PAGTAPOS NG AMING HONEYMOON, HINUBAD NG ASAWA KO ANG KANYANG SINTURON UPANG “TURUAN AKO NG BATAS”

—NGUNIT HINDI NIYA INASAHAN NA ISUSUOT KO ANG AKING BOXING GLOVES UPANG BASAGIN ANG KANYANG MUKHA AT KAYABANGAN!

I. Ang Pagtatapos ng Matamis na Kasinungalingan

Kababalik lang namin mula sa dalawang linggong honeymoon sa Maldives. Sa paningin ng lahat, si Julian ay ang perpektong asawa—gwapo, mayaman, magalang, at laging nakangiti. Iyon din ang naging pagkakakilala ko sa kanya sa loob ng isang taon naming pagiging magkasintahan. Akala ko, nahanap ko na ang lalaking magmamahal at mag-aalaga sa akin habambuhay.

Ngunit nang makapasok kami sa aming bagong bahay at maisara ang malaking pintuan, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Nawala ang matamis na ngiti ni Julian. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng pagmamahal, ay biglang naging malamig at puno ng awtoridad.

Ibinaba niya ang aming mga bagahe sa sahig. Naglakad siya patungo sa bintana at maingat na isinara ang makapal na kurtina. Walang ingay mula sa labas ang makakapasok, at walang makakakita sa kung ano man ang mangyayari sa loob.

“Tapos na ang bakasyon, Clara,” malamig niyang sabi habang nakatalikod sa akin. “Tapos na ang pagpapanggap.”

II. Ang Tunay na Kulay ng Isang Halimaw

Lumingon si Julian sa akin. Dahan-dahan niyang inilagay ang kanyang kamay sa baywang at inalis ang bakal na buckle ng kanyang mamahaling leather na sinturon. Hinugot niya ito, at lumikha ito ng matalim na tunog nang ihampas niya ito nang bahagya sa kanyang palad.

Ngumisi siya, isang ngiting nagpapangilabot. “Ngayong asawa na kita at nasa ilalim ka na ng bubong ko, oras na para ituro sa iyo ang mga batas ng pag-aasawa. Ako ang masusunod, ako ang batas, at ikaw ay susunod nang walang tanong. Kung hindi, ito ang magdidisiplina sa’yo.”

Inasahan niyang manginginig ako sa takot. Inasahan niyang luluhod ako, iiyak, at magmamakaawa na huwag siyang manakit. Akala niya ay isa lamang akong mahina at ordinaryong babae na madaling kontrolin sa pamamagitan ng takot at dahas.

Ngunit nanatili akong nakatayo, tahimik, at walang kahit anong emosyon sa mukha.

III. Ang Lihim na Kampeon

Tumingin ako sa kanyang sinturon, pagkatapos ay sa kanyang mayabang na mukha.

“Batas ng pag-aasawa?” kalmado kong tanong.

Lumapit ako sa aking malaking maleta na hindi pa nabubuksan. Binuksan ko ang zipper nito. Hindi ako naglabas ng panyo para pamunas ng luha. Sa halip, hinubad ko ang aking manipis na coat, naiwan ang aking fitted na sando, at kinuha ang isang pares ng kumikinang na pulang boxing gloves mula sa ilalim ng aking mga damit.

Isinuot ko ang mga ito nang dahan-dahan, mahigpit na itinali ang mga strap gamit ang aking mga ngipin at kabilang kamay. Pinag-untog ko ang aking dalawang kamao, lumikha ng isang malakas at mabigat na tunog na umalingawngaw sa buong sala.

Ngumiti ako at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. “Perpekto. Kanina pa ako naghahanap ng sparring partner.”

Ang hindi alam ni Julian, bago ko piniling mamuhay nang tahimik at magtrabaho sa isang opisina, ako ay isang undefeated underground kickboxing champion sa loob ng limang taon. Sanay ako sa bugbugan, sanay ako sa sakit, at higit sa lahat, sanay akong magpabagsak ng mga lalaking higit na malaki sa akin.

IV. Ang Unang Round sa Loob ng Kwarto

Kumunot ang noo ni Julian. Naisip niyang nagbibiro lang ako. “Anong kalokohan ito, Clara?! Hinahamon mo ba ako?!” pasigaw niyang tanong, bago mabilis na inihampas ang sinturon papunta sa aking braso.

Ngunit bago pa man dumapo ang leather sa aking balat, mabilis akong yumuko at umikot sa kanyang gilid. Ang kanyang sinturon ay tumama lamang sa hangin.

Nanlaki ang kanyang mga mata sa bilis ng aking galaw, ngunit bago pa siya makabawi, pinakawalan ko ang isang mabigat at mabilis na left hook direkta sa kanyang tagiliran. Narinig ko ang pag-ungol niya sa sakit habang napaluhod siya nang bahagya, nabitawan ang kanyang sinturon.

“Ganyan ba ang batas mo, Julian? Ang bagal,” pang-aasar ko, ang aking boses ay puno ng kumpiyansa.

Galit na galit siyang tumayo at sinubukang sumuntok sa aking mukha. Sinalag ko ito nang walang kahirap-hirap gamit ang aking kaliwang glove, at agad na sinundan ng isang malakas na right uppercut sa kanyang panga.

BAM!

Bumagsak si Julian sa malamig na sahig ng aming sala. Tumulo ang dugo mula sa kanyang pumuputok na labi. Hawak-hawak niya ang kanyang mukha, nanginginig, at puno ng matinding takot habang nakatingin sa akin. Ang lalaking akala niya ay hari ng bahay ay ngayon ay parang isang kawawang aso na nakadapa sa aking paanan.

V. Ang Bagong Batas ng Bahay

Lumapit ako sa kanya, tiningnan ang nakakalat niyang sinturon, at inapakan ito gamit ang aking sapatos.

“Clara… p-pakiusap, tama na,” umuungol niyang pakiusap, pilit na umaatras palayo sa akin habang nakaupo sa sahig. Nasaan na ang kanyang kayabangan? Nasaan na ang halimaw na gustong manakit ng asawa?

Inalis ko ang isa kong glove, kinuha ang aking telepono mula sa bag, at dinial ang numero ng aking abogado.

“Ito ang aking batas, Julian,” malamig kong idineklara habang nakatingin sa kanyang takot na takot na mga mata. “Wala kang pag-aari, wala kang kontrol, at hinding-hindi mo ako kayang saktan.”

Inihagis ko ang aking wedding ring sa kanyang dibdib. “Ipa-pack ko ang mga gamit ko at aalis ako sa impiyernong ito bago pa man tayo makapag-unpack. At kapag dumating ang divorce papers bukas, gusto kong pirmahan mo iyon nang walang tanong. Kung hindi…” Itinaas ko ang aking kamao na may suot na pulang glove, “…sa susunod, hindi lang panga mo ang babasagin ko.”

Iniwan ko si Julian na nakahandusay sa sahig, umiiyak sa sakit at kahiyaan. Ang araw na inakala niyang magiging simula ng pagkontrol niya sa aking buhay, ay ang mismong araw na natutunan niya ang pinakamasakit na leksiyon: Huwag na huwag mong tatangkain na turuan ng batas ang isang reyna na kayang bumasag ng iyong mukha.