News

ลูกทั้งห้าคนบินไปสร้างชีวิตจนร่ำรวยและมีชื่อเสียงในต่างแดน

ต่างคนต่างมีบ้านหรู รถแพง และตำแหน่งใหญ่โต แต่เมื่อกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดหลังจากห่างแม่ไปนานหลายปี พวกเขากลับทรุดลงคุกเข่าร้องไห้ เมื่อพบว่าแม่ผู้เลี้ยงดูพวกเขาด้วยสองมือเปล่า ยังอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ผุพังหลังเดิม พร้อมความลับที่แม่ไม่เคยยอมบอกลูกคนไหนเลย!

เสียงเครื่องบินลำใหญ่ค่อย ๆ ลดระดับลงเหนือท่าอากาศยานเชียงใหม่

ผู้โดยสารหลายคนกำลังเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้า บางคนลากกระเป๋าเดินทางราคาแพง บางคนกอดคนรักที่ยืนรอต้อนรับ และบางคนยิ้มด้วยความดีใจที่ได้กลับมาเยือนบ้านเกิดอีกครั้ง

แต่สำหรับครอบครัวหนึ่ง การกลับมาครั้งนี้มีความหมายมากกว่าการเดินทางท่องเที่ยว

เพราะนี่คือการกลับบ้านพร้อมกันครั้งแรกในรอบสิบสองปีของพี่น้องทั้งห้าคน

คนแรกคือ ธนกฤต ชายวัยสี่สิบสองปี ผู้บริหารบริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่ในสหรัฐอเมริกา เขาประสบความสำเร็จจนมีบ้านหลังใหญ่ รถหรู และมีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้บริหารรุ่นใหม่ที่มีอิทธิพลในวงการธุรกิจ

คนที่สองคือ พิมพ์ชนก อายุสามสิบเก้าปี แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจในประเทศเยอรมนี เธอได้รับรางวัลทางการแพทย์หลายครั้ง และมีชื่อเสียงในโรงพยาบาลชั้นนำของยุโรป

คนที่สามคือ ภาคิน อายุสามสิบหกปี วิศวกรและเจ้าของบริษัทก่อสร้างในประเทศออสเตรเลีย เขามีบ้านริมทะเลและกิจการที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว

คนที่สี่คือ ณิชา อายุสามสิบสามปี นักออกแบบแฟชั่นชื่อดังในประเทศฝรั่งเศส ผลงานของเธอเคยถูกนำไปแสดงในงานแฟชั่นระดับนานาชาติ

ส่วนคนสุดท้องคือ ธีรภัทร อายุยี่สิบเก้าปี นักธุรกิจด้านการเงินในประเทศสิงคโปร์ เขาเป็นคนที่มีรายได้สูงที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งห้า และเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง

ทั้งห้าคนต่างประสบความสำเร็จในชีวิต

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ พวกเขาไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้ว

ในตอนแรกพวกเขายังโทรศัพท์หาแม่ทุกสัปดาห์ ส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน และพูดเสมอว่าเมื่อทุกอย่างลงตัวจะกลับไปดูแลแม่

แต่เมื่อเวลาผ่านไป งานก็เพิ่มขึ้น ครอบครัวของตัวเองก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ภาระหน้าที่ก็มากขึ้น

จากการโทรศัพท์ทุกสัปดาห์ กลายเป็นเดือนละครั้ง

จากเดือนละครั้ง กลายเป็นเพียงการส่งข้อความในวันเกิดและวันสำคัญ

และในช่วงหลายปีหลัง พวกเขาแทบไม่ได้โทรหาแม่เลย

พวกเขายังคงส่งเงินกลับไป แต่ไม่เคยรู้ว่าแม่ใช้ชีวิตอย่างไร

สำหรับพวกเขา เงินที่ส่งไปทุกเดือนคือหลักฐานว่าพวกเขายังดูแลแม่อยู่

แต่สำหรับแม่ เงินเหล่านั้นไม่เคยมีความหมายเท่ากับการได้ยินเสียงลูก ๆ หรือการได้เห็นหน้าลูกสักครั้ง

แม่ของพวกเขาชื่อ แม่ละไม หญิงวัยเจ็ดสิบปี ผู้เคยเลี้ยงดูลูกทั้งห้าคนเพียงลำพัง หลังจากสามีเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโรงงานเมื่อหลายสิบปีก่อน

เธอไม่มีบ้านหรู ไม่มีเงินเก็บมากมาย และไม่มีใครคอยดูแลในยามแก่ชรา

แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย

นั่นคือความรักที่มีต่อลูกทั้งห้าคน


เมื่อพี่น้องทั้งห้าคนเดินออกมาจากสนามบิน ธนกฤตเป็นคนแรกที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ผมโทรหาแม่ก่อนนะครับ”

เขากดหมายเลขที่บันทึกไว้ในชื่อ “แม่”

เสียงรอสายดังขึ้นหลายครั้ง

แต่ไม่มีคนรับ

เขาลองโทรอีกครั้ง

ครั้งนี้มีเสียงผู้หญิงสูงวัยรับสาย

“ฮัลโหล…”

“แม่ครับ! ผมกฤตเองครับ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงสั่นเครือจะตอบกลับ

“กฤตเหรอลูก…นี่ลูกจริง ๆ ใช่ไหม?”

ธนกฤตยิ้ม

“ผมเองครับแม่ พวกเราทั้งห้าคนกลับมาแล้วนะครับ ตอนนี้อยู่ที่สนามบิน กำลังจะกลับบ้าน”

แม่ละไมเงียบไปอีกครั้ง

“ลูก…กลับมาพร้อมกันทุกคนเลยหรือ?”

“ครับแม่ พวกเราตั้งใจมาเซอร์ไพรส์แม่”

“โธ่…ทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะลูก แม่จะได้เตรียมอาหารไว้รอ”

ธนกฤตหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องเตรียมอะไรเลยครับแม่ พวกเราจะไปหาแม่เดี๋ยวนี้”

เสียงปลายสายเริ่มสั่น

“แม่ดีใจเหลือเกินลูก…แม่คิดถึงพวกหนูมาก”

หลังวางสาย พี่น้องทั้งห้าคนต่างยิ้มให้กัน

พิมพ์ชนกพูดขึ้นว่า

“แม่คงดีใจมากแน่ ๆ ฉันอยากกอดแม่จะแย่แล้ว”

ณิชาพยักหน้า

“ฉันซื้อผ้าพันคอให้แม่มาด้วย เป็นผ้าไหมจากฝรั่งเศส แม่ต้องชอบแน่ ๆ”

ภาคินหัวเราะ

“ผมจะซ่อมบ้านให้แม่ใหม่เลย บ้านหลังเดิมคงเก่าไปมากแล้ว”

ธีรภัทรเสริมว่า

“ผมเตรียมเงินไว้แล้วครับ เราจะซื้อบ้านใหม่ให้แม่ อยู่ใกล้โรงพยาบาลและมีคนดูแลตลอดเวลา”

ธนกฤตมองน้อง ๆ แล้วพูดด้วยความมั่นใจ

“ครั้งนี้เราจะไม่ปล่อยให้แม่ลำบากอีกแล้ว”

ไม่มีใครในกลุ่มรู้เลยว่า สิ่งที่พวกเขากำลังจะพบในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า จะทำให้ความคิดทั้งหมดเปลี่ยนไปตลอดกาล


รถตู้คันใหญ่แล่นออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเล็ก ๆ ในอำเภอห่างไกล

ระหว่างทาง พี่น้องทั้งห้าคนพูดคุยถึงความทรงจำในวัยเด็ก

“จำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ เราเคยวิ่งเล่นตรงลำธารหลังบ้าน” ภาคินพูด

ณิชาหัวเราะ

“จำได้สิ แล้วนายยังตกน้ำจนแม่ต้องวิ่งไปช่วยอีก”

พิมพ์ชนกยิ้ม

“ฉันจำได้ว่าแม่ทำข้าวเหนียวกับไข่เจียวให้เรากินทุกเช้า แม้บางวันแม่จะไม่ได้กินด้วย”

ธีรภัทรมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ตอนนั้นผมยังเด็กที่สุด ผมจำได้แค่ว่าแม่จะตื่นก่อนทุกคนและกลับมานอนหลังทุกคนเสมอ”

ธนกฤตพยักหน้า

“แม่ทำงานหนักมากเพื่อส่งพวกเราเรียน แต่ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้ว เราจะให้แม่ได้พักเสียที”

รถแล่นผ่านตลาดเก่าที่เคยคึกคัก ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ถนนดินแคบ ๆ

เมื่อมาถึงปากทางหมู่บ้าน คนขับรถต้องลดความเร็ว เพราะถนนมีหลุมบ่อและน้ำขังหลายจุด

ภาคินขมวดคิ้ว

“ทำไมถนนแถวนี้ยังไม่ซ่อมอีกนะ?”

ธนกฤตมองออกไป

“คงเป็นเพราะเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ งบประมาณอาจไม่พอ”

รถผ่านบ้านปูนสองชั้นหลายหลัง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินเล็ก ๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นรกสองข้างทาง

คนขับรถหันมาถาม

“บ้านแม่ของพวกคุณอยู่ตรงไหนครับ?”

ธนกฤตหยิบโทรศัพท์เปิดรูปเก่าที่แม่เคยส่งมา

เขาจำบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ได้ดี บ้านที่มีต้นมะขามใหญ่อยู่หน้าบ้านและมีรั้วไม้เตี้ย ๆ

“ตรงไปอีกนิดครับ เลี้ยวซ้ายตรงต้นมะขามใหญ่”

รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไป

แต่เมื่อมาถึงจุดหมาย ธนกฤตกลับนิ่งไป

บ้านที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่บ้านที่เขาคิดว่าจะได้เห็น

มันเป็นกระท่อมไม้เก่าหลังเล็ก หลังคาสังกะสีมีรูหลายแห่ง ผนังไม้บางแผ่นผุจนเห็นช่องว่าง ประตูหน้าบ้านเอียง และบันไดไม้มีรอยแตก

บริเวณรอบบ้านเต็มไปด้วยหญ้าสูงและใบไม้แห้ง

ไม่มีรั้วใหม่ ไม่มีรถยนต์ ไม่มีสวนสวย และไม่มีร่องรอยของบ้านที่ได้รับการดูแลอย่างดี

พิมพ์ชนกยกมือปิดปาก

“นี่…บ้านแม่จริง ๆ เหรอ?”

ภาคินรีบเปิดประตูรถ

“เป็นไปไม่ได้ พวกเราส่งเงินให้แม่ทุกเดือนนะ”

ณิชามองกระท่อมด้วยน้ำตาคลอ

“แม่อยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?”

ธีรภัทรรีบเดินไปยังประตูบ้าน

เขาเคาะเบา ๆ

“แม่ครับ! แม่อยู่ไหมครับ?”

ไม่มีเสียงตอบ

เขาเคาะอีกครั้ง

“แม่ครับ ผมธีร์เองครับ!”

ไม่นานนัก ประตูไม้เก่าก็ค่อย ๆ เปิดออก

หญิงชราร่างผอมคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

เธอสวมเสื้อแขนยาวสีซีดที่มีรอยปะตรงข้อศอก ผ้าถุงเก่าที่ซักจนสีจาง และรองเท้าแตะที่สายขาดแล้วเย็บด้วยเชือก

เส้นผมของเธอเป็นสีขาวเกือบทั้งหมด ใบหน้ามีรอยย่นลึก ดวงตาดูอ่อนล้า แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นทันที

“ธีร์…ลูกแม่…”

ธีรภัทรยืนนิ่ง

เขามองหญิงชราตรงหน้าอยู่หลายวินาที ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา

“แม่…”

แม่ละไมยกมือขึ้นแตะแก้มลูกชาย

“กลับมาแล้วเหรอลูก…”

ทันใดนั้น ธนกฤต พิมพ์ชนก ภาคิน และณิชาก็เดินเข้ามา

แม่ละไมมองหน้าลูกทั้งห้าคนทีละคน

“กฤต…พิม…ภาคิน…ณิชา…”

เธอเรียกชื่อพวกเขาอย่างช้า ๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไป

“ลูกกลับมาหาแม่แล้วจริง ๆ เหรอ?”

พิมพ์ชนกรีบเข้าไปกอดแม่

“แม่คะ…”

แต่เมื่อเธอสัมผัสแขนของแม่ เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของหญิงชราผอมมาก

เธอถอยออกมาเล็กน้อยแล้วมองเสื้อผ้าของแม่

“แม่…ทำไมแม่ยังใส่เสื้อเก่าแบบนี้อยู่?”

แม่ละไมยิ้ม

“แม่ใส่สบายดีลูก ไม่ต้องซื้อใหม่หรอก”

ภาคินเดินเข้าไปมองหลังคาบ้าน

“แม่ครับ หลังคารั่วหรือเปล่า?”

“เวลาฝนตกก็มีน้ำหยดนิดหน่อย แม่เอาถังมารองได้ ไม่เป็นไรหรอก”

ณิชามองพื้นบ้านที่มีรอยแตก

“แล้วทำไมแม่ไม่ซ่อมบ้านคะ?”

แม่ละไมยิ้มบาง ๆ

“แม่อยู่ได้จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

คำตอบนั้นกลับทำให้ลูกทั้งห้าคนเจ็บปวดมากกว่าเดิม

เพราะพวกเขาไม่ได้กลับมาเห็นแม่ที่มีชีวิตสุขสบายตามที่คิดไว้

แต่กลับพบหญิงชราคนหนึ่งที่ยังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในบ้านหลังเดิม


พี่น้องทั้งห้าคนเดินเข้าไปในบ้าน

ภายในมีโต๊ะไม้เก่าเพียงตัวเดียว เก้าอี้สองตัว ตู้เสื้อผ้าเล็ก ๆ และเตียงไม้ที่มีฟูกบางจนเห็นโครงเตียง

ตรงมุมห้องมีถังพลาสติกหลายใบวางเรียงกันเพื่อรองน้ำฝน

ผนังด้านหนึ่งมีรูปถ่ายครอบครัวเก่า ๆ แขวนอยู่

ในภาพนั้น แม่ละไมยังเป็นหญิงสาววัยกลางคน ยืนยิ้มอยู่ข้างลูกทั้งห้าคนที่ยังเป็นเด็ก

ใต้รูปมีปฏิทินเก่าที่หยุดอยู่เมื่อหลายปีก่อน

พิมพ์ชนกมองตู้เย็นเก่าที่มีเสียงดังผิดปกติ

“แม่มีอาหารอะไรอยู่ในตู้เย็นบ้างคะ?”

แม่ละไมรีบตอบ

“มีไข่ มีผัก แล้วก็ปลาแห้งนิดหน่อย เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวให้ลูกกินนะ”

เธอกำลังจะเดินไปที่ครัว แต่ภาคินรีบเข้าไปประคอง

“ไม่ต้องครับแม่ วันนี้พวกเราจะทำอาหารเอง”

แม่ละไมยิ้ม

“ไม่เป็นไรลูก แม่ยังทำไหว”

ธนกฤตมองไปรอบบ้านแล้วถามขึ้น

“แม่ครับ เงินที่พวกเราส่งมาให้ทุกเดือน แม่เอาไปทำอะไรหมดครับ?”

แม่ละไมชะงักไปเล็กน้อย

“แม่ใช้ซื้อของกินบ้าง แล้วก็จ่ายค่ายา…”

“แล้วทำไมแม่ไม่ซ่อมบ้านล่ะครับ?”

แม่ละไมยิ้มอ่อน ๆ

“บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่พ่อของลูกสร้างไว้ แม่ไม่อยากเปลี่ยนมันมากนัก”

ธนกฤตยังไม่เข้าใจ

“แต่แม่สามารถสร้างบ้านใหม่ได้สบาย ๆ เลยนะครับ พวกเราส่งเงินมาให้ตั้งเยอะ”

แม่ละไมก้มหน้าลง

“แม่เก็บไว้แล้วลูก”

“เก็บไว้ที่ไหนครับ?”

แม่ละไมไม่ตอบทันที

เธอเดินไปเปิดตู้ไม้เก่าตรงมุมห้อง หยิบกล่องเหล็กใบเล็กออกมา

ด้านในมีสมุดบัญชีหลายเล่ม ซองจดหมาย และกระดาษที่พับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ

“เงินที่ลูกส่งมา แม่เก็บไว้ส่วนใหญ่ แม่ใช้เท่าที่จำเป็นจริง ๆ”

ธนกฤตหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาดู

เขาพบว่ามีเงินฝากอยู่จำนวนหนึ่ง แต่ไม่มากเท่าที่ควรจะเป็นเมื่อเทียบกับเงินที่พี่น้องทั้งห้าส่งมาเป็นเวลาหลายปี

“แม่ครับ เงินส่วนที่เหลืออยู่ไหน?”

แม่ละไมมองหน้าลูก ๆ

“แม่เอาไปช่วยคนอื่นบ้าง”

“ช่วยใครครับ?”

แม่ละไมถอนหายใจเบา ๆ

“ช่วยเด็กที่ไม่มีเงินไปโรงเรียน ช่วยคนแก่ที่ไม่มีลูกหลานดูแล แล้วก็ช่วยคนป่วยที่ไม่มีเงินซื้อยา”

พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว

“แม่เอาเงินที่พวกเราส่งมาไปช่วยคนอื่นหมดเลยเหรอคะ?”

แม่ละไมพยักหน้า

“แม่ไม่ได้ใช้ทั้งหมดหรอกลูก แม่เก็บไว้บ้าง แต่แม่เห็นคนอื่นลำบากกว่า แม่ก็อดช่วยไม่ได้”

ภาคินนั่งลงบนเก้าอี้

“แล้วแม่ไม่คิดถึงตัวเองเลยหรือครับ?”

แม่ละไมยิ้มเศร้า

“แม่มีลูกทั้งห้าคนที่ประสบความสำเร็จ มีชีวิตที่ดี แม่ก็มีความสุขแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้ไม่มีใครพูดอะไรออกมา


คืนนั้น พี่น้องทั้งห้าคนนอนอยู่ในบ้านหลังเล็กกับแม่

แต่ไม่มีใครหลับได้

เสียงฝนเริ่มตกลงมาในช่วงกลางคืน

น้ำฝนหยดผ่านรูหลังคาลงบนพื้นไม้

แม่ละไมลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้า ๆ หยิบถังพลาสติกไปวางรองน้ำ

ธนกฤตที่นอนอยู่ใกล้ ๆ รีบลุกขึ้น

“แม่ครับ ให้ผมทำเอง”

แม่ละไมยิ้ม

“ไม่เป็นไรลูก แม่ทำจนชินแล้ว”

เขามองแม่ที่กำลังยกถังน้ำด้วยมือสั่น ๆ แล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจ

“แม่ครับ ทำไมแม่ไม่บอกพวกเราว่าบ้านรั่ว?”

แม่ละไมตอบเบา ๆ

“แม่ไม่อยากให้ลูกเป็นห่วง”

“แต่แม่เป็นแม่ของพวกเรานะครับ พวกเราควรเป็นห่วงแม่สิ”

แม่ละไมยิ้ม

“ลูก ๆ มีงาน มีครอบครัว มีชีวิตของตัวเอง แม่ไม่อยากโทรไปทำให้ลูกต้องกังวล”

ธนกฤตก้มหน้าลง

เขาเพิ่งเข้าใจว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ไม่เคยขออะไรจากพวกเขาเลย

แม้ในวันที่บ้านหลังนี้แทบจะพังลงมา

แม้ในวันที่ไม่มีเงินซื้อยาดี ๆ

แม้ในวันที่ต้องกินข้าวกับไข่ต้มเพียงฟองเดียว

แม่ก็ยังไม่เคยโทรไปขอความช่วยเหลือ


เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ชนกขอให้แม่ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล

แม่ละไมปฏิเสธในตอนแรก

“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก แค่ปวดเข่าตามอายุ”

แต่เมื่อพิมพ์ชนกตรวจดูมือของแม่ เธอกลับพบว่ามีรอยแผลและรอยบวมหลายจุด

เธอจึงพาแม่ไปตรวจอย่างจริงจัง

ผลตรวจพบว่าแม่มีภาวะขาดสารอาหารบางชนิด มีความดันโลหิตสูง และมีอาการข้อเข่าเสื่อมที่ควรได้รับการดูแลต่อเนื่อง

พิมพ์ชนกอ่านผลตรวจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แม่คะ แม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”

แม่ละไมตอบเบา ๆ

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก บางวันปวด บางวันก็หาย”

“แล้วแม่กินยาตามที่หมอสั่งไหมคะ?”

“กินบ้างจ้ะ แต่บางครั้งแม่ก็ไม่ได้ซื้อ เพราะมันแพง”

พิมพ์ชนกน้ำตาคลอ

“แม่รู้ไหมว่าหนูเป็นหมอ หนูรักษาคนอื่นมามากมาย แต่หนูกลับไม่รู้เลยว่าแม่กำลังป่วย”

แม่ละไมรีบจับมือเธอ

“อย่าร้องไห้เลยลูก แม่ยังอยู่ตรงนี้”

พิมพ์ชนกกอดแม่แน่น

“หนูขอโทษค่ะ หนูมัวแต่ดูแลคนไข้คนอื่น จนลืมดูแลคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตหนู”


หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ธีรภัทรเริ่มตรวจสอบบัญชีเงินที่พี่น้องส่งให้แม่

เขาพบว่ามีเงินจำนวนมากถูกถอนออกเป็นครั้ง ๆ แต่ไม่ได้ถูกนำไปใช้กับสิ่งของภายในบ้าน

เขาจึงถามแม่ตรง ๆ

“แม่ครับ เงินที่แม่บอกว่าเอาไปช่วยคนอื่น แม่ช่วยใครบ้าง?”

แม่ละไมมองหน้าลูกชาย

“มีหลายคนจ้ะ”

“ผมอยากรู้ครับ”

แม่ละไมเดินไปหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากลิ้นชัก

ภายในมีรายชื่อคนจำนวนมาก พร้อมจำนวนเงินและวันที่

มีทั้งเด็กกำพร้า เด็กยากจน คนพิการ ผู้สูงอายุ และครอบครัวที่ประสบปัญหา

ธีรภัทรเปิดอ่านไปทีละหน้า

บางรายการเป็นเงินเพียงสองร้อยบาท

บางรายการเป็นเงินหนึ่งพันบาท

บางรายการเป็นเงินค่ารักษาพยาบาลหลายพันบาท

ทุกครั้งมีลายมือของแม่เขียนกำกับไว้ว่า

“ให้เด็กได้ไปเรียนต่อ”

“ช่วยซื้อยาความดันให้ลุง”

“ช่วยค่ารถไปโรงพยาบาล”

“ซื้อชุดนักเรียนให้เด็กสองคน”

“ช่วยค่าอาหารครอบครัวที่บ้านถูกไฟไหม้”

ธีรภัทรเริ่มน้ำตาไหล

“แม่ครับ…แม่ทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”

“ตั้งแต่พ่อของลูกยังอยู่ แม่ก็ชอบช่วยคนอื่น พอพ่อจากไป แม่ก็ทำต่อเท่าที่ทำได้”

“แต่แม่เองก็ลำบากนะครับ”

แม่ละไมยิ้ม

“แม่รู้ลูก แต่แม่เคยลำบากมาก่อน แม่รู้ว่าคนที่ไม่มีใครช่วยเหลือรู้สึกอย่างไร”

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ตอนที่ลูกทั้งห้าคนยังเล็ก แม่เคยมีวันที่ไม่มีเงินซื้อข้าวสาร ต้องไปขอยืมเพื่อนบ้าน บางครั้งแม่ต้องกินน้ำเปล่าเพื่อให้ลูกได้กินข้าวอิ่ม”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

“แม่ไม่อยากให้เด็กคนอื่นต้องรู้สึกแบบที่ลูกของแม่เคยรู้สึก”

พี่น้องทั้งห้าคนนั่งฟังอย่างเงียบงัน

พวกเขาเคยคิดว่าแม่เป็นคนที่ต้องการเพียงเงินและบ้านที่ดี

แต่ความจริง แม่กลับใช้สิ่งที่มีเพื่อช่วยคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีมากมายเลย


บ่ายวันนั้น ป้าสายบัว เพื่อนบ้านเก่าของแม่ละไมเดินเข้ามาในบ้าน

เธอถือถุงข้าวเหนียวกับแกงพื้นบ้านมาฝาก

“ละไมเอ๊ย ได้ข่าวว่าลูก ๆ กลับมาครบทุกคนแล้วหรือ?”

แม่ละไมยิ้ม

“ใช่จ้ะ นี่ลูกทั้งห้าของฉัน”

ป้าสายบัวมองพวกเขาด้วยความดีใจ

“โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้วนะลูก จำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ พวกหนูวิ่งเล่นหน้าบ้านป้าทุกวัน”

พี่น้องทั้งห้าคนยกมือไหว้

“สวัสดีครับป้า”

ป้าสายบัวนั่งลง ก่อนจะมองแม่ละไมด้วยความสงสาร

“ดีแล้วที่กลับมาเยี่ยมแม่กันเสียที แม่พวกหนูรอคอยมานานมาก”

ณิชาถามเบา ๆ

“ป้าคะ แม่อยู่คนเดียวแบบนี้มานานแล้วเหรอคะ?”

ป้าสายบัวถอนหายใจ

“ก็นานแล้วลูก ตั้งแต่แม่พวกหนูเริ่มเดินไม่ค่อยไหว แม่ก็แทบไม่ออกไปไหน”

“แล้วทำไมป้าไม่บอกพวกเราล่ะคะ?”

“ป้าบอกแล้วจ้ะ แต่แม่พวกหนูห้ามไม่ให้ป้าบอก”

ทุกคนหันไปมองแม่ละไม

ป้าสายบัวพูดต่อ

“เมื่อสองปีก่อน หลังคาบ้านรั่วหนักมาก ตอนนั้นฝนตกทั้งคืน แม่พวกหนูต้องนั่งอยู่ใต้โต๊ะเพราะกลัวหลังคาจะพัง ป้าบอกให้โทรหาลูก ๆ แต่แม่พวกหนูไม่ยอม”

ธนกฤตเริ่มกำมือแน่น

“แล้วทำไมแม่ไม่บอกพวกเราครับ?”

ป้าสายบัวมองแม่ละไมก่อนตอบ

“แม่พวกหนูบอกว่า ลูกกำลังสร้างอนาคต อย่าให้ลูกต้องเสียงานเสียการเพราะแม่คนเดียว”

พิมพ์ชนกน้ำตาไหล

“แม่…”

ป้าสายบัวยังพูดต่อ

“แล้วปีที่แล้ว แม่พวกหนูป่วยหนักจนต้องนอนอยู่บ้านหลายวัน ไม่มีเงินพอจะไปโรงพยาบาล ป้าต้องพาไปเอง”

ภาคินลุกขึ้นยืนทันที

“อะไรนะครับ?”

“ใช่ลูก แม่พวกหนูยังบอกให้ป้าเก็บเรื่องนี้เป็นความลับอีก”

แม่ละไมรีบพูดแทรก

“พอแล้วจ้ะสายบัว อย่าเล่าให้ลูกฟังเลย”

แต่ไม่มีใครหยุดร้องไห้ได้อีกแล้ว


ในคืนนั้น ธนกฤตเดินออกไปนั่งอยู่ใต้ต้นมะขามหน้าบ้าน

เขามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แล้วนึกถึงวัยเด็ก

เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งยังเรียนมัธยม แม่เคยทำงานรับจ้างซักผ้าตั้งแต่เช้าจนค่ำ

บางวันแม่กลับมาพร้อมมือที่แตกและมีแผลจากน้ำยาซักผ้า

แต่ทุกครั้งที่ลูกถามว่าเหนื่อยไหม แม่จะยิ้มและตอบว่า

“ไม่เหนื่อยหรอกลูก แค่เห็นลูกเรียนดี แม่ก็หายเหนื่อยแล้ว”

เขาจำได้ว่าแม่เคยขายสร้อยทองเส้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ เพื่อจ่ายค่าเรียนให้เขา

จำได้ว่าแม่เคยเดินเท้าเปล่ากลับบ้านเพราะรองเท้าขาด แต่กลับซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้ลูกก่อน

จำได้ว่าแม่เคยปฏิเสธกินไก่ทอด เพราะบอกว่าไม่ชอบ ทั้งที่ความจริงเธออยากเก็บไว้ให้ลูกกิน

ทุกอย่างที่เขามีในวันนี้ ล้วนเริ่มต้นจากความเสียสละของผู้หญิงคนหนึ่ง

เขาเป็นผู้บริหารที่มีลูกน้องนับพันคน

แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าแม่ของตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่หลังคารั่ว

ธนกฤตยกมือขึ้นปิดหน้า

“แม่ครับ…ผมขอโทษ”

เสียงสะอื้นของเขาดังอยู่ใต้ต้นมะขามในคืนที่เงียบสงัด


เช้าวันต่อมา ธนกฤตเรียกพี่น้องทั้งสี่คนมาประชุมกันในห้องเล็ก ๆ

“ผมคิดว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วครับ”

ภาคินพยักหน้า

“ผมจะสร้างบ้านใหม่ให้แม่เอง ผมมีทีมก่อสร้างพร้อมอยู่แล้ว”

ณิชาเสริม

“ฉันจะจัดห้องนอนใหม่ให้แม่ มีเตียงดี ๆ เสื้อผ้าที่ใส่สบาย และทุกอย่างที่แม่ต้องการ”

พิมพ์ชนกพูดขึ้น

“ฉันจะจัดระบบตรวจสุขภาพให้แม่ทุกเดือน และหาผู้ดูแลที่มีความรู้มาช่วยดูแลในวันที่พวกเราต้องกลับไปทำงาน”

ธีรภัทรกล่าว

“ผมจะเปิดบัญชีเงินดูแลแม่โดยเฉพาะ และจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้แม่ไม่ต้องกังวลอีก”

ธนกฤตฟังทุกคนก่อนพูด

“ผมเห็นด้วย แต่ผมมีอีกเรื่องหนึ่ง เราไม่ควรแค่สร้างบ้านให้แม่แล้วกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม”

ทุกคนเงียบ

“เราต้องแบ่งเวลากลับมาหาแม่จริง ๆ ไม่ใช่ส่งเงินมาแล้วคิดว่าหน้าที่ของเราจบแล้ว”

พิมพ์ชนกพยักหน้า

“ใช่ค่ะ เราต้องอยู่กับแม่ด้วย ไม่ใช่แค่ส่งของมาให้”

ภาคินยิ้มเศร้า ๆ

“เรามีบ้านหลังใหญ่ในต่างประเทศ แต่กลับไม่มีเวลาให้แม่แม้แต่วันเดียว”

ธีรภัทรก้มหน้า

“ผมไม่อยากให้แม่ต้องรอพวกเราอีกสิบปี”


แต่ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มซ่อมบ้าน มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นซึ่งทำให้ทุกคนต้องหยุดคิด

บ่ายวันนั้น ขณะที่ภาคินกำลังวัดขนาดห้อง เขาพบกล่องไม้ใบเล็กซ่อนอยู่ใต้เตียงของแม่

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดดู แต่เมื่อเห็นว่ากล่องมีชื่อของพี่น้องทั้งห้าคนเขียนอยู่ เขาจึงนำไปให้ทุกคนดู

บนฝากล่องมีข้อความว่า

“จดหมายถึงลูกทั้งห้าคน เปิดเมื่อแม่ไม่อยู่แล้ว”

ทุกคนเงียบลงทันที

พิมพ์ชนกรีบหยิบกล่องขึ้นมา

“ทำไมแม่ถึงเขียนแบบนี้?”

ธนกฤตเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง

ด้านในมีจดหมายห้าฉบับ แต่ละฉบับเขียนชื่อของลูกแต่ละคนเอาไว้

มีรูปถ่ายสมัยเด็กของพวกเขา และมีสมุดบัญชีเก่าอีกเล่มหนึ่ง

ธนกฤตหยิบจดหมายของตัวเองออกมา

ลายมือของแม่เขียนว่า

“ถึงกฤต ลูกชายคนโตของแม่”

เขาเริ่มอ่านด้วยเสียงสั่น

“แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก ตั้งแต่วันที่ลูกสอบติดมหาวิทยาลัย แม่รู้แล้วว่าลูกจะไปได้ไกลกว่าที่แม่เคยฝันไว้ แม่ดีใจที่ลูกมีชีวิตดี มีบ้าน มีงาน และมีคนเคารพ”

“แม่ไม่เคยเสียใจที่ขายทองของพ่อเพื่อส่งลูกเรียน เพราะแม่ได้เห็นลูกเติบโตเป็นคนที่มีความสามารถ”

“แต่มีเรื่องหนึ่งที่แม่อยากขอ หากวันหนึ่งลูกมีเวลาว่าง อย่าลืมกลับมานั่งกินข้าวกับแม่บ้างนะลูก แม่ไม่ได้ต้องการเงินมากมาย แม่แค่อยากรู้ว่าลูกยังจำรสชาติอาหารที่แม่ทำได้หรือเปล่า”

ธนกฤตอ่านต่อไม่ไหว

เขาก้มหน้าร้องไห้

พิมพ์ชนกหยิบจดหมายของตัวเองขึ้นมาอ่าน

“ถึงพิม ลูกสาวคนที่สองของแม่ แม่รู้ว่าลูกเป็นหมอที่เก่งมาก แม่เห็นข่าวของลูกในหนังสือพิมพ์แล้ว แม่เอาไปให้ป้าสายบัวดูด้วยนะ แม่ภูมิใจมาก”

“แต่แม่อยากบอกลูกว่า เวลาที่ลูกดูแลคนไข้ อย่าลืมดูแลหัวใจตัวเองด้วย ลูกไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลา”

“ถ้าลูกเหนื่อย กลับมาพักที่บ้านของแม่ได้นะ แม้บ้านหลังนี้จะเก่า แต่แม่ยังมีที่นอนให้ลูกเสมอ”

พิมพ์ชนกปล่อยจดหมายลงบนตัก น้ำตาไหลไม่หยุด

ภาคินอ่านจดหมายของตัวเอง

“ถึงภาคิน ลูกชายคนที่สาม แม่รู้ว่าลูกสร้างบ้านให้คนอื่นมามากมาย แม่เห็นภาพผลงานของลูกแล้ว แม่ดีใจที่ลูกทำให้คนจำนวนมากมีที่อยู่อาศัย”

“แต่แม่อยากให้ลูกจำไว้ว่าบ้านที่สำคัญที่สุดไม่ใช่บ้านที่ใหญ่ที่สุด แต่เป็นบ้านที่มีคนรอเราอยู่”

ภาคินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

ณิชาอ่านจดหมายของตัวเอง

“ถึงณิชา ลูกสาวคนที่สี่ แม่เห็นชุดที่ลูกออกแบบแล้วสวยมาก แม่ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหญิงที่เคยเย็บเสื้อผ้าตุ๊กตาจากเศษผ้าเก่า ๆ จะเติบโตมาเป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียง”

“แม่ยังเก็บตุ๊กตาตัวเก่าของลูกไว้นะ อยู่ในตู้ไม้ข้างเตียง”

ณิชารีบเดินไปเปิดตู้

เธอพบตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก ๆ ที่เคยเย็บให้แม่ตอนเด็ก

มันยังอยู่ในสภาพเดิม แม้จะเก่ามากแล้ว

เธอกอดตุ๊กตาแน่นและร้องไห้

ส่วนธีรภัทรเปิดจดหมายฉบับสุดท้าย

“ถึงธีร์ ลูกคนเล็กของแม่ แม่รู้ว่าลูกยังเด็กที่สุดในบ้าน ตอนที่ลูกไปต่างประเทศ แม่เป็นห่วงมาก แต่แม่ก็ภูมิใจที่ลูกกล้าออกไปตามความฝัน”

“แม่รู้ว่าลูกมีเงินมากกว่าพี่ ๆ แต่แม่อยากให้ลูกใช้เงินเพื่อสร้างสิ่งที่มีประโยชน์ ไม่ใช่ใช้เงินเพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกว่าลูกยิ่งใหญ่กว่าเขา”

“และหากวันหนึ่งลูกกลับมาบ้านแล้วเห็นว่าแม่แก่ลงมาก อย่าตกใจนะลูก เพราะเวลาผ่านไปเร็วมาก แม่อาจไม่ได้แข็งแรงเหมือนวันที่ลูกจากไปแล้ว”

ธีรภัทรกอดจดหมายแน่น

“แม่ครับ…ทำไมแม่ต้องเขียนจดหมายเหมือนกำลังจะจากพวกเราไปด้วย”


เมื่อพวกเขาเปิดสมุดบัญชีเล่มสุดท้าย ก็พบความจริงอีกอย่างหนึ่ง

หลายปีที่ผ่านมา แม่ละไมไม่ได้เก็บเงินทั้งหมดไว้ให้ตัวเอง แต่ได้รวบรวมเงินบางส่วนจากลูก ๆ และเงินที่แม่หาได้จากการรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อสร้างกองทุนการศึกษาของเด็กยากจนในหมู่บ้าน

ในสมุดมีรายชื่อเด็กสิบเจ็ดคนที่ได้รับทุนเรียนต่อ

หนึ่งในนั้นคือ เด็กชายปกรณ์ เด็กกำพร้าที่ปัจจุบันกำลังเรียนแพทย์อยู่ในกรุงเทพฯ

อีกคนคือ เด็กหญิงมะลิ ที่เคยถูกพ่อแม่ทิ้ง ปัจจุบันเป็นครูประจำโรงเรียนประถมในหมู่บ้าน

และยังมีเด็กอีกหลายคนที่ได้รับโอกาสเพราะแม่ละไมช่วยเหลือพวกเขา

พิมพ์ชนกอ่านรายชื่อแล้วพูดเบา ๆ

“แม่ไม่ได้แค่เลี้ยงพวกเราให้เติบโต แต่แม่ยังช่วยให้เด็กคนอื่นมีอนาคตด้วย”

ธนกฤตมองน้อง ๆ

“เราต้องทำให้สิ่งที่แม่เริ่มไว้ดำเนินต่อไป”


ไม่กี่วันต่อมา พี่น้องทั้งห้าคนเริ่มดำเนินการซ่อมบ้าน

ภาคินนำทีมช่างเข้ามาตรวจสอบโครงสร้างและซ่อมส่วนที่ชำรุดทั้งหมด เขาไม่รื้อบ้านทิ้ง เพราะแม่ละไมยืนยันว่าอยากเก็บบ้านเดิมไว้เป็นความทรงจำ

เขาจึงออกแบบให้บ้านไม้เก่าคงรูปแบบเดิม แต่เพิ่มความแข็งแรงและความปลอดภัย

หลังคาถูกเปลี่ยนใหม่ ผนังไม้ได้รับการซ่อมแซม พื้นบ้านถูกปรับให้เรียบ ห้องน้ำได้รับการติดตั้งราวจับ และมีทางลาดสำหรับผู้สูงอายุ

ณิชาจัดห้องนอนใหม่ให้แม่ โดยเลือกผ้าม่านสีอ่อน ผ้าปูที่นอนนุ่ม และเก้าอี้นั่งพักริมหน้าต่าง

พิมพ์ชนกจัดตารางตรวจสุขภาพและประสานโรงพยาบาลใกล้บ้านให้มีการติดตามอาการของแม่อย่างต่อเนื่อง

ธีรภัทรจัดตั้งบัญชีดูแลค่าใช้จ่ายระยะยาว พร้อมระบบที่แม่สามารถใช้เงินได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร

ส่วนธนกฤตเป็นคนประสานงานกับทุกฝ่าย และวางแผนสร้างกองทุนการศึกษาต่อจากสิ่งที่แม่เคยทำไว้

แต่สิ่งที่แม่ละไมดีใจมากที่สุดไม่ใช่บ้านที่ได้รับการซ่อมแซม

เธอดีใจที่ได้เห็นลูกทั้งห้าคนนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันอีกครั้ง


เย็นวันหนึ่ง หลังบ้านซ่อมเสร็จเกือบทั้งหมด แม่ละไมขอให้ลูก ๆ นั่งลงกินข้าวพร้อมกัน

บนโต๊ะมีแกงผักพื้นบ้าน ไข่เจียว ปลาทอด และน้ำพริกถ้วยเล็ก ๆ

อาหารไม่ได้หรูหรา แต่เป็นอาหารที่ลูกทั้งห้าคนคุ้นเคยตั้งแต่วัยเด็ก

แม่ละไมตักข้าวให้ลูกทุกคน

“กินเยอะ ๆ นะลูก แม่ไม่ได้ทำกับข้าวให้พวกหนูกินนานแล้ว”

พิมพ์ชนกมองจานอาหารแล้วน้ำตาคลอ

“หนูคิดถึงรสชาติแบบนี้มากค่ะ”

ภาคินหัวเราะ

“ผมกินอาหารแพง ๆ มาตั้งเยอะ แต่ไม่มีร้านไหนทำไข่เจียวอร่อยเท่าแม่เลย”

ณิชายิ้ม

“แม่จำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบแย่งไข่เจียวชิ้นใหญ่ที่สุดกับธีร์”

แม่ละไมหัวเราะ

“จำได้สิ แล้วธีร์ก็ร้องไห้ทุกครั้ง”

ธีรภัทรทำหน้าประท้วง

“แม่ครับ ผมโตแล้วนะ”

เสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้าน

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่บ้านหลังเล็ก ๆ มีเสียงหัวเราะของลูกทั้งห้าคนพร้อมกัน

แต่หลังจากกินข้าวเสร็จ แม่ละไมกลับพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ทุกคนเงียบลง

“ลูก ๆ รู้ไหม แม่ไม่เคยโกรธที่พวกหนูไม่ได้กลับมาหาแม่”

ธนกฤตหันไปมอง

“แต่พวกเราผิดเองครับแม่”

แม่ละไมส่ายหน้า

“แม่เข้าใจว่าลูกต้องทำงาน ต้องสร้างครอบครัว และต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง แม่ไม่เคยอยากให้ลูกทิ้งความฝันเพื่อกลับมาดูแลแม่”

พิมพ์ชนกจับมือแม่

“แต่แม่ไม่ควรต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ค่ะ”

แม่ละไมยิ้ม

“แม่ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกลูก แม่มีเพื่อนบ้าน มีคนในหมู่บ้าน มีเด็ก ๆ ที่แวะมาหา แม่มีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ เหล่านั้น”

เธอหยุดเล็กน้อย

“แต่ถ้าถามว่าแม่คิดถึงลูกไหม…แม่คิดถึงทุกวัน”

น้ำตาของพี่น้องทั้งห้าคนไหลออกมาอีกครั้ง


หนึ่งเดือนต่อมา ธนกฤตจัดงานเล็ก ๆ ขึ้นที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน

เขาเชิญเด็ก ๆ ที่เคยได้รับทุนจากแม่ละไมมาร่วมงาน พร้อมประกาศจัดตั้งกองทุนใหม่ในชื่อ

“กองทุนแม่ละไมเพื่อโอกาสทางการศึกษา”

กองทุนนี้จะสนับสนุนเด็กยากจน เด็กกำพร้า และเด็กที่มีความสามารถแต่ขาดทุนทรัพย์ให้ได้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย

พี่น้องทั้งห้าคนร่วมกันบริจาคเงินตั้งต้นจำนวนมาก และตกลงว่าจะบริหารกองทุนอย่างโปร่งใส มีคณะกรรมการชุมชนและผู้ตรวจสอบอิสระร่วมดูแล

ในวันเปิดกองทุน เด็กชายปกรณ์ซึ่งกำลังเรียนแพทย์เดินทางกลับมาร่วมงานด้วย

เขาเดินเข้าไปหาแม่ละไมแล้วคุกเข่าลง

“คุณยายครับ ผมปกรณ์ เด็กที่คุณยายเคยช่วยค่าเรียนเมื่อสิบปีก่อนครับ”

แม่ละไมจำเขาได้ทันที

“ปกรณ์…โตเป็นหนุ่มแล้วเหรอลูก?”

ชายหนุ่มยิ้มทั้งน้ำตา

“ผมกำลังจะเป็นหมอแล้วครับ ถ้าไม่มีเงินที่คุณยายช่วยในวันนั้น ผมคงไม่ได้มายืนตรงนี้”

แม่ละไมลูบศีรษะเขาเบา ๆ

“ดีแล้วลูก ตั้งใจเป็นหมอที่ดีนะ”

ปกรณ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมจะช่วยคนที่ไม่มีโอกาสเหมือนที่คุณยายเคยช่วยผมครับ”

พี่น้องทั้งห้าคนยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

พวกเขาเพิ่งเข้าใจว่าแม่ของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงผู้หญิงที่เลี้ยงลูกห้าคนให้ประสบความสำเร็จ

แต่ยังเป็นคนที่เปลี่ยนชีวิตของคนอีกมากมายโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน


เมื่อถึงเวลาที่พี่น้องทั้งห้าคนต้องเดินทางกลับต่างประเทศ พวกเขาไม่ได้กลับไปเหมือนครั้งก่อน

ธนกฤตจัดตารางทำงานให้สามารถกลับประเทศไทยได้ทุกสองเดือน

พิมพ์ชนกประสานโรงพยาบาลเพื่อให้มีการตรวจสุขภาพแม่อย่างสม่ำเสมอ และเดินทางกลับมาดูแลแม่ด้วยตัวเองเป็นระยะ

ภาคินรับผิดชอบดูแลบ้านและสิ่งก่อสร้างในชุมชน

ณิชาจัดส่งเสื้อผ้าที่ใส่สบายให้แม่ แต่ไม่ลืมโทรศัพท์มาคุยกับแม่ทุกคืน

ธีรภัทรดูแลบัญชีค่าใช้จ่ายและระบบช่วยเหลือฉุกเฉินให้แม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมั่นคง

ก่อนออกเดินทาง ธนกฤตนั่งลงตรงหน้ามารดา

“แม่ครับ ผมอยากขออะไรอย่างหนึ่ง”

แม่ละไมยิ้ม

“อะไรจ๊ะลูก?”

“ต่อไปนี้ถ้าแม่เจ็บป่วย ถ้าแม่ต้องการอะไร หรือถ้าแม่รู้สึกเหงา แม่ต้องโทรหาพวกเราทันทีนะครับ ห้ามคิดว่าพวกเรายุ่งแล้วไม่กล้ารบกวนอีก”

แม่ละไมยิ้มทั้งน้ำตา

“แม่จะพยายามนะลูก”

พิมพ์ชนกจับมือแม่อีกข้าง

“ไม่ใช่แค่พยายามค่ะ แม่ต้องทำจริง ๆ”

แม่ละไมพยักหน้า

“จ้ะ แม่สัญญา”

ธีรภัทรกอดแม่แน่น

“พวกเราจะไม่ปล่อยให้แม่ต้องรออีกแล้วครับ”


เวลาผ่านไปอีกสองปี

กระท่อมไม้เก่าที่เคยมีหลังคารั่วกลายเป็นบ้านที่ได้รับการซ่อมแซมอย่างสวยงาม แต่ยังคงรักษารูปแบบเดิมไว้

ต้นมะขามหน้าบ้านยังคงอยู่

ใต้ต้นไม้มีม้านั่งตัวใหม่ที่ภาคินสร้างให้แม่

ทุกเย็นแม่ละไมจะออกมานั่งรับลม ดูเด็ก ๆ ในหมู่บ้านวิ่งเล่น และรอเวลาที่ลูกคนใดคนหนึ่งจะโทรศัพท์มา

วันหนึ่ง ธนกฤตเดินทางกลับมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า

เขาถือถุงอาหารจากร้านเก่าในตลาดและเดินเข้าไปในบ้าน

แม่ละไมกำลังนั่งพับผ้าอยู่

เมื่อเห็นลูกชาย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

“กฤต! กลับมาอีกแล้วเหรอลูก?”

ธนกฤตยิ้ม

“ผมกลับมากินข้าวกับแม่ครับ”

แม่ละไมหัวเราะ

“แล้วงานล่ะลูก?”

“ผมจัดการได้ครับ วันนี้ผมอยากอยู่บ้าน”

เขาวางกระเป๋าแล้วเดินไปนั่งข้างแม่

ทั้งสองนั่งเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนธนกฤตจะพูดขึ้นว่า

“แม่ครับ ผมเพิ่งรู้ว่าความสำเร็จที่แท้จริงไม่ใช่การมีบริษัทใหญ่ มีเงินมาก หรือมีคนรู้จักทั่วโลก”

แม่ละไมมองหน้าเขา

“แล้วคืออะไรล่ะลูก?”

ธนกฤตยิ้ม

“คือการที่ผมยังมีแม่ให้กลับมาหาครับ”

แม่ละไมยกมือขึ้นลูบแก้มลูกชาย

“แม่ก็มีความสุขที่ลูกกลับมา”

เขาก้มลงกราบที่ตักแม่

“ขอบคุณที่เลี้ยงผมมาครับแม่ ขอบคุณที่ไม่เคยทอดทิ้งพวกเรา แม้ในวันที่แม่ไม่มีอะไรเหลือเลย”

แม่ละไมลูบศีรษะเขา

“แม่ไม่เคยคิดว่าตัวเองเสียสละอะไรหรอกลูก แม่แค่รักลูก”

ธนกฤตร้องไห้ออกมา

“แต่พวกเรากลับปล่อยให้แม่อยู่คนเดียวตั้งนาน”

แม่ละไมยิ้มอย่างอ่อนโยน

“อย่าเอาแต่โทษตัวเองเลยลูก เวลาที่ผ่านไปเอากลับมาไม่ได้ แต่เวลาที่เหลืออยู่เรายังใช้มันให้ดีได้”

คำพูดนั้นทำให้ธนกฤตเงยหน้าขึ้น

เขากอดแม่แน่นและสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยให้วันเวลาที่เหลืออยู่ของแม่ผ่านไปอย่างโดดเดี่ยวอีก


เย็นวันนั้น พี่น้องทั้งห้าคนวิดีโอคอลหากันจากคนละประเทศ

พวกเขานัดกันว่าจะกลับมาเยี่ยมแม่พร้อมหน้าทุกปี และจะสลับกันมาพักอยู่กับแม่ในช่วงเวลาที่เหมาะสม

บนหน้าจอโทรศัพท์ แม่ละไมนั่งอยู่กลางบ้าน รายล้อมด้วยรูปถ่ายของลูกทั้งห้าคน

เธอยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าของลูกทุกคน

“แม่คิดถึงพวกหนูนะ”

พิมพ์ชนกตอบทันที

“พวกเราก็คิดถึงแม่ค่ะ”

ภาคินพูดว่า

“ปีหน้าเราจะกลับมาพร้อมกันอีกนะครับ”

ณิชาเสริม

“หนูจะพาหลาน ๆ กลับไปหาแม่ด้วยค่ะ”

ธีรภัทรยิ้ม

“คราวนี้เราจะอยู่กับแม่นาน ๆ เลยครับ”

แม่ละไมมองหน้าลูกทุกคนผ่านหน้าจอ

น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาตามแก้ม

“แม่ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วลูก แค่เห็นพวกหนูมีความสุข แม่ก็พอใจ”

ธนกฤตส่ายหน้า

“แม่ยังต้องการอะไรอีกเยอะครับ แม่ต้องการสุขภาพที่ดี ต้องการพักผ่อน ต้องการมีความสุข และต้องการให้พวกเรากลับไปกอดแม่บ่อย ๆ ด้วย”

ทุกคนหัวเราะทั้งน้ำตา

ก่อนวางสาย แม่ละไมยกมือไหว้ลูก ๆ

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก อย่าทำงานหนักเกินไป อย่าลืมกินข้าว และอย่าลืมว่าบ้านหลังนี้ยังมีแม่รออยู่เสมอ”

หลังจากหน้าจอดับลง แม่ละไมวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ

เธอเดินไปยืนหน้ารูปถ่ายครอบครัวที่แขวนอยู่บนผนัง

ในภาพนั้น เธอยังเป็นหญิงสาวที่มีลูกเล็ก ๆ ห้าคนยืนล้อมรอบ

เธอยิ้มและพูดเบา ๆ

“พ่อของลูก…ตอนนี้ลูก ๆ ของเราทุกคนเติบโตเป็นคนดีแล้วนะ”

เธอหยุดเล็กน้อย

“แม่อาจไม่มีบ้านใหญ่เหมือนลูก ๆ แต่แม่มีความสุขแล้ว เพราะสุดท้ายพวกเขาก็ยังจำทางกลับบ้านได้”


หลายปีต่อมา กองทุนแม่ละไมได้ช่วยเหลือเด็กยากจนมากกว่าห้าร้อยคน มีเด็กหลายคนเรียนจบมหาวิทยาลัย บางคนกลายเป็นครู บางคนเป็นพยาบาล บางคนเป็นวิศวกร และบางคนกลับมาเป็นผู้พัฒนาชุมชนของตัวเอง

บ้านไม้หลังเล็กของแม่ละไมกลายเป็นสถานที่ที่เด็ก ๆ แวะเวียนมาหาอยู่เสมอ

ทุกวันหยุดจะมีเด็กมานั่งอ่านหนังสือใต้ต้นมะขาม บางคนมาช่วยรดน้ำต้นไม้ บางคนมาขอคำแนะนำเรื่องการเรียน

แม่ละไมยังคงทำอาหารพื้นบ้านให้เด็ก ๆ กินเหมือนที่เคยทำให้ลูกทั้งห้าคนในอดีต

เธอไม่เคยต้องการให้ใครเรียกเธอว่าผู้มีพระคุณ

เธอเพียงอยากให้เด็กเหล่านั้นเติบโตขึ้นและมีโอกาสสร้างชีวิตที่ดี

ส่วนลูกทั้งห้าคน แม้จะมีชื่อเสียงและทรัพย์สินอยู่ในต่างประเทศ แต่พวกเขาก็ไม่เคยลืมว่าตัวเองมาจากไหน

ทุกปีพวกเขาจะกลับมาที่บ้านหลังเล็กแห่งนี้

ไม่ใช่เพื่อถ่ายรูปลงสื่อ

ไม่ใช่เพื่อแสดงให้ใครเห็นว่าพวกเขาร่ำรวยเพียงใด

แต่เพื่อกลับมากอดผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยยอมอดข้าวเพื่อให้ลูกทั้งห้าคนได้กินอิ่ม

ผู้หญิงที่เคยขายทุกสิ่งที่มีเพื่อให้ลูกได้เรียนหนังสือ

ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน

และผู้หญิงที่ยังคงยิ้มให้ลูก ๆ แม้ในวันที่ตัวเองต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากที่สุด

ในวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบห้าปีของแม่ละไม ลูกทั้งห้าคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

พวกเขาจัดงานเล็ก ๆ ใต้ต้นมะขามหน้าบ้าน มีเพื่อนบ้านและเด็ก ๆ ที่เคยได้รับทุนมาร่วมงาน

หลังจากเป่าเทียนบนเค้ก ธนกฤตเป็นตัวแทนพูดกับแม่

“แม่ครับ วันนี้พวกเราอยากบอกแม่ว่า พวกเราขอโทษที่เคยคิดว่าการส่งเงินกลับบ้านคือการดูแลแม่ทั้งหมด”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“ตอนนี้พวกเราเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่แม่ต้องการไม่ใช่เงินมากมาย แต่คือเวลาของลูก ๆ และการได้รู้ว่าลูกยังคิดถึงแม่”

พิมพ์ชนกจับมือแม่

“แม่เคยรักษาพวกเราด้วยความรัก วันนี้ถึงเวลาที่พวกเราจะดูแลแม่บ้างค่ะ”

ภาคินพูดต่อ

“แม่เคยสร้างบ้านให้พวกเราด้วยความเหนื่อยยาก วันนี้พวกเราจะช่วยกันทำให้บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความสุข”

ณิชากอดแม่

“หนูอยากให้แม่รู้ว่า ต่อให้หนูอยู่ไกลแค่ไหน หนูก็ยังเป็นเด็กหญิงคนเดิมที่อยากกลับมากอดแม่เสมอค่ะ”

ธีรภัทรคุกเข่าลงตรงหน้าแม่

“ผมอาจมีเงินมากมาย แต่ผมไม่เคยซื้อความรักแบบที่แม่ให้พวกเราได้เลยครับ”

จากนั้นลูกทั้งห้าคนก็ค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าแม่ละไม

ทั้งห้าคนจับมือแม่และร้องไห้ออกมา

แม่ละไมตกใจ รีบก้มลงประคองลูก ๆ

“ลุกขึ้นเถอะลูก ทำแบบนี้ทำไม?”

ธนกฤตเงยหน้าขึ้น

“พวกเราอยากกราบขอบคุณแม่ครับ”

แม่ละไมมองลูกทั้งห้าคนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

“แม่ไม่ต้องการให้ลูกคุกเข่าหรอก แม่แค่อยากให้ลูกกลับมานั่งกินข้าวกับแม่บ่อย ๆ ก็พอ”

ทั้งห้าคนลุกขึ้นแล้วกอดแม่พร้อมกัน

เสียงสะอื้นดังปะปนกับเสียงหัวเราะของผู้คนรอบข้าง

ในวันนั้น ไม่มีใครพูดถึงบ้านหรู รถราคาแพง ตำแหน่งใหญ่โต หรือความสำเร็จในต่างประเทศ

ทุกคนพูดถึงเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อให้ลูกทั้งห้าคนมีอนาคต

และในที่สุด ลูกทั้งห้าคนก็ได้เรียนรู้ว่า…

คนที่ร่ำรวยที่สุดในครอบครัว ไม่ใช่คนที่มีเงินในบัญชีมากที่สุด แต่คือคนที่มีแม่คอยรออยู่ที่บ้าน และยังมีโอกาสกลับไปกอดท่านในวันที่ท่านยังมีลมหายใจ

เพราะบ้านที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องมีหลังคาใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องมีเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และไม่จำเป็นต้องตั้งอยู่ในประเทศที่เจริญที่สุด

บ้านที่แท้จริงคือสถานที่ที่มีคนรักเราโดยไม่ต้องการสิ่งตอบแทน

และสำหรับลูกทั้งห้าคน…

ไม่ว่าพวกเขาจะเดินทางไปไกลแค่ไหน มีเงินมากเพียงใด หรือมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดไหน

บ้านไม้หลังเล็กใต้ต้นมะขามแห่งนี้ก็ยังเป็นสถานที่ที่พวกเขาอยากกลับมาเสมอ

เพราะที่นั่นมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแม่ละไม

ผู้หญิงที่เคยให้ทุกสิ่งแก่ลูก โดยไม่เคยถามเลยว่าลูกจะตอบแทนอะไรให้เธอ

จบบริบูรณ์

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!