สู่การแก้แค้นเงียบด้วยรถบรรทุก 8 คันที่พรากทุกสิ่งในชีวิตเขาไปตลอดกาล!
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คือสิ่งแรกที่ดึงสติของฉันกลับคืนมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ร่างกายของฉันหนักอึ้งและเจ็บแปลบไปทั่วบริเวณหน้าท้องจากการผ่าตัดเนื้องอกที่กินเวลายาวนานกว่าหกชั่วโมง ฉันพยายามปรือตาขึ้นในห้องพักฟื้นวีไอพีที่สว่างไสว หวังเพียงจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของ ‘นภัทร’ สามีที่ฉันรักสุดหัวใจนั่งกุมมือฉันอยู่ข้างเตียง
แต่สิ่งที่พบ… กลับมีเพียงความว่างเปล่าและพยาบาลพิเศษที่ยืนอยู่มุมห้อง
ฉันเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความแจ้งเตือนนับร้อยข้อความจากเพื่อนสนิทและสายที่ไม่ได้รับ ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะกดเปิดหน้าต่างแชทของ ‘แอน’ เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ข้อความล่าสุดที่เธอส่งมาไม่ใช่คำถามไถ่อาการป่วย แต่เป็นคลิปวิดีโอจาก ‘ไลฟ์สด’ ของงานอีเวนต์แฟชั่นโชว์เครื่องเพชรระดับไฮเอนด์ที่กำลังเป็นกระแสไวรัลไปทั่วโซเชียลมีเดีย
ฉันกดเล่นวิดีโอนั้น… และวินาทีต่อมา โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา
ในคลิปวิดีโอที่กำลังถ่ายทอดสด มีร่างสูงโปร่งของนภัทร สามีที่บอกฉันก่อนเข้าห้องผ่าตัดว่าเขาต้องไปคุยธุรกิจสำคัญ เขากำลังยืนอยู่กลางเวที แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างกายเขามี ‘มีนา’ นางแบบสาวดาวรุ่งที่เขาอ้างว่าเป็นแค่ ‘พรีเซนเตอร์ของบริษัท’ ยืนอยู่ เธอกำลังสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่มีดีไซน์หรูหราฟูฟ่อง… มองดูเผินๆ เหมือน ‘ชุดเจ้าสาว’ ไม่มีผิดเพี้ยน
ท่ามกลางเสียงเชียร์และแสงแฟลช นภัทรโอบเอวมีนาเข้ามาแนบชิด ก่อนจะประทับริมฝีปากจูบเธออย่างดูดดื่มเนิ่นนานกลางไลฟ์สดที่มีคนดูนับแสนคน! และเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ไมโครโฟนบนเวทีก็จับเสียงทุ้มต่ำของเขาที่กระซิบข้างหูเธอได้อย่างชัดเจน…
“นี่แหละครับ… ผู้หญิงที่ผมต้องการจะใช้ชีวิตด้วยจริงๆ”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกลงกลางขั้วหัวใจของฉัน มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าแผลผ่าตัดที่หน้าท้องเป็นร้อยเป็นพันเท่า นัยน์ตาของฉันร้อนผ่าว แต่น่าแปลก… ที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
ตลอดเวลาสามปีที่แต่งงานกันมา ฉันคือคนที่ผลักดันนภัทรจากพนักงานธรรมดาๆ ให้กลายเป็นผู้บริหาร ฉันใช้เงินทุนของตระกูลฉันสร้างบริษัทให้เขา ซื้อคฤหาสน์หรูราคาหลักร้อยล้านให้อยู่ ซื้อรถซูเปอร์คาร์ให้เขาขับ เพียงเพราะคำว่า ‘รัก’ และอยากให้เขารู้สึกทัดเทียม แต่ในเวลาที่ฉันกำลังนอนเสี่ยงตายอยู่บนเตียงผ่าตัด เขากลับสวมเขาให้ฉันอย่างหน้าไม่อายและประกาศก้องให้คนทั้งโลกรับรู้ว่าผู้หญิงที่เขารักคือคนอื่น
ฉันไม่ได้โทรศัพท์หาเขา ฉันไม่ได้ส่งข้อความไปด่าทอ หรือเรียกร้องความสนใจใดๆ ทั้งสิ้น
ความโกรธที่พุ่งถึงขีดสุดได้หลอมรวมกับความเยือกเย็นจนกลายเป็นความเงียบสงัด ฉันกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความเจ็บปวดทางกาย แล้วกดกริ่งเรียกพยาบาล
“ฉันต้องการทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล… เดี๋ยวนี้ค่ะ”
วันนั้น ฉันพยุงร่างกายที่ยังไม่หายดีกลับไปที่คฤหาสน์หรูของเรา ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงาน เปิดตู้เซฟและกวาดเอกสารสำคัญทั้งหมดออกมา โฉนดที่ดินคฤหาสน์หลังนี้ที่ซื้อในชื่อของฉัน ทะเบียนรถทุกคัน เอกสารการโอนหุ้นบริษัท และสมุดบัญชีธนาคารทุกเล่ม ฉันจัดการเซ็นเอกสารโอนอำนาจการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดให้กับทนายความส่วนตัว พร้อมกับออกคำสั่งที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต
ฉันไม่ได้เก็บแค่เสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วเดินจากไปเหมือนนางเอกในละครเจ้าน้ำตา… แต่ฉันเลือกที่จะเอา ‘ทุกอย่าง’ ที่เป็นของฉันคืนมา!
สามวันต่อมา…
นภัทรขับรถสปอร์ตคันหรูที่เขาคิดว่าเป็นของตัวเองกลับมาที่คฤหาสน์ด้วยอารมณ์หงุดหงิด ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขาไปเสวยสุขอยู่กับมีนาที่คอนโดหรู โดยปิดโทรศัพท์หนีความวุ่นวาย แต่เช้านี้ เมื่อเขานำบัตรเครดิตไปรูดซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้ชู้รัก บัตรกลับถูกปฏิเสธทุกใบ! เมื่อเขาพยายามโทรหาฉัน โทรศัพท์ของฉันก็ปิดเครื่อง เขาจึงต้องจำใจบากหน้ากลับมาที่บ้านเพื่อมาอาละวาดและทวงถามเรื่องเงิน
“นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย!”
นภัทรสบถเสียงดังลั่น เมื่อเขาเลี้ยวรถเข้ามาในซอยคฤหาสน์และพบกับภาพที่ทำให้เขาต้องเหยียบเบรกจนตัวโก่ง!
บริเวณหน้าประตูรั้วคฤหาสน์ที่เปิดกว้าง มี ‘รถบรรทุกหกล้อสำหรับย้ายบ้านขนาดใหญ่’ จำนวนถึง 8 คัน จอดเรียงรายต่อกันยาวเหยียด! คนงานนับสิบคนกำลังช่วยกันขนย้ายสิ่งของชิ้นใหญ่ชิ้นสุดท้ายขึ้นรถบรรทุกคันที่แปด
นภัทรเบิกตากว้างด้วยความสับสนและตื่นตระหนก เขารีบจอดรถทิ้งไว้และวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในบ้าน
“ริน! ริน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น! คนพวกนี้มาขนของในบ้านฉันทำไม!” เขาตะโกนเรียกชื่อฉันลั่นบ้าน
แต่สิ่งที่ตอบรับเขากลับมา… มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเขาเองที่ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่บัดนี้… ว่างเปล่า
นภัทรยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป ภาพตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับเข่าอ่อน คฤหาสน์มูลค่าสองร้อยล้านบาทที่เคยตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลี แชนเดอเลียร์คริสตัลมูลค่าหลายล้าน ภาพวาดงานศิลปะราคาแพง พรมเปอร์เซีย หรือแม้แต่ผ้าม่าน… ทุกสิ่งทุกอย่างหายวับไปกับตา!
สภาพของคฤหาสน์ตอนนี้เหลือเพียงผนังปูนเปล่าๆ และพื้นไม้โล่งๆ แม้แต่หลอดไฟบางดวงยังถูกถอดออกไป ไม่มีโซฟาให้เขานั่ง ไม่มีทีวีให้เขาดู ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากความว่างเปล่า!
เขาเดินโซเซขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ หวังจะพบร่องรอยของฉัน แต่ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินโคลเซ็ตก็ว่างเปล่า นาฬิกาเรือนล้านของเขาหายไปหมด เหลือเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ ไม่กี่ตัวที่เขาเคยใส่ตอนที่ยังเป็นพนักงานกินเงินเดือน ถูกโยนกองรวมกันอยู่บนพื้นห้องราวกับเศษขยะ
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ!” นภัทรทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เอามือทึ้งหัวตัวเองด้วยความสยดสยอง
“เรื่องจริงที่คุณต้องยอมรับยังไงล่ะครับ คุณนภัทร”
เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง นภัทรหันขวับไปมอง ก็พบกับ ‘ทนายเฉิน’ ทนายความส่วนตัวของฉันยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า
“ทนายเฉิน! นี่มันหมายความว่ายังไง รินอยู่ไหน! ทำไมรินทำแบบนี้ เธอมีสิทธิ์อะไรมาขนของออกจากบ้านของผม!” นภัทรตะคอกถามหน้าดำหน้าแดง
ทนายเฉินแสยะยิ้มเย็นชา หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากแฟ้มและยื่นให้เขา “คุณรินลดาไม่ได้ขนของออกจากบ้านของคุณครับ… แต่เธอแค่มาทวง ‘ทุกอย่าง’ ที่เป็นของเธอคืนต่างหาก กรุณาดูโฉนดที่ดิน ทะเบียนรถ และใบเสร็จเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นด้วยครับ ทุกอย่างเป็นชื่อของคุณรินลดาแต่เพียงผู้เดียว ตามสัญญาก่อนแต่งงานที่คุณเคยเซ็นไว้ว่า ทรัพย์สินใดที่เกิดจากเงินส่วนตัวของเธอ ย่อมเป็นสิทธิ์ขาดของเธอ”
นภัทรหน้าซีดเผือด มือสั่นเทาขณะรับเอกสารมาดู
“และนี่ครับ… ใบหย่าที่คุณรินลดาเซ็นชื่อเตรียมไว้ให้คุณแล้ว พร้อมกับคำสั่งฟ้องหย่าในข้อหามีชู้ ซึ่งพยานหลักฐานก็คือคลิปไลฟ์สดที่โด่งดังไปทั่วประเทศของคุณนั่นแหละครับ คุณรินลดาได้สั่งอายัดบัตรเครดิตทุกใบ และปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานบริษัทแล้ว… อ้อ คฤหาสน์หลังนี้ คุณรินลดาเพิ่งประกาศขายไปเมื่อเช้า เจ้าของใหม่จะย้ายเข้ามาในสัปดาห์หน้า คุณมีเวลาแค่สิบห้านาทีในการเก็บเสื้อผ้ากองนั้น แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ครับ”
“ม… ไม่จริง! รินทำแบบนี้กับผมไม่ได้! รินรักผม! ผมเป็นสามีเธอนะ!” นภัทรพร่ำเพ้อ น้ำตาแห่งความสูญเสียเริ่มไหลริน เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เอง ว่าความยิ่งใหญ่ อำนาจ และเงินทองที่เขาหลงระเริงมาตลอด… มันไม่เคยเป็นของเขาเลย มันเป็นของฉันมาโดยตลอด และฉันก็แค่ ‘ดึง’ มันกลับคืนมาในพริบตา
“คุณรินลดาฝากข้อความสุดท้ายมาถึงคุณด้วยครับ…” ทนายเฉินพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังกลับ “เธอบอกว่า… ขอให้คุณมีความสุขมากๆ กับ ‘ผู้หญิงที่คุณต้องการจะใช้ชีวิตด้วยจริงๆ’ นะครับ หวังว่าพวกคุณสองคนคงจะกัดก้อนเกลือกินด้วยกันอย่างมีความสุข”
นภัทรนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นห้องที่ว่างเปล่า เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกทั้ง 8 คันที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ ดังกึกก้องราวกับเสียงขบวนรถไฟที่แล่นมาบดขยี้ชีวิตของเขาจนแหลกละเอียด งานนี้ไม่มีการตบตี ไม่มีการร้องไห้คร่ำครวญ มีเพียงการเช็คบิลที่เงียบเชียบและเด็ดขาดที่สุด
ในที่สุดเขาก็ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า… เมื่อเขากล้าทรยศความรักของผู้หญิงที่สร้างเขากลับขึ้นมา เธอก็สามารถดึงเขากลับลงไปสู่จุดที่ต่ำที่สุด และปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่แท้จริงได้เช่นกัน!
