pasensya na po.
Bago ang kahit anong sayaw ngayon…
gusto ko munang ibalik ang oras na kaytagal kong kinuha sa taong HINDI KO PINAGLAAN NG SUMBAYONG SALAMAT.”
Lumingon ako kay Mama.
“Ma, pwede ka bang sumayaw sa aisle na ‘to — kahit ngayong araw lang?”
Natigilan ang simbahan.
At nang ilapit ko ang kamay ko kay Mama…
tumaob ang emosyon ng buong venue.
ANG SAYAW LAHAT NANG DI NASABI
Tinugtog nila ang “You Raise Me Up.”
Dahan-dahan, naging parang slow-motion ang paligid.
Ako… nakatitig sa mata ni Mama.
Siya… nanginginig ang labi, habang sinasabi:
“Anak… hindi mo alam…
ilang gabi ko pinangarap makita kang nakatayo dito.
Akala ko nalimutan mo na ‘ko…”
“Hindi, Ma.
Ako ‘yung naligaw — pero ikaw ang direksyon ko simula’t sapul.”
Habang nagsasayaw kami, lumuluha ang mga principal sponsors, nagyakapan ang mga magulang,
at mismong bride ko — hawak ang bulaklak, umiiyak sa sulok…
“Ma… ngayong araw hindi ka lang panauhin.
Ikaw ang karangalan ko.
Dahil kung ang altar ay para i-commit ko ang buhay ko sa iba —
ikaw naman ang dahilan bakit natuto akong magmahal GANOON KALALIM.”
ANG PAPUTOK NG KATOTOHANAN
At bago matapos ang sayaw, inilabas ko ang isang susi.
Naka-attach ang isang maliit na tag:
“From house to HOME — for Mama.”
Binili ko ng sampung taon pinangarap kong bahay.
Hindi mansion — pero tahanan.
Tahanan na hindi na sumisibol ang luha sa kisame…
dahil pareho na kaming may bubong ng katiwasayan.
ARAL NG KWENTO
Hindi nililimitahan ng kasal ang pagmamahal ng isang anak —
itinatanghal nito ang pagmamahal na minsang sinupil ng paghahabol sa hustisya at pag-angat sa buhay.
Bago natin tahakin ang bagong buhay —
alalahanin ang taong nag-alay ng BUONG BUHAY niya nang walang “kapalit”:
ang INA.
