สี่มหาเศรษฐีหมื่นล้านหวนคืนทวงแค้นโชคชะตา และการตอบแทนพระคุณที่สั่นสะเทือนไปทั้งโลก!
ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ท่ามกลางตรอกซอกซอยอันมืดมิดและแออัดของสลัมใจกลางเมืองหลวงที่ความเจริญยังส่องไปไม่ถึง ‘ตาบุญ’ ชายชราวัยหกสิบปีผู้มีอาชีพเข็นรถขายข้าวต้มกุ๊ยประทังชีวิต กำลังเก็บกวาดร้านริมทางของตนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก คืนนั้นอากาศหนาวเหน็บ ร่างกายที่ผอมโซของตาบุญสั่นสะท้าน ทว่า… สายตาของแกกลับไปสะดุดเข้ากับเงาดำเล็กๆ สี่สายที่กำลังกอดกันกลมอยู่ใต้ชายคาผุพังของตึกร้าง พวกเขาคือเด็กกำพร้าสี่คน… ‘อคิน’ เด็กชายวัยสิบขวบผู้ทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่คอยกอดปกป้องน้องๆ ‘นที’ เด็กชายผู้เงียบขรึม ‘พายุ’ เด็กชายที่แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และ ‘ฟ้าใส’ เด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงห้าขวบที่กำลังร้องไห้จ้าเพราะความหิวโหยจนแทบขาดใจ
ตาบุญผู้ซึ่งยากจนข้นแค้นและแทบจะไม่มีเงินซื้อข้าวกินเองในวันพรุ่งนี้ กลับไม่อาจทนมองภาพอันน่าเวทนานั้นได้ ชายชราเข็นรถข้าวต้มที่เหลือเพียงก้นหม้อเข้าไปหาเด็กทั้งสี่ ตักข้าวต้มร้อนๆ ที่เหลืออยู่ทั้งหมดแบ่งใส่ชามสี่ใบ ยื่นให้เด็กๆ ที่หิวโซ เด็กทั้งสี่รับชามข้าวต้มไปกินอย่างตะกละตะกลาม น้ำตาของพวกเขาหยดลงผสมกับน้ำซุป ตาบุญลูบหัวเด็กน้อยเหล่านั้นด้วยความเมตตาที่บริสุทธิ์ที่สุด และนับตั้งแต่วันที่ฝนตกหนักวันนั้น… ชีวิตของตาบุญและเด็กกำพร้าทั้งสี่ก็ผูกพันกันอย่างแยกไม่ออก
ทุกๆ วันตลอดระยะเวลาหลายปี ตาบุญจะยอมอดมื้อกินมื้อ ยอมกินเพียงน้ำต้มกระดูกหมูที่เหลือทิ้ง เพื่อเก็บข้าวต้มและกับข้าวที่ดีที่สุดไว้ให้เด็กทั้งสี่คนได้อิ่มท้อง แกส่งเสียให้พวกเขาได้เรียนหนังสือในโรงเรียนวัด ซ่อมแซมเสื้อผ้าเก่าๆ ให้ และสอนให้พวกเขาเติบโตมาเป็นคนดี สี่พี่น้องรักและเคารพตาบุญราวกับพ่อแท้ๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง โชคชะตาก็เล่นตลก… มูลนิธิช่วยเหลือเด็กกำพร้าระดับนานาชาติได้เข้ามาในพื้นที่ และเล็งเห็นความอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่ในตัวของเด็กทั้งสี่ พวกเขาเสนอทุนการศึกษาเต็มจำนวนเพื่อส่งเด็กๆ ไปเรียนต่อและรับอุปการะที่ต่างประเทศ ทว่าเด็กทั้งสี่ร้องไห้กอดขาตาบุญ ปฏิเสธที่จะไปเพราะไม่อยากทิ้งผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูพวกเขามา
เพื่ออนาคตที่สดใสของเด็กๆ ตาบุญจำใจต้องสวมบทบาทเป็นคนใจร้าย แกล้งตะเพิดไล่พวกเขาด้วยน้ำตาที่ตกใน “ไปซะ! พวกเอ็งมันตัวถ่วงชีวิตข้า ข้าเหนื่อยที่จะต้องมาหาข้าวให้พวกเอ็งกินแล้ว ไปให้พ้นหน้าข้า!” คำพูดนั้นกรีดหัวใจของเด็กทั้งสี่ให้แตกสลาย พวกเขาจำใจกราบลาตาบุญทั้งน้ำตา และถูกพาตัวขึ้นรถตู้จากไป ทิ้งให้ชายชรายืนร้องไห้โฮอยู่ท่ามกลางสายฝนเพียงลำพัง แกสูญเสียดวงใจทั้งสี่ดวงไป แต่แกก็ภูมิใจที่ได้ส่งพวกเขาไปสู่แสงสว่าง
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปถึง ยี่สิบปีเต็ม…
ปัจจุบัน ตาบุญในวัยแปดสิบปี กลายเป็นชายชราที่แก่หง่อม ร่างกายซูบผอมและป่วยด้วยโรคชรา แกอาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีซอมซ่อเพียงลำพัง ไม่มีรถเข็นขายข้าวต้มอีกต่อไปแล้วเพราะแขนขาไม่มีเรี่ยวแรง ตาบุญมีชีวิตอยู่ด้วยเงินเบี้ยยังชีพคนชราอันน้อยนิด สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของแกคือ ‘รูปถ่ายใบเก่า’ ที่แกถ่ายร่วมกับเด็กสี่คนเมื่อยี่สิบปีก่อน แกมักจะหยิบมันขึ้นมาลูบคลำและรำพึงรำพันถึงลูกๆ ทั้งสี่เสมอว่าตอนนี้พวกเขาจะเติบโตและสุขสบายดีหรือไม่
ทว่าความโหดร้ายของโลกใบนี้ไม่เคยปรานีใคร สลัมที่ตาบุญอาศัยอยู่ได้ถูกกว้านซื้อโดยกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับโลกเพื่อเตรียมรื้อถอนและสร้างเป็นศูนย์การค้าสุดหรู ชาวบ้านทุกคนถูกบีบบังคับให้ย้ายออกไปจนหมด เหลือเพียงตาบุญที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเดิน และไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนให้พึ่งพิง
เช้าตรู่วันหนึ่งที่เมฆดำทะมึนลอยปกคลุมท้องฟ้า รถแบ็กโฮคันมหึมาและกลุ่มชายฉกรรจ์ซึ่งเป็นผู้รับเหมาหน้าเลือดได้บุกเข้ามาที่เพิงพักของตาบุญ พวกมันใช้ชะแลงงัดประตูสังกะสีออกอย่างป่าเถื่อน
“ออกไปได้แล้วไอ้แก่! วันนี้ถึงกำหนดรื้อถอนแล้ว มึงจะมานอนรอความตายขวางทางเจริญไม่ได้!” หัวหน้าคนงานตะคอกเสียงกร้าว ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องเข้าไปกระชากลากถูร่างอันบอบบางของตาบุญออกมาทิ้งไว้บนพื้นดินที่เฉอะแฉะ
“ได้โปรดเถอะพ่อหนุ่ม… ตาขอเวลาอีกแค่วันเดียว ขอตาเก็บรูปถ่ายใบนี้… มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวในชีวิตของตา…” ตาบุญพนมมือไหว้อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา น้ำตาของคนแก่ไหลอาบแก้มที่เหี่ยวย่น มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปหยิบรูปถ่ายที่หล่นเปื้อนโคลน
“ไร้สาระ! ไถมันให้ราบเลย!” หัวหน้าคนงานตวาดสั่ง รถแบ็กโฮคำรามเสียงดังกึกก้องและค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาเพิงสังกะสีของตาบุญ ชายชราหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง แกหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตแล้วจริงๆ
แต่แล้ว… ในเสี้ยววินาทีที่ความตายและความพินาศกำลังจะมาเยือน!
ปรี๊ดดดดด!! เอี๊ยดดด!!
เสียงไซเรนและเสียงเบรกของล้อรถที่บดกับถนนดังสนั่นหวั่นไหว! ขบวนรถซูเปอร์คาร์หุ้มเกราะสีดำสนิทนำหน้าโดยโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) และมายบัค (Maybach) รุ่นพิเศษจำนวนสิบคัน แล่นเข้ามาจอดปิดล้อมพื้นที่เขตก่อสร้างอย่างรวดเร็วและอุกอาจ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำพร้อมอาวุธครบมือกว่าห้าสิบชีวิตกระโดดลงจากรถ กระจายกำลังเข้าล้อมกรอบพวกผู้รับเหมาหน้าเลือดไว้ทุกทิศทาง!
หัวหน้าคนงานและพวกลูกน้องตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด รถแบ็กโฮหยุดชะงักดับเครื่องยนต์ทันที
ประตูรถมายบัคคันกลางถูกเปิดออกอย่างสง่างาม… ร่างของบุคคลระดับมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชียสี่คนก้าวลงมาจากรถ!
ชายหนุ่มคนแรกในชุดสูทสั่งตัดราคาหลักล้าน แววตาคมกริบทรงอำนาจ เขาคือ อคิน ประธานกรรมการบริหารเครือบริษัทที่กว้านซื้อที่ดินผืนนี้! คนที่สองคือชายหนุ่มสวมแว่นตาดูภูมิฐาน นที ศัลยแพทย์มือหนึ่งและเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนระดับโลก คนที่สามชายหนุ่มร่างกำยำในชุดแจ็กเก็ตหนัง พายุ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าของธุรกิจกาสิโนถูกกฎหมาย และคนสุดท้าย หญิงสาวผู้เลอโฉมในชุดเดรสแบรนด์เนมหรูหรา ฟ้าใส ดีไซเนอร์และเจ้าของแบรนด์แฟชั่นระดับโลก
ทั้งสี่คนไม่ได้สนใจพวกผู้รับเหมาที่ยืนขาสั่นอยู่เลยแม้แต่น้อย สายตาของพวกเขามองตรงไปยังร่างของชายชราที่นอนกอดรูปถ่ายเปื้อนโคลนอยู่บนพื้น… วินาทีนั้น หัวใจของมหาเศรษฐีทั้งสี่ดวงแทบจะแหลกสลาย!
อคินวิ่งถลันเข้าไปหาตาบุญเป็นคนแรก เขาทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นโคลนที่สกปรกโดยไม่สนใจสูทราคาแพงระยับของตนเอง โผเข้าประคองร่างอันสั่นเทาของตาบุญเข้ามากอดแน่น นที พายุ และฟ้าใส รีบวิ่งตามเข้ามาทรุดตัวลงล้อมรอบชายชรา ฟ้าใสปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมพรมราคาแพงมาเช็ดคราบโคลนออกจากใบหน้าของตาบุญอย่างเบามือ
“ตาครับ… พวกเรากลับมาแล้ว… อคิน นที พายุ ฟ้าใส… ลูกๆ ของตากลับมาแล้วครับตา!” อคินร้องไห้สะอื้น น้ำตาของบุรุษผู้ทรงอำนาจไหลรินหยดลงบนหลังมือที่เหี่ยวย่นของชายชรา
ตาบุญค่อยๆ ปรือตาที่ฝ้าฟางขึ้นมอง แกแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มืออันสั่นเทายกขึ้นลูบใบหน้าของอคินและฟ้าใสทีละคน ความทรงจำเมื่อยี่สิบปีก่อนหวนกลับมาแจ่มชัด
“อคิน… ฟ้าใส… ลูกตา… พวกเอ็งจริงๆ รึ… หิวไหมลูก… ตาไม่มีข้าวต้มก้นหม้อเหลือให้พวกเอ็งกินแล้วนะลูก…” คำพูดแรกของชายชราที่ไม่ได้นึกถึงความลำบากของตนเอง แต่นึกถึงความหิวของเด็กๆ ทำเอามหาเศรษฐีทั้งสี่คนร้องไห้โฮแทบขาดใจ
“ไม่ครับตา! ตาไม่ต้องทำข้าวต้มให้พวกเราแล้ว ต่อไปนี้พวกเราจะดูแลตาเอง!” พายุกัดฟันพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะหันขวับไปมองพวกผู้รับเหมาด้วยสายตาที่วาวโรจน์ราวกับมัจจุราช “พวกมึง… ใครหน้าไหนที่มันบังอาจแตะต้องพ่อของกู!”
หัวหน้าคนงานเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้น ก้มกราบอ้อนวอนขอชีวิต “ท… ท่านประธานอคิน! ผมไม่ทราบครับ ผมแค่ทำตามคำสั่งรื้อถอนที่ดินเพื่อสร้างห้างสรรพสินค้า…”
อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาของเขาเยียบเย็นจนน่าขนลุก เขาสั่งให้เลขาฯ นำพิมพ์เขียวโครงการห้างสรรพสินค้ามูลค่าหลายหมื่นล้านออกมา ก่อนจะฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาทุกคน!
“ฉันคือเจ้าของบริษัทที่ซื้อที่ดินผืนนี้! และวันนี้ฉันขอประกาศยกเลิกโครงการห้างสรรพสินค้าทั้งหมด! ฉันไม่ได้ซื้อที่นี่เพื่อสร้างห้าง แต่ฉันซื้อสลัมแห่งนี้เพื่อทุบมันทิ้ง และสร้างเป็น ‘มูลนิธิและโรงพยาบาลตาบุญ’ โรงพยาบาลระดับโลกที่จะรักษาคนยากไร้และเด็กกำพร้าทุกคนฟรีตลอดชีวิต! เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนนี้!”
คำประกาศของอคินดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด ทุกคนในบริเวณนั้นตกตะลึงจนอ้าปากค้าง การยอมทิ้งผลกำไรนับหมื่นล้านเพื่อสร้างโรงพยาบาลฟรี เป็นเรื่องที่บ้าบิ่นและยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
แต่เรื่องเหลือเชื่อยังไม่จบเพียงเท่านั้น นทีก้าวออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารทางกฎหมายที่มีตราครุฑประทับอยู่ เขาเปิดมันออกและประกาศต่อหน้าสาธารณชน
“และนี่คือเอกสารรับรองบุตรบุญธรรมที่ถูกต้องตามกฎหมาย พวกเราทั้งสี่คนได้ดำเนินการจดทะเบียนรับรองให้ ‘นายบุญ’ เป็นบิดาตามสายเลือดและผู้จัดการมรดกร่วมของพวกเรา ทรัพย์สิน หุ้นส่วน และธุรกิจมูลค่ากว่าแสนล้านบาททั่วโลกของเราทุกบาททุกสตางค์ นับตั้งแต่วินาทีนี้… เป็นกรรมสิทธิ์ของตาบุญแต่เพียงผู้เดียว!”
สวรรค์ทรงโปรด! ชายชราขายข้าวต้มผู้ยากไร้และกำลังจะถูกไล่ที่ บัดนี้ได้ถูกพลิกโฉมชะตาชีวิตให้กลายเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในพริบตา! การกระทำของลูกบุญธรรมทั้งสี่คนได้แสดงให้เห็นถึงความกตัญญูที่สั่นสะเทือนไปทั้งโลก
อคินและพายุค่อยๆ อุ้มร่างของตาบุญขึ้นอย่างทะนุถนอมราวกับแกเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล พาเดินตรงไปยังรถมายบัคที่เปิดประตูรอรับ ฟ้าใสนำเสื้อโค้ทตัวหรูมาคลุมกันหนาวให้ตาบุญอย่างอบอุ่น
“กลับบ้านของเรากันนะครับตา บ้านที่พวกเราสร้างไว้รอตาคนเดียว…” อคินกระซิบข้างหูชายชราด้วยรอยยิ้ม
ขบวนรถซูเปอร์คาร์ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสลัมที่เต็มไปด้วยเศษซากความทรงจำ มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูหราบนยอดเขาที่เตรียมไว้ต้อนรับผู้เป็นพ่อ ข่าวความกตัญญูอันสะท้านโลกนี้ถูกตีแผ่ไปทุกสำนักข่าวทั่วโลก กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันไปอีกนานแสนนาน
ตาบุญอาจจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับมหาเศรษฐีทั้งสี่ แต่ข้าวต้มก้นหม้อที่แกยอมเสียสละให้ในวันนั้น ได้ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความดีงามลงในหัวใจของเด็กกำพร้าสี่คน บทสรุปของเรื่องราวนี้ได้พิสูจน์ให้โลกเห็นอย่างชัดเจนที่สุดว่า… ความดีและความเมตตาที่บริสุทธิ์ คือการลงทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ซึ่งจะผลิดอกออกผลกลับคืนมาในรูปแบบที่ปาฏิหาริย์และงดงามเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะคาดคิด!
