เมื่อสามีหอบเงินหนีไปเสวยสุขกับเมียน้อย แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่ขโมยไปคือ ‘หมายจับ’ ที่รอเช็คบิลอยู่หน้าเกตสนามบิน!
เข็มนาฬิกาเรืองแสงบนผนังชี้บอกเวลา 02.00 น. เสียงฝีเท้าที่พยายามย่ำให้เบาที่สุดดังขึ้นบนพรมเปอร์เซียราคาแพงในห้องนอนของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัด ฉันนอนหลับตาพริ้ม หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แสร้งทำเป็นจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราที่แสนหวาน ทั้งที่ในความเป็นจริง สติของฉันตื่นตัวเต็มที่และกำลังรอคอยวินาทีนี้มาตลอดทั้งเดือน
‘กวิน’ สามีที่ฉันแต่งงานด้วยมาเจ็ดปี กำลังย่องเข้ามาใกล้เตียง เขามองซ้ายมองขวา ก่อนจะตรงไปที่หลังรูปภาพสลักลายหลุยส์เพื่อกดรหัสเปิดตู้เซฟลับที่ซ่อนอยู่ เสียงปลดล็อกอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆ กวินรีบหยิบ ‘กระเป๋าเอกสารหนังสีดำ’ ออกมา แววตาของเขาในความมืดที่สะท้อนกับแสงไฟถนนด้านนอก เต็มไปด้วยความละโมบและตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“ลาก่อนนะนลิน… นอนกอดกองหนี้สิบล้านดอลลาร์ให้อุ่นไปจนตายในคุกก็แล้วกัน”
เขากระซิบเยาะเย้ยที่ข้างหูฉันเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เสียงประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับเสียงสตาร์ทรถสปอร์ตที่แล่นออกไปจากคฤหาสน์
เมื่อเสียงเครื่องยนต์เงียบหายไป ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีความเสียใจ มีเพียงรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ฉันลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหม เดินไปรินไวน์แดงชั้นเลิศลงในแก้วคริสตัล ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาและเปิดหน้าจอไอแพดเพื่อดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่สนามบินสุวรรณภูมิ… งานฉลองที่แท้จริงของฉัน กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ฉันจับได้ว่ากวินแอบคบชู้กับ ‘รินลดา’ เลขาสาวหน้าใสที่เขาเพิ่งรับเข้ามาทำงาน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดและแค้นใจยิ่งกว่าการถูกสวมเขา คือการที่ฉันแอบจ้างนักสืบและผู้ตรวจสอบบัญชีฝีมือดีมาเช็กระบบหลังบ้านของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ตระกูลฉันเป็นคนสร้างมากับมือ
ฉันพบความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนว่า กวินใช้ตำแหน่ง CEO แอบยักยอกเงินบริษัท ปลอมแปลงลายเซ็นของฉันเพื่อกู้เงินจากกองทุนเถื่อนข้ามชาติ และสร้างหนี้สินเน่าเสียนับ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (กว่า 350 ล้านบาท)! แผนการของเขาคือการหอบเงินสด หุ้นกู้ และรหัสผ่านบัญชีออฟชอร์ที่ซ่อนอยู่ในตู้เซฟ หนีไปเสวยสุขกับเมียน้อยที่ประเทศที่ไม่มีสนธิสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดน และทิ้งให้ฉันซึ่งเป็นประธานกรรมการบริษัท ต้องรับเคราะห์เป็นแพะรับบาป ถูกฟ้องร้องและติดคุกหัวโตแทนเขา
แทนที่ฉันจะโวยวายหรือขอหย่า ฉันกลับเลือกที่จะ ‘เล่นละคร’ เป็นภรรยาที่แสนโง่เขลาต่อไป ฉันปล่อยให้เขาคิดว่าเขากำลังควบคุมทุกอย่าง แต่ลับหลัง ฉันจัดการรวบรวมหลักฐานการโอนเงิน การทุจริต และคลิปเสียงที่เขาวางแผนยัดข้อหาให้ฉันทั้งหมด ส่งตรงถึงมือผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลางและตำรวจสากล (Interpol) อย่างเงียบเชียบ
และที่สำคัญที่สุด… ‘กระเป๋าหนังสีดำ’ ที่เขาเพิ่งขโมยออกไปจากตู้เซฟเมื่อครู่นี้ มันไม่ได้บรรจุเอกสารสิทธิบัตรหรือรหัสผ่านบัญชีออฟชอร์มูลค่ามหาศาลอย่างที่เขาคิด ฉันได้สับเปลี่ยนมันไปหมดแล้ว สิ่งที่อยู่ข้างในนั้น คือ ‘ระเบิดเวลา’ ที่ฉันเตรียมไว้มอบให้เขากับเมียน้อยโดยเฉพาะ!
ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เวลา 03:45 น.
กวินและรินลดาเดินควงแขนกันเข้ามาในโซน VIP ของสนามบินด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม รินลดาสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและเสื้อโค้ทหรูหรา เธอซบไหล่กวินอย่างออดอ้อน
“ตื่นเต้นจังเลยค่ะพี่กวิน พรุ่งนี้เราก็จะได้ไปนอนอาบแดดที่เกาะส่วนตัวของเราแล้ว ป่านนี้นังเมียหน้าโง่ของพี่คงกำลังนอนฝันหวาน โดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าตำรวจจะแห่ไปยึดบ้านมัน!” รินลดาหัวเราะคิกคัก
“ปล่อยมันไปเถอะริน ความโง่ของมันทำให้เรามีเงินใช้ไปทั้งชาติ ในกระเป๋าใบนี้มีทรัพย์สินพอให้เราเป็นเศรษฐีได้สบายๆ” กวินตบกระเป๋าหนังสีดำในมืออย่างภาคภูมิใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ชนะที่เหนือกว่าใครในโลก
เมื่อเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องของสายการบินเฟิร์สคลาสเที่ยวบินตีสี่ดังขึ้น กวินและรินลดาเดินเชิดหน้าไปที่เกตทางออกเพื่อยื่นพาสปอร์ตให้พนักงาน
แต่ในจังหวะที่พนักงานกราวด์สแกนพาสปอร์ตของกวิน หน้าจอระบบกลับขึ้นไฟสีแดงกะพริบรัวๆ พร้อมกับเสียงเตือนภัย!
“ขออภัยนะคะคุณผู้โดยสาร กรุณารอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนจะถอยหลังไป
“มีปัญหาอะไร! ระบบพังหรือไง ฉันรีบนะรู้ไหม!” กวินเริ่มโวยวายด้วยความหงุดหงิด
ทันใดนั้นเอง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำหกคน พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบที่ติดตรากองบังคับการปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ ก็เดินกรูกันออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมหน้าล้อมหลังกวินและรินลดาไว้จนหมดทางหนี!
“นายกวินทร์ อัครบดินทร์ ใช่ไหมครับ?” นายตำรวจระดับสารวัตรก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับชูแผ่นกระดาษที่มีตราประทับของศาล “คุณถูกจับกุมในข้อหาฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์สินของบริษัทมูลค่าสิบล้านดอลลาร์ และปลอมแปลงเอกสารทางธุรกิจเพื่อฟอกเงินข้ามชาติ!”
“พ… พูดบ้าอะไร! พวกคุณจับผิดคนแล้ว ผมเป็น CEO นะ! ผมกำลังจะไปคุยธุรกิจ!” กวินหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา ส่วนรินลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับกรี๊ดแต๋วแตก พยายามจะสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของตำรวจหญิง
“หลักฐานทุกอย่างของบัญชีม้าและการโอนเงินเถื่อน ถูกส่งให้เราตรวจสอบเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วครับ… และเพื่อยืนยันว่าคุณมีเจตนาหลบหนีพร้อมของกลาง ขอให้เราเปิดกระเป๋าใบนั้นด้วยครับ”
กวินที่กำลังจนตรอก รีบกอดกระเป๋าหนังสีดำแน่น เขาคิดว่าถ้าตำรวจเห็นเอกสารบัญชีออฟชอร์ในนี้ เขาต้องตายแน่ๆ แต่เขาก็สู้แรงของเจ้าหน้าที่ไม่ได้ กระเป๋าถูกกระชากออกไปและถูกเปิดออกต่อหน้าผู้โดยสารนับร้อยคนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์
แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ภายในกระเป๋า ทำเอากวินถึงกับช็อกจนแทบหยุดหายใจ!
มันไม่มีเช็คเงินสด ไม่มีรหัสบัญชีออฟชอร์ ไม่มีพันธบัตรรัฐบาล! สิ่งที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋า คือ ‘เอกสารการรับสภาพหนี้ 10 ล้านดอลลาร์’ ที่มีลายเซ็นของกวินประทับอยู่อย่างชัดเจน (ซึ่งนลินแอบตลบหลังทำขึ้นมา) และที่ด้านบนสุดของกองเอกสาร มี โทรศัพท์มือถือแบบเติมเงิน (Burner Phone) เครื่องหนึ่งวางอยู่
จู่ๆ โทรศัพท์เครื่องนั้นก็ดังขึ้น!
นายตำรวจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟน เสียงหวานเย็นเยียบที่คุ้นหูของฉันก็ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณเกตสนามบิน
“ไงจ๊ะ… ที่รัก เที่ยวบินตีสองราบรื่นดีไหม?”
“น… นลิน! นี่มึง! มึงสลับกระเป๋ากูเหรอ!” กวินแผดเสียงลั่นดั่งหมาบ้าเมื่อรู้ตัวว่าถูกตลบหลัง
“แหม… จะขโมยของเขาทั้งที ไม่เช็กให้ดีก่อนล่ะกวิน” ฉันหัวเราะเบาๆ พลางจิบไวน์อยู่ที่บ้าน “เอกสารในกระเป๋าใบนั้น คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ฉันมอบให้แก มันคือหลักฐานการกู้เงินเถื่อนที่แกเป็นคนทำ และฉันได้จัดการแก้กรรมสิทธิ์ โอนหนี้สิบล้านดอลลาร์ทั้งหมด กลับไปเป็นชื่อของแกแต่เพียงผู้เดียวอย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว!”
“ก… กรี๊ดดด! ไม่จริง! พี่กวิน! นี่พี่มีหนี้สามร้อยกว่าล้านเหรอ! ไหนพี่บอกว่าพี่มีเงินร้อยล้านไง!” รินลดาหันมาทุบตีกวินอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรู้ว่าเศรษฐีที่เธอเกาะกิน แท้จริงแล้วกำลังจะกลายเป็นคนล้มละลายที่ติดหนี้มหาศาล
“ส่วนหล่อน… นังรินลดา” เสียงของฉันประกาศกร้าวผ่านสายโทรศัพท์ “ฉันได้ส่งฟ้องศาลเรียกค่าทดแทนข้อหาเป็นชู้แล้ว บัญชีธนาคารทุกใบของหล่อนถูกอายัดตั้งแต่เที่ยงคืนที่ผ่านมา เตรียมตัวไปหาเงินมาจ่ายค่าเสียหายให้ฉันในคุกด้วยล่ะ”
“ม… ไม่! นลิน! ผมขอโทษ! ผมผิดไปแล้ว รินมันยั่วผม! นลินช่วยผมด้วย อย่าทำแบบนี้!” กวินทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด คุกเข่าลงกับพื้นสนามบิน ร้องไห้ฟูมฟายและตะโกนอ้อนวอนผ่านโทรศัพท์ราวกับคนเสียสติ เขาพยายามโยนความผิดให้เมียน้อยหน้าตาเฉย
“เก็บคำขอโทษของแก ไว้ไปพูดกับผู้คุมในคุกเถอะกวิน… ลาก่อนนะ หวังว่าจะมีความสุขกับเที่ยวบินนรกของแก”
ติ๊ด.
ฉันกดตัดสาย โยนไอแพดทิ้งลงบนโซฟา และยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มด่ำกับรสชาติของชัยชนะ
ที่สนามบิน… กวินและรินลดาถูกสวมกุญแจมือไพล่หลัง ท่ามกลางเสียงด่าทอและสาดโคลนใส่กันเองของสองชายหญิงที่เคยคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในโลก พวกเขาถูกลากตัวออกไปจากเกต ทิ้งความฝันที่จะไปเสวยสุขบนเกาะส่วนตัว ไว้เบื้องหลัง และก้าวเดินเข้าสู่ขุมนรกที่มีกำแพงลูกกรง และกองหนี้ 10 ล้านดอลลาร์รอคอยพวกเขาไปจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต!
