ความเจ็บปวดของการสูญเสียลูกชายวัย 5 ขวบ เป็นบาดแผลที่ไม่มีวันเยียวยาได้

สำหรับ “อลิน” โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงเมื่อ 6 เดือนก่อน ในวันที่ตำรวจแจ้งข่าวร้ายว่า “น้องภพ” พลัดตกน้ำและถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากพัดหายไป ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เจ้าหน้าที่กู้ภัยงมหาร่างของเด็กน้อยอยู่นานนับสัปดาห์ แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงรองเท้าผ้าใบข้างเดียวที่ริมตลิ่ง งานศพถูกจัดขึ้นโดยไม่มีร่าง มีเพียงรูปถ่ายที่เปื้อนคราบน้ำตาของอลิน
ตั้งแต่วันนั้น อลินกลายเป็นเหมือนซากศพที่ยังมีลมหายใจ เธอเอาแต่ร้องไห้ ไม่กิน ไม่นอน จนร่างกายผ่ายผอม โชคดีที่เธอมี “กฤต” สามีผู้แสนดีที่คอยอยู่เคียงข้าง เขาลาออกจากงานประจำมาเพื่อดูแลเธออย่างใกล้ชิด กฤตพา “หมอดนัย” จิตแพทย์เพื่อนสนิทของเขามาตรวจอาการเธอที่บ้าน หมอดนัยสั่งจ่ายยาเม็ดสีฟ้าให้เธอทานทุกคืน โดยบอกว่ามันคือ “ยาคลายเครียดและช่วยให้นอนหลับ” เพื่อให้สมองของเธอได้พักผ่อน
ทุกๆ คืน เวลาสี่ทุ่มตรง กฤตจะประคองแก้วน้ำอุ่นและยาเม็ดสีฟ้าสองเม็ดมาป้อนให้เธอถึงเตียง พร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา “ทานยานะคนดี คุณต้องพักผ่อน พรุ่งนี้เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” คำพูดของเขาช่างอบอุ่น แต่หลังจากกลืนยานั้นลงไป โสตประสาทของอลินจะเริ่มมึนชา ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยหินก้อนยักษ์ และจมดิ่งสู่ความหลับใหลที่ไร้ความฝันจนถึงเช้าสายของอีกวัน เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา
จนกระทั่งคืนหนึ่ง… คืนที่พายุฝนฟ้าคะนองพัดถล่มเมือง คล้ายกับวันเกิดเหตุที่น้องภพจากไป เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องทำให้อลินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกก่อนเวลาทานยา เธอรู้สึกสับสนและเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเอง ทำไมความทรงจำของเธอถึงเลือนรางนัก? ทำไมเธอถึงไม่เคยมีแรงแม้แต่จะเดินออกไปสูดอากาศนอกบ้าน? ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเงียบๆ
เมื่อกฤตเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยาเม็ดสีฟ้าเช่นเคย อลินแสร้งทำเป็นยิ้มรับและหยิบยาเข้าปาก แต่จังหวะที่กฤตหันไปวางแก้วน้ำ เธอใช้ลิ้นดุนยาเม็ดนั้นซ่อนไว้ใต้กระพุ้งแก้ม แล้วแกล้งทำเป็นดื่มน้ำตาม กฤตนั่งลูบหัวเธอจนกระทั่งเธอแกล้งหลับตาลงและผ่อนลมหายใจให้สม่ำเสมอ เธอได้ยินเสียงกฤตเดินออกจากห้อง และที่น่าแปลกใจที่สุดคือ… เสียงกุญแจล็อคประตูจากด้านนอก! ทำไมเขาต้องขังเธอไว้ในห้องนอนทุกคืน?
เมื่อมั่นใจว่ากฤตเดินจากไปแล้ว อลินรีบลุกขึ้นคายยาเม็ดสีฟ้าทิ้งลงในชักโครก เธอสาดน้ำล้างหน้าเพื่อเรียกสติ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ฤทธิ์ยาที่เคยตกค้างในสายเลือดเริ่มจางหายไป ประสาทสัมผัสของเธอกลับมาแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบครึ่งปี
เวลาตีสอง… ท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านหลังใหญ่ที่กฤตเพิ่งซื้อใหม่หลังจากการตายของลูก อลินได้ยินเสียงบางอย่าง แว่วมาจากช่องแอร์ที่เชื่อมต่อกับชั้นใต้ดิน…
“แม่… แม่จ๋า…”
อลินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก เสียงนั้น… เสียงเล็กๆ ที่แหบพร่าแต่น่าจดจำ มันคือเสียงของน้องภพ! เธอรีบยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น น้ำตาแห่งความสับสนไหลอาบแก้ม ลูกของเธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? นี่เธอประสาทหลอนจนหูแว่วไปเองหรือเปล่า?
แต่นาทีต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แม่… ภพกลัว… ภพหนาว…”
วิญญาณความเป็นแม่สั่งให้เธอต้องออกไปค้นหาความจริง อลินใช้ที่หนีบผมสะเดาะกลอนประตูห้องนอนที่กฤตล็อคไว้จนสำเร็จ (โชคดีที่เธอเคยเรียนวิธีนี้มาจากสารคดี) เธอค่อยๆ ย่องลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบที่สุด มุ่งหน้าไปยัง “ห้องทำงานส่วนตัว” ของกฤตที่ชั้นล่างสุด ห้องที่เขาตั้งกฎเหล็กห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด
ประตูลับหลังชั้นหนังสือถูกแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย มีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมา อลินแทรกตัวเข้าไปและเดินลงบันไดวนสู่ชั้นใต้ดินที่ลึกและเย็นเยียบ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยเตะจมูก เมื่อไปถึงสุดทาง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้อลินแทบล้มทั้งยืน!
หลังกระจกนิรภัยบานหนา ในห้องแคบๆ ที่มีเพียงเตียงเหล็กเก่าๆ เด็กชายร่างผอมโซ ผิวซีดเผือด สวมเสื้อผ้าชุดเดิมกับที่ใส่ในวันเกิดเหตุ กำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่มุมห้อง… น้องภพ! ลูกชายของเธอยังมีชีวิตอยู่!
“ภพ! น้องภพ!” อลินทุบกระจกอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาพรั่งพรูออกมาเป็นสายเลือด น้องภพเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นแม่ เด็กน้อยก็รีบวิ่งมากระแทกกระจก ร้องไห้โฮ “แม่จ๋า! ช่วยภพด้วย พ่อตีภพ พ่อขังภพไว้!”
ยังไม่ทันที่อลินจะหาทางปลดล็อคประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ
แปะ… แปะ… แปะ…
“เก่งมากที่รัก… ไม่คิดเลยว่าคุณจะเลิกโง่แล้วคายยาทิ้งในคืนนี้” กฤตยืนอยู่ตรงบันได ในมือถือเข็มฉีดยาและกุญแจ รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาเคยมีมลายหายไป เหลือเพียงแววตาของปีศาจโรคจิต
“กฤต! นี่มันเรื่องบ้าอะไร! ทำไมคุณถึงขังลูกไว้แบบนี้! คุณหลอกฉันมาตลอด 6 เดือน!” อลินตวาดลั่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น
กฤตหัวเราะในลำคอ ค่อยๆ เดินควงเข็มฉีดยาเข้ามาใกล้ “ก็เพราะผมรักคุณไงอลิน! ผมทนไม่ได้ที่คุณเอาแต่สนใจไอ้เด็กนี่ คุณรักมันมากกว่าผม! ตั้งแต่มันเกิดมา คุณก็แทบไม่เคยมองตาผมเลย ผมจึงต้องสร้าง ‘อุบัติเหตุ’ วันนั้นขึ้นมา จ่ายเงินปิดปากหมอดนัยให้ปลอมแปลงเอกสารชันสูตรศพ เพื่อให้โลกนี้รู้ว่ามันตายไปแล้ว!“
เขาเดินเข้ามาประชิดตัวอลิน “พอไม่มีมัน คุณก็เป็นของผมคนเดียว คุณอ่อนแอ คุณพึ่งพาผม คุณกลายเป็นตุ๊กตาแสนสวยที่ต้องรอคอยให้ผมป้อนยาให้ทุกคืน… มันเป็นชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบที่สุด… จนกระทั่งคืนนี้ ที่คุณทำลายมันพังหมด!“
กฤตพุ่งตัวเข้าหาอลินเพื่อจะฉีดยาสลบ แต่ด้วยสัญชาตญาณของแม่ที่ต้องปกป้องลูก อลินคว้าแท่งเหล็กดับเพลิงที่ติดอยู่ข้างผนัง ฟาดเข้าที่ขมับของกฤตอย่างสุดแรง! ร่างของชายโรคจิตเสียหลักล้มลงกระแทกพื้น เลือดสีสดไหลอาบหน้า อลินไม่รอช้า เธอรีบล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกงของเขา ปลดล็อคประตูห้องกระจกทันที
“น้องภพ!” สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันแน่น น้ำตาแห่งความแค้นและความดีใจผสมปนเปกัน
“แม่จ๋า ภพกลัว” “ไม่ต้องกลัวแล้วลูก แม่มาแล้ว เราจะออกไปจากขุมนรกนี่ด้วยกัน!”
อลินอุ้มน้องภพที่ผอมโซแนบอก ท่ามกลางพายุฝนที่ยังคงกระหน่ำ เธอวิ่งฝ่าความมืดออกจากบ้านหลังนั้น มุ่งตรงไปยังรถยนต์ สตาร์ทเครื่องและเหยียบคันเร่งพุ่งชนรั้วประตูบ้านออกไปสู่ถนนใหญ่ เป้าหมายเดียวคือสถานีตำรวจ!
บทสรุป: เช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจบุกเข้าจับกุมกฤตที่นอนสลบจมกองเลือดอยู่ในห้องใต้ดิน พร้อมกับหลักฐานทั้งหมด ขยายผลไปถึงการจับกุมหมอดนัยที่รับสินบนและร่วมมือกันวางยาอลิน กฤตถูกตั้งข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว ทารุณกรรมเด็ก และพยายามฆ่า เขาจะต้องชดใช้กรรมในคุกตลอดชีวิต
ส่วนอลิน แม้จะต้องใช้เวลาเยียวยาบาดแผลทางจิตใจจากการถูกวางยาและหลอกลวงมานานถึงครึ่งปี แต่เมื่อเธอมองรอยยิ้มของน้องภพที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้าในบ้านหลังใหม่ เธอรู้ดีว่าเธอได้ผ่านฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดมาแล้ว และจากนี้ไป จะไม่มีปีศาจตนไหนพรากลูกไปจากอ้อมอกของเธอได้อีกตลอดกาล.



