News

วิมานลวงหลอกและเศษซากของหัวใจ: 14 ปีที่ส่งเงินกลับบ้าน…

 แต่ต้องทรุดเข่ากอดแม่บังเกิดเกล้าในกองขยะ

14 ปี… เป็นเวลาที่ยาวนานพอจะเปลี่ยนเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ให้กลายเป็นชายที่มีริ้วรอยแห่งความกร้านโลก

‘ชลทิศ’ ทอดสายตามองสายฝนที่โปรยปรายนอกหน้าต่างรถแท็กซี่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาจากการทำงานบนเรือประมงน้ำลึกที่นอร์เวย์ กำกล่องกำมะหยี่สีแดงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตไว้แน่น ภายในนั้นคือสร้อยคอทองคำหนักห้าบาทที่เขาตั้งใจซื้อมาเป็นของขวัญให้ ‘แม่ดวงใจ’ หญิงชราผู้เป็นดั่งดวงตวงใจของเขา

ตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมา ชลทิศยอมสละทิ้งความสุขส่วนตัว เขาทนหนาวเหน็บกลางพายุหิมะ กินอาหารกระป๋องซ้ำซาก อดมื้อกินครึ่งมื้อ เพียงเพื่อส่งเงินกลับมาประเทศไทยเดือนละเกือบแสนบาท เขาฝากฝังทุกอย่างไว้กับ ‘กรรณิการ์’ ภรรยาที่แต่งงานกันก่อนเขาจะบินไปทำงาน โดยสั่งเสียให้เธอนำเงินไปปลูกบ้านหลังใหญ่ และดูแลแม่ดวงใจให้สุขสบายที่สุดในบั้นปลายชีวิต กรรณิการ์มักจะส่งรูปบ้านเดี่ยวสุดหรูและข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงมาให้เขาดูเสมอ พร้อมคำหวานว่า “แม่สบายดีค่ะ ชลไม่ต้องห่วงนะ กรรณิดูแลแม่อย่างดี”

วันนี้ สัญญาจ้างอันยาวนานสิ้นสุดลง ชลทิศกลับมาพร้อมเงินเก็บก้อนสุดท้ายในบัญชีที่มากพอจะทำให้ครอบครัวสุขสบายไปตลอดชีวิต เขากะจะทำเซอร์ไพรส์โดยไม่บอกใครล่วงหน้า

รถแท็กซี่จอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูในหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ย่านชานเมือง ชลทิศจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเก่า แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ในบ้านสว่างไสว เสียงเพลงแจ๊สและเสียงแก้วไวน์กระทบกันดังแว่วออกมา เขายิ้มกว้าง ก้าวเท้าไปกดกริ่งหน้าประตูรั้วอัลลอยด์

ทว่า… ผู้ที่เดินออกมาเปิดประตูไม่ใช่ภรรยาหรือแม่ของเขา แต่เป็นสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้ม “มาหาใครคะ? คืนนี้คุณกรรณิการ์กับคุณเอกภพจัดงานเลี้ยงส่วนตัวค่ะ ไม่รับแขก”

ชลทิศขมวดคิ้ว “เอกภพ? ใครคือเอกภพ? ผมชลทิศ สามีของคุณกรรณิการ์ แล้วแม่ดวงใจล่ะ แม่ผมอยู่ไหน?” สาวใช้เบิกตากว้าง หน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี “ส…สามี? แต่คุณกรรณิบอกว่าสามีเก่ารถชนตายที่เมืองนอกไปตั้งแต่สี่ปีที่แล้วนี่คะ! ตอนนี้เธอจดทะเบียนใหม่กับคุณเอกภพแล้ว ส่วนยายแก่ๆ ที่ชื่อดวงใจ… คุณกรรณิไล่แกออกจากบ้านไปเป็นขอทานตั้งแต่แกบอดไปข้างนึงแล้วค่ะ!”

เปรี้ยง! คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม โลกทั้งใบของชลทิศหยุดหมุน ร่างกายของเขาชาหนึบไปทุกสัดส่วน ความเย็นเยียบแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่หัวใจ “ไล่ออกไป? เป็นขอทาน? หมายความว่ายังไง!”

ชลทิศไม่รอฟังคำตอบ เขาผลักประตูรั้วอย่างแรงแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางงานเลี้ยงที่หรูหรา กรรณิการ์ในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงสดกำลังยืนคล้องแขนหัวเราะร่วนอยู่กับชายหนุ่มรุ่นน้อง

“กรรณิการ์!!!” ชลทิศคำรามลั่น เสียงของเขาดังกึกก้องจนดนตรีหยุดชะงัก แขกเหรื่อหันมามองเป็นตาเดียว กรรณิการ์หันมาเห็นชลทิศ แก้วไวน์ในมือเธอร่วงแตกกระจายกระจายลงบนพื้นหินอ่อน “ช…ชล! คุณกลับมาได้ยังไง! คุณบอกว่าจะกลับปีหน้าไม่ใช่เหรอ!”

“แม่ฉันอยู่ไหน!” ชลทิศพุ่งเข้าไปบีบต้นแขนอดีตภรรยาอย่างแรงจนเธอร้องลั่น “เงินสิบกว่าล้านที่ฉันส่งมาให้มึงดูแลแม่ มึงเอาไปบำเรอไอ้ชู้นี่ แล้วแม่ฉันล่ะ! แม่ฉันอยู่ไหน!” “ปล่อยกรรณินะเว้ยไอ้ 거지 (ขอทาน)!” เอกภพพยายามจะเข้ามาผลัก แต่โดนชลทิศสวนหมัดเข้าที่ปลายคางจนล้มคว่ำไปกองกับพื้น กรรณิการ์ตัวสั่นเทา ละล่ำละลักด้วยความกลัว “ม…แม่แกหนีออกจากบ้านไปเอง! แกสติเลอะเลือน ฉันตามหาแล้วแต่ไม่เจอ!”

“โกหก!” ป้าแม่บ้านเก่าแก่ที่ยืนแอบอยู่มุมห้องทนไม่ไหว ตะโกนสวนขึ้นมา “คุณกรรณิหลอกคุณยายว่าคุณชลเรือล่มตายที่เมืองนอก คุณยายร้องไห้จนเส้นเลือดในตาแตกตาบอดไปข้างนึง พอคุณยายหมดประโยชน์ คุณกรรณิก็บังคับให้แกเซ็นยกที่ดินมรดกให้ แล้วให้คนลากคุณยายไปทิ้งไว้ที่กองขยะใต้ทางด่วนท้ายตลาดค่ะ!”

ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอหอย ชลทิศสะบัดกรรณิการ์ทิ้งราวกับขยะขยะแขยง เขาวิ่งฝ่าสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งกระเป๋าเดินทางไว้เบื้องหลัง สองขาก้าววิ่งสุดกำลังไปยังตลาดสดที่อยู่ห่างออกไปเกือบสามกิโลเมตร

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มปะปนไปกับหยาดฝน… 14 ปีที่เขากินเศษขนมปังแข็งๆ กลางพายุหิมะ เพียงเพื่อจะรู้ว่าแม่ของเขาต้องมากินเศษอาหารในกองขยะอย่างนั้นหรือ?

เมื่อถึงใต้ทางด่วนท้ายตลาด กลิ่นเหม็นเน่าของน้ำคลำและกองขยะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟถนนสลัวๆ เผยให้เห็นร่างของคนเร่ร่อนหลายคนที่นอนขดตัวหนีหนาว ชลทิศเดินตามหาอย่างบ้าคลั่ง รื้อค้นตามกล่องกระดาษและเพิงพลาสติก

จนกระทั่ง… ที่มุมอับชื้นข้างถังขยะใบใหญ่ ท่ามกลางเศษอาหารบูดเน่า ชายหนุ่มเห็นร่างของหญิงชราคนหนึ่ง ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สวมเสื้อคอกระเช้าที่ขาดวิ่นและเปื้อนคราบโคลนสีดำ เธอกำลังใช้มือที่สั่นเทา กอดรูปถ่ายใบเก่าๆ ที่เปียกฝนแนบไว้ที่อก ปากก็พึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ชลเอ๊ย… หนาวไหมลูก… อยู่ในน้ำลึกหนาวไหม… ทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวแม่จะไปอยู่ด้วยแล้ว…”

ชลทิศแทบหยุดหายใจ ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่าบนพื้นโคลนที่สกปรกโสมม เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้นที่ดังบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

“แม่…” น้ำเสียงของเขาขาดห้วง หญิงชราหูตึงสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาข้างซ้ายขาวขุ่นมัว ส่วนดวงตาข้างขวาเพ่งมองชายตรงหน้าผ่านแสงสลัว ร่างกายที่ผอมแห้งสั่นเทาด้วยความกลัว “อย่าทำร้ายฉันเลยจ้ะ… ฉันไม่มีเงิน… ฉันมีแค่รูปของลูกชาย… อย่าแย่งไปเลยนะจ๊ะ…”

“แม่จ๋า… นี่ชลไงแม่” ชลทิศปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน เขาคลานเข่าเข้าไปในกองขยะ รวบร่างที่เหม็นสาบและเปียกปอนของแม่บังเกิดเกล้ามากอดไว้แน่นที่สุดในชีวิต ความอบอุ่นที่ห่างหายไป 14 ปีถ่ายทอดผ่านคราบน้ำตา “ชลยังไม่ตายแม่… ชลกลับมาหาแม่แล้ว… ชลขอโทษที่ทิ้งแม่ไป ชลขอโทษ…”

แม่ดวงใจนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มือที่เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยแผลค่อยๆ ยกขึ้นลูบใบหน้าของชายหนุ่ม สัมผัสถึงความสากกร้านและหยาดน้ำตาร้อนๆ “ชล… ลูกชลของแม่จริงๆ หรือลูก… แม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม…” “ชลเองแม่ ชลตัวจริง…” หญิงชราร้องไห้โฮสุดเสียง กอดคอลูกชายแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีก “ลูกเอ๊ย แม่นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกแล้ว นังกรรณิมันบอกว่าลูกตายแล้ว มันไล่แม่มา แม่ทรมานเหลือเกินลูกเอ๊ย…”

คำพูดของแม่เปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความแค้น ชลทิศอุ้มร่างที่เบาหวิวของแม่ขึ้นแนบอก “แม่ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ต่อจากนี้จะไม่มีใครรังแกแม่ได้อีก ชลจะทวงทุกอย่างของแม่คืนมา… พวกมันต้องชดใช้ด้วยนรกทั้งเป็น!”

เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์หรูของกรรณิการ์ถูกปิดล้อมด้วยรถตำรวจและเจ้าหน้าที่จากกรมบังคับคดี ชลทิศไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง เขาติดต่อเพื่อนสนิทที่เป็นทนายความฝีมือดีตั้งแต่เมื่อคืน หลักฐานการโอนเงินทุกบาททุกสตางค์ตลอด 14 ปี รวมถึงสลิปที่กรรณิการ์แอบยักย้ายถ่ายเทเงินเข้าบัญชีเอกภพ ถูกนำมาเปิดโปงทั้งหมด

กรรณิการ์และเอกภพถูกจับกุมในข้อหาฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์ และทารุณกรรมผู้สูงอายุ ทั้งสองถูกใส่กุญแจมือ ลากตัวออกจากบ้านท่ามกลางสายตาของเพื่อนบ้านที่มามุงดู กรรณิการ์ร้องไห้ฟูมฟาย พยายามจะคุกเข่าขอร้องชลทิศ “ชล… กรรณิขอโทษ… ให้โอกาสกรรณินะ เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอ!”

ชลทิศมองอดีตภรรยาด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในทะเลเหนือ “ความรักของฉัน มันตายไปตั้งแต่วินาทีที่ฉันเห็นแม่คุ้ยขยะกินแล้ว ไปชดใช้กรรมในคุกซะเถอะ”

หนึ่งเดือนต่อมา… ณ บ้านสวนร่มรื่นริมแม่น้ำในจังหวัดอัมพวา ชลทิศซื้อบ้านหลังใหม่ด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้าย เขาจัดแจงปูที่นอนนุ่มๆ และตกแต่งห้องให้แม่ดวงใจอย่างดีที่สุด

ยามสายที่แสงแดดอุ่นๆ สาดส่อง ชลทิศนั่งอยู่บนพื้นไม้ ขัดถูเท้าที่เคยเต็มไปด้วยบาดแผลของแม่ดวงใจอย่างทะนุถนอม เขาสวมสร้อยคอทองคำหนักห้าบาทลงบนลำคอเหี่ยวย่นของแม่ หญิงชราซึ่งบัดนี้มีน้ำมีนวลขึ้น ใบหน้าสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีอ่อนที่ใส่สบาย กำลังลูบหัวลูกชายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

“สวยไหมแม่ ชลตั้งใจซื้อมาให้แม่ตั้งแต่อยู่เมืองนอกเลยนะ” “สวยจ้ะลูก… แต่ต่อให้ไม่มีสร้อยทอง แค่มีชลอยู่กับแม่ แม่ก็มีความสุขที่สุดในโลกแล้ว”

ชลทิศซบหน้าลงบนตักของแม่ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความปีติไหลซึมลงบนผ้าถุง ต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ยอมจากแม่ไปไหนอีกแล้ว เขาจะใช้ทุกวินาทีที่มีอยู่ เพื่อชดเชยเวลา 14 ปีที่สูญเสียไป และจะทำให้ผู้หญิงคนนี้… เป็นแม่ที่มีความสุขที่สุดในโลกตราบลมหายใจสุดท้าย.

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!